Eigenlijk, nu ik zelf 74 ben en het beslist allemaal ook niet cadeau heb gekregen in het leven, besef ik , dat alles voor mijn moeder toch wel erg zwaar is geweest , zoals het allemaal toen ging.
Op zekere dag lag mijn moeder zomaar midden op de dag in bed, zonder dat zij echter haar verschrikkelijke hoofdpijnen had en daar snapte ik niets van, ik was ruim 12 jaar. Zij huilde en schreeuwde, dat ik de buurvrouw moest halen, hetgeen ik verschrikt deed, want ik besefte wel, dat hier iets heel eigenaardigs aan de hand was. Wat ik nog flauwtjes weet , maar eigenlijk meer aan de hand van later gehoorde gesprekken , is, dat de buurvrouw à la seconde flauw viel. Ik was toen al weggestuurd, maar heb later begrepen, dat het een hele toestand is geweest, want mijn broertje kwam al en mijn moeder lag met hem en de navelstreng in haar handen. Het was een geloop en gedoe naderhand in ons huisje.Ik heb dat dus niet bewust meegemaakt, maar weet wel, dat toen ik weer binnen mocht komen, daar in het zeer mooi zelfgemaakte wiegje opeens dat broertje lag, waarvoor we hadden gespaard.
Ja, dat was dus moeilijk, de oorlog, die zich al begon te voelen op allerlei gebied , dit kindje , mijn andere broer, die veel last had van asthma en beide jongens hadden op ander gebied ook nog moeilijkheden en de doktoren, waren toch nog niet zo bekwaam als nu. (alhoewel dat ook nog niet altijd alles is) Dit broertje zat enorm veel tijd in de hoge kinderstoel, het was niet anders, 3 kleine kamers, overdekt met onafgemaakte tijken van matrassen, plaats en tijd om met hem te spelen, was er eigenlijk niet, wel dus buiten een ieders schuld.
Net zoals ik de eerste 15 jaar van mijn leven op mezelf geen wasmachine of douche had, zo was dat in de oorlog een nog groter beletsel , want een was kookte je altijd op het gas, maar dat raakte voor ons op en immer stonden er luiers overal in en in de winter altijd en eeuwig zo'n rekje om de kachel met veel beddengoed en luiers.
Mijn moeder naaide en naaide, toujours aan en was zeer kundig in 'het van oud weer nieuw maken'.Ik heb het echt wel eens vreselijk gevonden, al die oude kleding in huis en indien je zelf op deze manier een kledingstuk verwierf, was het vaak een kwestie van jaren, eer je iets anders kreeg. Een schooljuffrouw ( zal ze nog het heen en weer krijgen ) gaf mijn moeder 3 hopeloos ouderwetse jurken om te vermaken voor mij. Zo verschrikkelijk-- zo vreselijk erg viel ik uit de toon bij de andere kinderen, met die ontiegelijke rotjurken (ik wil ze nu nog verscheuren, get), poepbruin en diepzwart van kleur. Het maakte diepe indruk op me, maar gelukkig pestten de kinderen niet op school, althans niet op de mijne. Een tijdje hadden we nog schoenen, maar dat werden later klompjes en klompschoenen.