Ja, ik weet de naam alweer. Het was 'de Tijdgeest', ben blij, dat mijn geheugen weer even de weg vrijmaakte naar de naam. Ik heb mijn moeder dan ook echt nooit anders meegemaakt dan naaiende aan haar naaimachine .
Alles ging geleidelijk aan . We moesten verduisteren , we mochten na achten 's avonds niet meer op straat. Nu was ons leven destijds toch al veel en veel anders dan het leven, heden ten dage, want dit is gewoon ook maar een zeer summier verslag van een kind. Ik zeg met nadruk kind, want vroeger BLEEF je kind tot 14 à 15 jaar , uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Je speelde op straat tot die leeftijd met intens plezier, toch wel. Als je klein was, tollen , ballen, knikkeren etc., wat groter:: diefie met verlos, amerikaans schuil -
hokkie, wat dat ook moge zijn, bok- bok- beh, hetgeen altijd zeer hilarische toestanden met zich meebracht etc. Op vriendschap-
pelijke basis gevechten met de andere buurtstraten. Je bleef kind en onderging de oorlog zonder er bij na te denken.
Zoals bij de huidige oorlogen de kinderen totaal het slachtoffer zijn, was dat (behalve bij de joodse mensen--nogmaals!) in deze oorlog bij ons kinderen niet het geval.
Er werd gebombardeerd , maar niet stukken van een land geheel platgebombardeerd, zoals nu het geval is bij Irak, Afghanistan , zowat weggevaagd,of zoals de eerste en tot nog toe enige (geloof ik) atoombom werd gegooid en die niet te tellen mensenlevens uitroeide
en ze tot op heden ten dage opzadelde met kanker en niet meer uit te roeien ziekten.
Het is te gek om te zeggen natuurlijk, maar onze oorlog was een "eenvoudige oorlog", die te overzien was , ja en die veel soldaten het leven kostte , maar niet zoals er nu onbemande vliegtuigen zijn , die hun weg kiezen naar dood en verderf ten aanzien van de bevolking.
De Canadeze soldaten , die ons bevrijdden , leden veel verliezen, maar werden niet weggevaagd, zoals nu in Irak en misschien in Iran of Pakistan of Noord-korea zelfs staat te gebeuren. Deze mensen zijn verre van te benijden en dat zal gebeuren begin of midden februari dus, zo reeds lang gepland is.
Onze oorlog veranderde het leven van de joodse mensen totaal (inmiddels is in die 54 jaar Israel opgebouwd ) en of ze nu alweer gelukkig zijn bij het aanschouwen van de oorlog tegen de Palestijnen ?Nee, dat denk ik niet.
Ons kinderleven veranderde dus eigenlijk niet, de ouders zaten met de volledige verantwoording voor hun kinderen en dat zal heel zwaar zijn geweest. Tegenwoordig worden kinderen vanaf hun vroegste jeugd als zeer jeugdige volwassene volledig bij de oorlog betrokken. Nu vind ik , nu ik zo oud al ben, de naam oorlog geheel verkeerd gekozen. Een oorlog is een oorlog , als er goed teruggevochten kan worden , maar wat er tegenwoordig aan ons gezichtsveld verschijnt , is een volledige liquidatie van delen van een land, er denkelijk toch wel zorgvuldig voor wakend, dat de energiebronnen in takt blijven.
Vreemd, dat de mensen met een zeer arm land (aan grond-
stoffen ) gewoon zeer geleidelijk bij millioenen de hongerdood sterven, zonder dat men gaat intervenieren, terwijl deze toch ook een bedreiging voor de wereld zijn, in de vorm van honderd-
duizendenden vluchtelingen , die de honger en de hiv-ziekten ontvluchten , daarmede dus de economie ontwrichten in geheel
europa.
Nee, men herdenkt nog steeds, maar misschien moet men al enige jaren beginnen met weer te herdenken, maar dan voor bijna geheel Europa , dat verarmd zal achterblijven , nadat het Oosten niet meer als dusdanig te herkennen is. Een land vol wanhopige vluchtelingen, die het land, wat zij als hulp zoeken, geheel zullen gaan ondermijnen. Gemakshalve wordt daar maar niet aan gedacht in de grote angst om terzijde te blijven staan.