Vakantie om aan te sterken
Het gewicht van mij en mijn broer begon wel erg wein ig te worden en een instantie zorgde ervoor , dat we 6 weken naar een vacantie-oord konden gaan , hetgeen ons als een paradijs voorkwam. Het was in Gelderland, ik geloof ergens in de buurt van Putten . Iedere dag kregen we te eten , echt per dag klaargemaakt , echt brood , alles echt . Het meest herinner ik me de rauwe andijvie, zo ik het nog nooit gegeten had , als stamppot met overheerlijke gehaktballen . Steeds weeraan 's avon ds ander eten, zelfs met een toetje , een ongekende gewaarwording .
's Middags moesten we met z'n allen op een groot veld op ligbedden liggen en moesten we proberen te slapen, met een verpleegster bij ons, die op een stoel zat te breien. Nooit en te nimmer vergeet ik het gekoer van de vele duiven om ons heen, die niet in amsterdam, maar wel daar waren, roe-koe-koe--koe, roe- koe-koe-koe, talloze malen achtereen. Het klonk me als de mooiste muziek in de oren en men mag het geloven of niet, steeds weeraan bevangt mij een speciaal gevoel bij het aanhoren van het gekoer van duiven , een plezierig melancholiek gevoel.
Mijn verpleegster , ze hadden elk een eigen groep, we moesten ze zuster noemen, was voor mij een voorwerp van angst en tevens toch ook adoratie , maar ze waren allemaal erg streng.
Je post werd gecontroleerd op de dingen, die je naar je ouders schreef en vele malen werd je naar aanleiding daarv an op het matje geroepen en behoorlijk berispt , als je iets had geschreven, waarover je je beklaagd had.
Mijn ouders zijn na zo'n week of 3 op bezoek gekomen. Hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen, weet ik tot op heden nog niet, want vervoer was praktisch niet mogelijk . Ze zullen wel geschrokken zijn, want mijn broer was vanwege de luis kaal geschoren en zag er niet uit als mijn broertje. Mijn broer had erg heimwee , maar ik zeer zeker niet, maar hij was ook meer dan 6 jaar jonger dan ik en waar wij altijd op 1 kamertje sliepen thuis, werd hij nu gescheiden van mij op de jongens-slaapzaal ondergebracht natuurlijk.
En dan kwam daar de dag, dat je uit het paradijs viel , je werd gehaald om mee naar huis te gaan. Als een echt traumatische gebeurtenis herinner ik me, dat we thuis kwamen en broertje en ik om een boterham vroegen. Vreselijk ongelovig reageerden wij,, toen onze ouders zeiden, dat er geen brood in huis was, dat ze wel een beschuitje voor ons hadden. Het gevoel, dat me daarbij beving is onbeschijfelijk. Ik ben zo allemachtig, jammer genoeg, veel vergeten uit mijn jeugd en mijn gehele leven, maar dat gevoel kan ik zelfs nu nog voelen, zo verschrikkelijk, zo erg om te weten, dat je weer in de honger terecht kwam.