Zwarte handel
Eigenlijk nog te zeer onder de indruk van deze huidige vermeende 3e oorlog, begeef ik me weer aan de eenvoudige berichtgeving van 40-45 uit een Amsterdamse straat .
Wat mijn vader ook ging doen, was op de fiets (o,o, die fietsen, zo kon je ze haast niet meer noemen) (mank als hij was) naar Harderwijk fietsen en daar paling halen, die dan gold voor particulier verbruik, maar ook verkocht werd. Het is inderdaad zo, dat bij nadenken, ik in de oorlog meer paling heb gegeten, dan alle jaren eigenlijk daarna, want ik permiteer het me bijna nooit, omdat het zo duur is .
Zwarte handel?? Ach, als er echt betaald moest worden, naar datgene ,wat de tochten met zich meenamen, zoveel kilometers als gehandicapte op een fiets met enkel de velgen, nee, nee, dat zou niet betaald kunnen worden, voor alle inspanning, wat dat met zich meebracht, fysiek zo goed als mentaal.
Eenmaal kwam hij totaal verwilderd na een week, (want zolang duurden deze tochten makkelijk, soms ook wel 2 weken,) weer terug, verwilderd, omdat de duitsers zijn paling hadden afgepakt, die hadden zelf ook wel trek in een paling, denk ik. Hij was er helemaal van in de war. Ook kocht hij wel eieren van de boeren, en verkocht deze ook. Ik vermeldde al een vermakelijk voorval, waar mijn vader intuinde , in de valstrik van iemand. Weken en weken hebben wij eronder geleden, hij kwam er haast niet overheen. Later was het een hilarisch verhaal, maar toen was de oorlog al voorbij.
Het volgende gebeurde:::::Er kwam een man aan de deur en die vroeg aan mijn vader of hij soms een paar pond groene erwten te koop had voor hem. Nee natuurlijk niet!! Hoe kwam een mens nou aan groene erwten? Slechts dagen erna ( dat hij dat toch niet door had), kwam er wederom een andere man aan de deur, die een zak erwten te koop had en grif ging deze naieve vader er op in. Een vermogen kostte dat. Echter, de man die dagen ervoor aan mijn vader erwten te koop vroeg, heeft hij natuurlijk nimmer meer gezien . Deze man had gezegd, dat hij er wel veel voor over had en aangezien niemand bij ons verstand van zaken had, waren deze erwten schreeuwend duur ingekocht.
Daarna ging hij aardappelen halen bij de boeren in Gelderland, achter op zijn fiets. We gingen meestal naar Putten, ons vacantiestadje van voor en na de oorlog. Bij nader inzien waren die hongertochten onmenselijk voor mijn ouders en mij, omdat dit het meest gedaan werd in de winter en de winters waren zeer streng toen en je was erg dun gekleed.