Ik had zo graag een echt boek(je) over de oorlog willen maken,maar ik vrees, dat mijn herinneringen over deze 5 oorlogsjaren toch tekortschieten om dat te bereiken, jammer.
Ach ja, schiet me nu te binnen , ik ben zelfs nog voor de rechter geweest , omdat ik voor mijn moeder bij een meestal op straat lopende kleine zwart-handelaar 2 cigaretten voor haar kocht. en gesnapt werd door de politie.
Tevens zit er nog een voorval zeer diep in mijn geheugen en dat is over onze buurvrouw 2 hoog.Deze had, meen ik een stuk of 4 kinderen en haar man was er niet, ik geloof, dat hij ook naar Duitsland was vertrokken.Ik herinner me haar, altijd rommel etende, zure bommen , of suikerspinnen of waterpudding, wat ze maar te pakken kon krijgen. Ik dacht, dat ze daardoor zo dik was geworden.
Op een dag echter, zei mijn moeder, dat ik met deze buurvrouw mee moest lopen naar het ziekenhuis in de Helmerstraat . Aldoor en aldoor moesten we stil blijven staat , meter na meter , waarvoor wist ik niet, ze stond dan aldoor diep gebogen, ja, ik zag wel, dat ze pijn had. Later bleek, dat we nog maar net op het nippertje het ziekenhuis hadden bereikt. Haar vijfde kind stond op het punt geboren te worden .Vanaf zo ongeveer 1960 , denk ik, zal dat bij deze generatie toch niet meer gebeuren , dat je op 13 à 14 jarige leeftijd niet beseft, dat je buurvrouw op het punt staat te bevallen.
Tja, wat die cigaretten betreft van die KLEINE zwart-handelaar.
Mijn vader bezondigde zich hieraan ook, weliswaar op zeer kleine familie-vrienden-kennissen-schaal, maar toch.
Hij handelde op zijn manier, alles op zo kleine schaal, dat het eigenlijk lachwekkend is eraan terug te denken, maar het hielp ons wel in leven te blijven, want behalve, dat mijn moeder naaide, waren er geen inkomsten en naarmate de oorlog vorderde kostte alles tientallen malen zoveel als ervoor.
Geld was niets, maar dan ook niets meer waard . Het laatste jaar kocht je brood per snee'tje(raar woord eigenlijk)
In ieder geval, zijn handeltje begon in stroop en dat liep ontzettend goed (in onze ogen dus). Wij hadden immer veel mensen over de grond en nu in de oorlog spande dat helemaal de kroon, het naaiwerk van mijn moeder, de povere handeltjes van mijn vader.
Ik zag nu in het blad "Plus" een ingezonden stuk van een man, die mijn leeftijd had en die vertelde, dat hij met schaamte moest bekennen soms terug te verlangen naar de intense saamhorigheid, die de mensen in die jaren tentoonspreidden.Ik heb en had precies datzelfde gevoel.