In de laatste jaren van de oorlog gingen we van alles zoeken op straat en eigenlijk overal om maar iets te vinden, wat branden kon, maar toen werd het leven ook wel nijpend.
Ook mijn vader, erg mank lopend , werd toch verplicht naar Duitsland te gaan , arbeits-einsatz en is daar ook inderdaad wat maanden geweest en is toen uiteindelijk gevlucht. Op wat voor manier, dat weet ik niet. Daarna kwam hij niet veel meer buiten uit angst opgepakt te worden , want mannen moesten wel te werk gaan in duitsland in de fabrieken van de wapenindustrie.
Wij hadden natuurlijk vele joodse kennissen, wie niet? Amsterdam herbergde vele joodse mensen . En toch, je zou het haast denken van niet, omdat iedereen met iedereen omging, maar de joodse mensen waren zeer verschillend van ons, zeer verschillend. Net zoals nu de turkse en de marokkaanse mensen , erg hangend aan elkaar, elkaar te pas en te onpas verdedigend. Een handelsgeest, waar je U tegen zei, ook net zoals nu de overwegend turkse neringen, (slagerijen- swoarmatenten-groente-en fruitneringen), maar bij hen waren dat overwegend kleermakerswinkels, iets, wat zij tot in de puntjes beheersten, vele stoffenwinkeltjes en op het Amstelveld beheersten 2e-hands-artikelen het gezichtsveld. Zeer, zeer gezellig.
Toen begonnen de joodse mensen te verdwijnen en echt, daar wist je het fijne niet van.
Je zag welliswaar de gele joodse sterren komen en sommige joodse kennissen bleven zomaar weg, dat wel. Het drukke, het gezellige van amsterdam verdween. Onze uitstapjes des zondags naar het amstelveld met de eetstalletjes, de omringende straatjes daar, weg alles.
De joodse mensen kwamen bij mijn moeder dingen , overwegend kleding in bewaring geven. Ik herinner me in de gangkast vele jurken met kant en onderjurken en nachtponnen met overvloedig kant . Veel witte opengewerkte kleding. Tot ver na de oorlog heeft mijn moeder dit alles bewaard, maar heel sinister, ze kwamen het niet ophalen meer. Onze vrienden, echtparen , de èèn joods de ander christen, ja meerdere vrienden, zij kwamen ook niet meer terug. Ik denk, dat mijn ouders om de jongste broer van mijn moeder en deze vele joodse vrienden, toch veel verdriet hebben gehad, toen de onwerkelijke waarheid tot ze doordrong, wat er in het echt was gebeurd. We kwamen dat vrij laat te weten.