Mijn vader was, ik zeg het nogmaals , zeer bedreven in van alles verzinnen, of dat nu was op gebied van eten of het broodnodige verwarmen van het eten, het lukte hem wel. Ach, lachend moet ik nog denken aan een zeer komisch voorval . Dit heeft echter wel mijn vader behoorlijk opgebroken , hierover straks meer.
De gewone kachel werd vrij vlug al niet meer gebruikt. Daar voor in de plaats kwam een zeer klein soort potkacheltje, hetgeen bijna midden in de kamer werd geplaatst om een ieder zoveel mogelijk warmte te verschaffen. Dit was van een dun metaal, waardoor het in een mum van tijd roodgloeiend stond . Dat er niet altijd veel meer branden ontstonden , begrijp ik niet .( Ikzelf kreeg van 1949 tot 1952--- 5 branden op een 2 kamerwoning, omdat ook daar geen stookgelegenheid was )en eigenlijk in de oorlog zag je ternauwernood branden ontstaan door deze kacheltjes, niet te begrijpen.
De blokjes vlogen er doorheen . Het kacheltje diende dus ook om ons eten te koken, toen er geen gas was of tenminste niet genoeg. Toen de blokjes begonnen op te raken, begon het grote werk . Ja, eigenlijk is het niet te geloven en Groenlinks of milieudeskundigen zouden er een rolberoerte (sorry) van krijgen, maar gezamenlijk met alle buurtbewoners uit de omliggende straten , gingen we de bomen omzagen . Mijn vader en ik hadden een groot aandeel in dat alles . Ik denk echt, dat ik hierdoor mijn gehele leven lang een soort manwijf (wel met vrouwelijke uitstraling) ben geworden.
Ja ja , die bomen omzagen, ach ach. Ik woonde in Amsterdam vlak bij het (nu beroemde of meer beruchte) Mercatorplein, maar in onze straat en in de straten rondom het plein , waren al geen bomen meer te bekennen . Dus gingen we in aarde-donker met kaarsjes of wachinelichtjes (met je hand ervoor) naar de Postjesweg en zaagden daar ongelooflijk grote bomen om.
Ondanks de gezamenlijke inspanning en broederlijkheid heerste er toch heus wel strijd tussen de groepen mensen. Het was in wezen de strijd om het toen toch naakte bestaan . De strijd om de warmte en het eten.Avonden lang werd de wacht gehouden bij de om te zagen boom, want dat was met een handzaag een klus van meerdere avonden. Wel werd gezamenlijk de wacht gehouden in zijn geheel en werd er bij onraad fluisterend alarm doorgegeven.
Nimmer is ons allen echter wat gebeurd, in die zin, dat de duitsers ons staande hielden of zo. Nogmaals, denkt men , dat deze vele honderden mensen, slepend als kleine olifanten met volwassen bomen, niet gezien zijn ? Nou, dat weet ik wel zeker. Een ieder ging iedere avond op stap en we toonden als een zwerm spreeuwen in de bomen.