Naarmate de jaren vorderden, zag je wel steeds minder honden en katten en op een gegeven moment was onze grote herder verdwenen en hing ergen s een herdersvel aan de deur. Of dat bij ons was of bij een ander, dat weet ik niet meer. Ik weet ook niet, of het uit honger of wraak is geweest, want destijds liepen alle honden los en deze grote herder joeg achter alles aan, wat bewoog, vergezeld van grote scheldpartijen van de eigenaar van het betreffende voertuig.
Chapiter verwarmen in de oorlog . Dat ging in het begin nog wel. Er werd gestookt met 3 verschillende soorten kolen. Je had de eierkolen, de naam zegt het al, ovale zachte, heerlijk brandende kolen. Heerlijk brandend? Ja, dat is moeilijk uit te leggen, maar het vuur van deze kolen was zeer warm en uitnodigend, maar gaf wel veel pulver, want zij brandden schoon op. Het schoonmaken van de kachel, die op deze kolen brandde, gaf een ontzettende stuiftroep.
Vervolgens had je de , voor ons, onbetaalbare kolen, zeer glimmende diepzwarte stukken kool (de naam was ,ja, ikgeloof, anthraciet, die een zeer langdurig vuur gaven, een vuur, wat niet snel uitging en ja hoor, dan had je nog de kolen, die wij altijd kochten, nare doffe zeer moeilijk brandende stukken kool . Zelfs bij deze armoedige kolen, moest, als de kachel uit was, de rest in de asla, nauwgezet on derzocht worden op niet verbrande piepkleine stukjes. Nog voel ik het aan mijn handen, dit zoeken. Onder je nagels zat het altijd vol met as.
Nou is het niet zo, dat dit met die kolen enkel een gebeurtenis was van de oorlog, zo was het eigenlijk altijd al, als je arm was. Asbest hebben wij nimmer als gevaar beschouwd natuurlijk , want letterlijk overal was asbest in verwerkt bij deze kachels, de ruitjes de beschermstukken, die voor de kachel lagen. Dag in dag uit werden deze intens geveegd. Ik denk, dat het ongeveer in het derde jaar van de oorlog was, dat de kolen helemaal opraakten.