Nou is het ook wel zo, dat we het hier over een arm huisgezin hebben.Ik heb het nooit zo gezien, zelfs niet gevoeld als dusdanig, maar besef nu terdege, dat dat wel zo was.
Ik zie nu wel eens oproepen van mensen, die het 'arm' hebben, nou die weten echt niet wat dat is. Ik ga daar niet verder op in. Alleen herinner ik me nog erg goed, de broodpap , brood met vet van uitgebakken kaantjes er op , de hache bestond vaak uit restjes , of nog beter gezegd sliertjes vlees + uien, maar zoals gezegd, onsmakelijk was het niet. Tevens waren de aardappelen kwalitatief tot nog in de oorlog tienduizend keer lekkerder dan nu .
En toch, als ik zie of hoor, wat buitenlanders vaak eten, nou , nee, dat aten wij toen ook niet. Wijting is bij ons een begrip voor de kat en hersenen moet ik helemaal niet aan denken en pens, vrij gewoon voor de warme landen is bij ons toch echt voor de hond. Vissoep doet mij alleen maar denken aan het gepruttel van wijting , die gaar staat te worden voor de poezen, maar ja.
Wat wel veel werd gegeten was lever en ik blijf het in wezen, hoe men het ook wendt of keert, armeluis-eten vinden en niet eens gezond ook, dat bloedrijke orgaanvlees, maar ja, wie ben ik.
Mijn vader was een uitvinder op het gebied van overleven . De wijze waarop, is mij in de finesses wel ontgaan, want je mocht nooit bij grote-mensengesprekken tegenwoordig zijn , maar er kwamen konijnen (die rot rammen beten je in je benen , als zij in de bronst waren ) en er kwamen vele kuikens op ons kleine plaatsje (want een tuintje kon je het niet noemen ) en de hanengevechten waren in de buurt het gesprek van de dag.
Ja, de oorlog nam op dat zeer kleine burgergebied ook al erg nare herinneringen met zich mee. Naast ons woonden 2 oude mensen , die altijd dronken waren en toen er geen drank meer te krijgen was, dronken zij altijd spiritus, hetgeen vaak onterende taferelen met zich meebracht , waarop mijn moeder zich weer liefderijk om de zielige mensen bekommerde.
De consequentie van het dieren houden van mijn vader gedurende de oorlog , is voor mij een gruwelijke herinnering gebleven . Ook dat is in feite nu in een ander daglicht te stellen . Ik heb hier echt een foto hangen van een schaap uitbenen op een balkon, dus ik bedoel maar zo, wat toen voor mij dus zo vreselijk was, daar moet een groot deel van de bevolking nu misschien om lachen .Tja.
Het was echter zo, dat mijn vader , niet bekend met de anatomie van het menselijk lichaam of welk lichaam dan ook , op eigen wijze, zonder deskundigheid , op geregelde tijden , een dier ging slachten.Wij moesten dan weg uit de keuken, de straat op en des
avonds hadden we dan èèn van onze konijntjes op tafel. Tuurlijk, tuurlijk , dat gebeurt ieder jaar vaak met Kerst ook, zal wel.
Echter, op een keer was ik nog in huis ( ik wist niet, wat mijn vader ging doen en hij wist niet, dat ik nog in huis was) klonk er alsmaar een hemeltergend geschreeuw op, het ging door merg en been. Ons zwart-witte hollandse konijntje bleek 10 jongen te dragen en het lukte niet haar dood te krijgen, ontzettend .Mijn vader zag er later zeer verwilderd uit, maar wat het meest indruk op hem heeft gemaakt ,weet ik niet, want in een tijd van ontbering was het verlies van 10 bijna voldragen konijntjes ook heel wat.
Het zal werkelijk de oorlog wel geweest zijn, want alhoewel mijn vader geen gevoelsmens was, met al onze eigen dieren is hij altijd erg lief geweest.Zoveel ben ik vergeten uit mijn leven, maar dit geval, nee nooit.