Het bejaardenhuis Oktober 2003 (op datum)
Ik hoop, dat ik alles nog een tijdje kan doen, maar ik ben er verdorie slecht aan toe. Het is wat je noemt een struggle (schrijf je dat zo?) for live en ik moet nu heel wat keren vechten om adem te krijgen.
Wat een akelige ziekte is longemfyseem . Ja, ja , ik weet het --andere ziekten zijn ook akelig , maar adem is het allereerste en enigste beginsel van het op aarde zijn , dus ik mag mij verheugen in wezen op èèn van de rottigste ziektes, die er zijn. Blink ik toch nog ergens in uit.
Wat ik ook heel achterlijk vind , is , dat ik 10 jaar geleden nog steeds in een goede conditie was (en lang gebleven) , aan alle mogelijke soorten sport deed en toen ging vragen voor zo'n longoperatie , die longemfyseem ten dele ging opheffen .
De longarts zei echter iet of wat geringschattend, dat er een stop was gedaan op operaties op personen boven de 60 jaar , hetgeen ik in later jaren met hartoperaties e.d. wel anders heb gelezen.
Nogmaals --- die dure operatie op een buitenlander, die maar even in ons land was en transsexueel was --die ging gewoon door en ik geloof zelfs nog gratis . Toen was nederland nog wat gekker dan nu, want ze komen nu ( te laat ) tot een iets ander inzicht , maar de eigen bevolking is vergeten en genegeerd .
Wel zit ik nu te denken, waaraan toch die man is gestorven op de kamer, waarin ik nu zit, want de terugval van mijn persoontje van 4 maanden geleden, die ik WAS naar de persoon, die nu denkt haast al vlug dood te gaan, is enorm en zeer verontrustend.
Ik kan niets meer, ik kan amper aan iets opruimen of afwassen, maar wens natuurlijk geen hulp, dan alleen die 2 uurtjes zuigen en dweilen per week , want ik zou gek worden, van het idee steeds iemand en zeer speciaal van de thuiszorg dagelijks een uurtje om me heen te hebben en daarna weer uitgebreid in de vergaderingen te worden besproken als zijnde een patient. Of ik dan geen patient ben eigenlijk ?
Ja, daar heeft men gelijk in, maar ikzelf kan alleen maar functioneren in een maatschappij met gelijkwaardige wezens en dat ben je niet, als je thuiszorg hebt. Op het laatst zou het zelfs zo kunnen zijn, dat mijn vechten tegen de alom tegenwoordige houding ten aanzien van mensen in een zorgfase , wel eens uitgelegd zou kunnen worden als een gevorderde fase van mijn ouderdom.
Oude mensen zijn immers lastig en recalcitrant ? Een zeer goed voorbeeld is die reclame van dat oude wijfje , waar de thuishulp schreeuwend en wel (zonder op antwoord te wachten en dat is inderdaad een zeer typerend iets !!) niets ,maar dan ook niets van het persoontje zelf in de gaten heeft. Zeer goed getroffen.
Het is natuurlijk zo, dat gezonde mensen oordelen en beraadslagen over zieke of gehandicapte mensen, echter zonder daar zelf ervaringen over opgedaan te hebben en dat is het meest domme iets, wat men kan doen . In ieder forum zou er iemand bij moeten zijn, die het dan te bespreken punt ZELF bij de hand heeft gehad .Als je geen kind hebt gehad, kan je in wezen de barensweeen niet aanvoelen en als je geen pubers hebt opgevoed zelf in de huiselijke kring, dan kunnen die riagg-wezens zich niet verplaatsen in de opvoeders en kiezen dan veiligheidshalve maar voor de lastige pubers, voor wie ze dan alles gaan regelen , zoals uitkering, onderdak en voor bijna criminele pubers lekkere opvoedkundige!!!!!!!!!!! reisjes, ach ik bedoel maar zo.(waar heb ik het nu toch weer over?)
Nou ja, 't zijn zo maar gedachten , het is iets, waar ik nog wat mee kan, de rest functioneert niet meer naar behoeven.
In wezen gaan de stukjes nu niet meer enkel over het bejaardenhuis, maar daarom heb ik ook gezet annex-dagboek.( Die zin in het vorige stukje ,daarover bleef ik dubben en het moet natuurlijk zijn struggle for life (kan ook for living? nou ja ,kan mij het schelen)
Het binne (leuk hè) sombere dagen, mensen --met die adem .Gister moest ik even vlug mijn auto wegzetten en steeds vergeet ik, dat ik geen pas haast meer kan verzetten , rijd hem een stukje weg en plaats hem achteruit weer voor het huis. Nu was het natuurlijk al avond en dan beweeg ik helemaal niets meer in eigen huis, want ga nooit meer weg op die tijd, maar jeeminee, waar je jezelf inwendig nog gewoon sportief voelt of wilt voelen natuurlijk en waar je bij een salsaplaat of merengue nog volop mee zou KUNNEN doen , gebeurt het dan , dat je zit te snakken naar adem. Puh puh
Ondertussen zit het sijsje boven op het bureau zijn levenslust uit te galmen, onbewust van het feit, dat dit beloond zal worden met uit huis plaatsen en het is een hartveroverend kleurrijk klein beestje, ach ja.
Maar ja, het leven bestaat steeds maar weeraan uit afscheid nemen, of dat nu personen of dieren zijn en ik heb bij beide al veel verdriet liggen. Wederom blijf ik zeggen , dat ook weer op dit eigenste (oude term) moment mensen hun verwanten verliezen door genocide, afgemaakt door bijl of hakmes en dan kun je beter meteen zelf dood zijn , hetgeen je ook weer niet voor het uitzoeken hebt. Arme ,arme mensen.
Zelf heb ik door de computer een grotere kring om mij heen geformeerd , hetgeen op deze manier heerlijk is, want ik wil toujours aan alleen zijn en toch weten, dat ik niet alleen BEN . Soms gaat dat heel vreemd . Ik reageer namelijk vaak op marktplaats bij oproepen en mailde nu even met iemand op, ik meen op de Antillen en had het zijdelings even over de gevangen genomen strijders?,( want daar zet ik ook figuurlijk een vraagteken bij) door Amerika, die reeds 2 jaar op Cuba gevangen zitten, geboeid , ogen ,oren en mond afgedekt, niet in staat tot zelfmoord te plegen om aan deze helse foltering te ontkomen. En dan, ja dan staat er een paar uur daarna OP JE WEBSITE DIE NIET VERMELD WAS ! een bezoeker uit cuba. Ja en dat vind ik dan heel raar.
Dat gebeurt nu de laatste ruim 10 jaar natuurlijk al steeds in de wereld , deze onopgeloste rare dingen , ik kom daar met mijn lekenverstand in de rubriek éigen mening' sowieso nog op terug .
Ze zeggen wel eens-- met de computer vormen zich in wezen een soort groepjes of soort familie , wel dat laatste gaat zich dus echt bij mij even voor doen .Hey family ! Echter, ,dat moet niet bepalend zijn met het schrijven over allerlei dingen en dat doe ik dan ook niet.
Of het bejaardenhuis niet meer om over te schrijven is ? Nou ja, nee eigenlijk niet, want ik heb mij geheel gedistancieerd, nu ik nog in de gelegenheid ben daartoe , want als ik totaal en geheel overgeleverd zal worden aan zorg , stikkend en wel, dan ga ik niet meer eten en drinken (hetgeen ik toch al haast niet doe , want ik heb nu al geen slank lichaampje meer , maar een dun en krakkemikkig geraamtetje , vind ik althans zelf hoor)
Dat ik niet veel meer te vertellen weet is door het volgende ::Ik laat namelijk geen eten brengen, ik eet niet in het restaurant , wil geen verzorging mèèr dan die ong. 2 uur zuigen en een ietsje praten , waarbij je let op het feit, dat vlak erna de groepsvergadering is, dus blijft het zeer zeer oppervlakkig .Tevens moet je zeer aan elkaar wennen natuurlijk , dus ergo, de levenswijze is anders geworden, dan ik dacht. De bejegening is nu respectvol geworden, al of niet gevuld met venijn , maar ja, dat is in de gewone maatschappij ook .Ik ga nu tenminste weer met een gerust hart naar de w.c. zonder angstig de broek reeds in de hand te hebben om op te halen . De vergadering kan ik haast denkbeeldig op de voet volgen, want ik heb het bewust in de fysio dan eens ergens over of met de thuishulp of met een andere medewerker even opppervlakkig en in een volgend gesprekje met de èèn of ander of in een andere vorm zie ik deze (door mij gewenste aangehaalde dingen weer terug, dus ik kom wel bij de door mij gewenste punten , die natuurlijk zeer reeel zijn , maar nooit onderkend werden .)
Nou, ik zal er maar niet te veel op ingaan, want mijn klachten worden langdradig , Na de bijna levensbedreigende situatie aldoor , kreeg ik van dokter -- een week geleden -- een briefje mee voor de zuster hier om bloed te prikken om allergie op te sporen, want zo snel kan longemfyseem niet ineens gaan escaleren .
Krijg dus week erna, vandaag -----om vòòr negenen een zuster aan de deur , die hevig geprikkeld was en waar nu toch het briefje was . Ja, weet ik veel .. Op weerwoord wachten , ik zei het al, is er dus niet bij, dus gelegenheid om te zeggen, dat er een fax was verzonden lukte niet, kortom, het was weer zeer cru in het volstrekte negeren van de oudere persoon, ik dus , die daar verbaasd in de deuropening stond, zich niet bewust van een fout gemaakt te hebben.
Nee, dat klopte ook wel, want het formulier, noch de fax waren ook maar ergens te vinden.
Na een uur kwam zij terug dus zonder een enkele aanwijzing , waartoe bloed geprikt moest worden , behalve mijn mondelinge aanwijzingen en besloot dan maar meer buisjes af te nemen , maar ja , dat vond ik niet zo geweldig voor enkel allergiecontrole en een allesoverheersende angst zoveel bloed af te geven, terwijl je al zo zwak bent en zo heel erg slecht eet, ergo dus niets hebt om je bloed goed op peil te houden.
Wegens bijna verpulverde huid dringend gezegd, dat geen pleister MOCHT-- wordt er dan dus een ferme pleister aangebracht.
Wat is er toch hè Niet luisteren ligt aldoor op de loer , want naar jou wordt niet geluisterd in eerste instantie dus .
Ja, ja, als je hebt duidelijk gemaakt, dat je nog tot de levende have behoort, die nog van zichzelf een grijze functionerende massa bezit, dan kalmeert men .
Inmiddels alles opgelost , fax blijkt weer terug te zijn gezonden naar dokter, want zij wisten niet meer, van wie dat formulier was en inmiddels ook in bezit van de griepprik, dus 2 geprikte armen.
Ja, ik weet het, ik maak me daar te druk om , maar denkt U toch niet, dat dat geheel zonder reden is.
Jaren geleden kreeg mijn schoondochter haar eerste baby , van mijn jongste zoon dus . Ik was er de gehele dag bij in het ziekenhuis , haar steeds weer even bezoekend met haar felle weeen , want de finesses van een bevalling hoef ik niet mee te maken. Een assistent zat op een tafel in een hoek van de kamer steeds en soms heel even kwam de arts binnen .
Ach , ik zal het meer dan dramatische verhaal kort maken , ik registreerde alles bevreemd , maar dacht, ja, wie ben ik , heb ik geleerd voor zoiets, dat ik iets vreemd kan en mag vinden?? En dan wordt je kleinzoon geboren , ik kon onmiddellijk daarna naar binnen , dus jong echtpaar en assistent geheel alleen . Een dokter?????????
Nee, die was er niet . En dan zie ik een zacht jammerend bleek jongetje even op de moeder liggen en denk, wat is dat nou???!!
Dat is niet normaal . Ik zit zelfs op de foto met een stil nadenkend gezicht naast het bed.
Het wordt in het bedje naast me gelegd , een stil jongetje , wat uren en uren en uren in het geboortekanaal had gezeten , zonder dat er persweeen plaatsvonden , waarna dit na een volle dag opgewekt werd. En toen kwam de arts binnen , volledige paniek alom , gromde naar de assistent, waarom hij niet op de kleur had gelet en klein mannetje wordt met intense spoed weggehaald ./ En dan ga je naar huis en dan wordt je tot je afgrijselijke schrik een paar uur daarna opgebeld met de mededeling, dat dat zacht kreunende jongetje dood was. Ja, ik heb inderdaad, het was al nacht, de hele boel bij elkaar gegild van schrik en het besef, dat ik dat eigenlijk al wist vanaf , dat ik het moeizame geklungel van de assistent gadesloeg.
Kijk , ik bedoel maar zo, ik kan U nog heel veel van dergelijke dingen vertellen van doktoren en ziekenhuizen, dus mag ik als 't je belieft een heel klein beetje stem van mijzelf hebben, vòòr en aleer ik mij aan de z.g. alleswetende handen en gezichten overgeef?
22 okt.2003
En dan ben je op een ochtend weer even terug in de wereld , in die zin, zwaar hijgend weliswaar, maar met een gevoel van willen en zeer misschien kunnen. Het je weer bewust worden meer, meer , dan de vorige dagen en weken van alles rondom je heen. Het even niet meer willen zitten (en alles rondom je laten opstapelen ), maar integendeel proberen het weer in het juiste gareel te krijgen.
Misschien is het alleen deze ochtend, ik hoop het niet, maar het voelt aan als een wonderbaarlijk geschenk . Je was kunnen gaan uitzoeken , dingen, die in je ogen na de verhuizing nog steeds niet goed staan, in die zin , niet economisch en deze dan op andere plaatsen gaan neerzetten, het resultaat met welgevallig oog bekijkend.
Men weet het eigenlijk niet( en vooral de mensen onder ons, die depressief zijn om onbekende redenen ), maar als je bewust je dagen kunt doorbrengen in het besef van alles , wat er is aan dat lichaam, wat je kunt gebruiken, dan ben je eigenlijk zo onmetelijk rijk . Hoe meer je het nieuws ziet, de documentaires en erover leest en je ziet de strijd om onderdak en medische hulp , de strijd om drinken en eten, de strijd om in eigen land het leven tot een einde te brengen, wat in de verscheurde en gebombardeerde landen
niet lukt en heel lang niet zal lukken , dan moet het besef van die eigen rijkdom je in wezen haast overvallen.
De barre en boze angsten nu in de oorlogsgebieden , welke allen als reden hebben --de rijkdom van deze zelfde landen .En ook als reden terrorisme ??
Nee dat zie en zag ik niet zo. Na de 4 à 5 jaar durende uitgedachte en in elkaar gezette en op vele punten ongelooflijk toevallige zaken , als daar zijn ---een vliegtuigcrash vòòr 9 uur ,geen mens haast nog aan het werk dan en vervolgens in het meest gecontroleerde iets in de wereld, n.l. de vliegvelden , was het nu mogelijk zo'n 20 man ongezien erdoor te krijgen mèt wapens , (wèlke dan ook )en tevens waren deze mannen zelfs volkomen opgeleid om te vliegen , in dit geval een enkele reis naar de dood (wel , denk ik , de familieleden in heel erge rijkdom achterlatend.) Dit alles voorbereid in de bergen ?
Na dezeTwin-Tower crash werden inderdaad groeperingen welbewust tegen elkaar opgezet en deze doen dan pogingen tot wraak, ja , maar ja, dat is echt geen terrorisme in de reeele zin van het woord,( maar ja, sorry , dat hoort niet in deze rubriek, dat vereist veel en veel meer documentaties en daar denkt een ieder anders over )ik laat alleen zien, hoe blij men kan zijn met een normale dag, als men daartoe zijn ogen opent.)
25 0kt 2003
Het is jammer genoeg bij die ene euforische ochtend gebleven en vaak gaat het nu een angstige bedoening worden . Ik verlies er niet mijn geestkracht door, dat niet , maar de angst moet niet bedreigend worden .Ik blijf hier aan dit huis denken. Heb ik er nou goed aan gedaan ?Ik was tot aan het moment , dat ik hier kwam zoveel, zoveel beter .
Het is wel zo, dat je met een aanleunwoning de grootste narigheid, die je kunt overkomen , n.l. het verpleeghuis , zo lang mogelijk kunt uitstellen en ziek kunt zijn tussen je (te ) vele planten en (veel te veel) dingen, die je o zo dierbaar zijn .Doordat nu alles (en ik zeg --)dat is veel nu --al zo'n tientallen jaren oud is , is aan alles bijna een pagina te verwoorden van wat er achter schuilgaat .Misschien dat het fantaseren erover en het herinneren aan het verhaal er achter , alles wat beter te dragen maakt te zijner tijd .
Toch zit ik maar te blebberen hoor, eigenlijk is mijn weergegeven angst een schandaal, want ik ben al zo oud , wat moet ik klagen dan? Ja, maar ja, daar hebben we het weer, iedereen voelt zijn eigen sores het allerbest hè . Echter, mijn broer had al jong asthma en mijn jongste zoon heeft het al vele jaren erg aan zijn longen , de oudste zoon met zijn bronchitus, de oudste kleinzoon met zware asthma en zo kan ik doorgaan in de familie, dus ik moet proberen het lijdzaam te ondergaan.
Toch hè, het blijft niemand onopgemerkt, dat in een ieders kennissenkring vaak al tegen de 60% van hen met die luchtverwijders bezig is. De inkrimpende tropische bossen gaan zich in het westen op een drastische wijze openbaren. De luchtvervuiling is niet van onze auto's , welnee , die honderdduizenden vanuit de lucht bekeken kleine bewegende dingen kunnen vergeleken worden met niet honderdduizenden,!!!maar honderden vliegtuigen , want dat zijn natuurlijk de allergrootste boosdoeners .
Nee, de autotjes zijn een lachertje . De talloze maatschappijen, die de wonderbaarlijk mooie , soms al honderd of meer jaren oude bomen bij millioenen inmiddels van de aarde geveegd hebben , deze huidige eigenaars zeer rijk gemaakt hebben , maar hun eigen nageslacht met minder lucht achter hebben gelaten , dat zijn ook kardinale boosdoeners!
En wat te zeggen van de duizenden , (merendeels door het land, wat het meest van zich doet spreken ), uitgevoerde proeven , gedaan op verlaten eilanden , maar met desalniettemin in de lucht vrijkomende afvalstoffen , sinds de opkomende wetenschap al tientallen jaren achter elkaar. We kunnen zo doorgaan in het opnoemen van aan te duiden dingen, die er toe hebben geleid, dat de zuurstof in het gebied rondom de aarde aan het afnemen is .In wezen is het voor een ieder, behept met maar een klein beetje verstand toch wel klaar en helder in te zien.
Ach ja , dit hoort weer niet in deze rubriek thuis, ik beland steeds in de verkeerde . In ieder geval wilde ik ook zeggen , dat ik met het verhuizen hier naartoe hoopte te bereiken, dat ik mijn kinderen dan met minder troep zou achter laten. Ja, ja, het leek er inderdaad op, dat dit doel bereikt zou worden , maar in de 4 maanden, dat ik hier ben, ben ik eigenlijk gestaâg op de oude , nu iet of wat veranderde voet doorgegaan. Toch weer gestruikeld over planten , toch weer immens grote planten aangenomen, die bij iemand anders niet konden overwinteren .
Het blijven uitknippen van zeer interessante artikelen , die nu alweer met z'n heel velen liggen te wachten tot ik ze rubriceer. Met genoegen de goed overdachte presentjes , meegenomen uit het buitenland weer een plaatsje geven .Onze lieve heer zal echt een groot plaatsje voor mij ook moeten inruimen , want ik wil wat spulletjes meenemen naar hem toe.
29-10-2003
Ja, hier dus het zwaar hijgend hert (was het niet---der jacht ontkomen?) met troep alom , in die zin , een afwas die niet af is, kranten overal , want die moeten nog gelezen worden en ik krijg altijd een stapeltje van jongste dochter tegelijk , plastic tassen ,gisteravond even op de vloer gedeponeerd om 's ochtends, als je dan Z.G. wat beter bent, opgeruimd te kunnen worden , nee, dus.
Ik heb wat raars hoor , ik probeer alles , maar het ademen valt heel zwaar en steeds in nood , dit is òf een virus òf iets dwarrelends hier in het huis, joost mag het weten, maar zo was ik nimmer en dan is het volgende eigenlijk wat om te glimlachen .
Ik wilde niets negatiefs eigenlijk meer melden, want what's the use? Zelfs heel onbegrijpelijke dingen of juist daarom, ik vermeld ze maar niet . Echter nu heb ik op de lange kale vrij brede gang op de vensterbank ter opluistering 7 plantjes gezet , want aan de muur mag niets , ach en ja misschien hebben ze er gelijk aan, maar als ik de leiding had, zou ik die dode muren juist opfleuren met( ach heden ja), verantwoorde schilderijtjes,-- hoeft niet veel, maar jee, verbreek toch die eentonigheid.
In die zware (voor dit tehuis althans , hetgeen op deze gang zonder ventilatie was ) weken van over de 30 graden , kwam pas na 4 weken weer iemand de gang doen, want de betreffende vrouw, die dit altoos deed , was 3 weken op vacantie . Heel eventjes had een keer een meisje het vensterbankje afgestoft . Ik zei natuurlijk niets , is mijn zaak niet en zo vuil wordt het op deze gang niet.
IEDERE dag kijk ik naar deze planten , want de gangen zijn altijd duf warm en ik ontdoe ze dan van dorre blaadjes en veeg haast denkbeeldige stofjes van de vensterbank af. Binnen doe ik dat niet , want tot vreselijk onbegrip van de dames altijd van de thuiszorg weiger ik ze om bij mij af te stoffen , want dan worden mijn beelden omgesmeten , want die staan niet zuiver in balans , maar omdat ik weet-- thuis-zorg = afstoffen , bekommer ik me dus speciaal om dit vensterbankje .En dan staat daar vanochtend een vrouw met een vochtig doekje en voegt mij toe, dat ik wel die vensterbank moet onderhouden .Daar zou ik eerst boos om zijn geworden , nu luister ik het gebogen (om adem te krijgen ) aan en verbaas mij over de mensheid en zijn benepenheid .
Het zou toch gebrek aan energie opleveren hierover van gedachten te wisselen .Beter kan ik dat dan hierop kwijt . De betreffende vrouw is getransformeerd van zeer stug maanden geleden naar nu toch wel wat vriendelijker , maar dat heeft z'n reden en die ligt hierin, dat mijn website hier bekend is . De belofte was aan èèn persoon, maar aan de reacties weet ik wel beter . De cruheid gaat zich omruilen naar medelijden kan ik merken , ja, maar ja, daar vind ik dan niets aan , echt niet .
Die benepenheid uitte zich ook op het financiele , waar ik niet verder op in ga , en waar ook niet op ingegaan wordt , maar wel wordt vermeld aan bali , dat ik eigenlijk wel € 20 centjes had moeten betalen voor die fax aan dokter (fout van henzelf dus ), maar mocht het nu wel even laten zitten .
Toen ik na 6 jaar ingeschreven te zijn hier kwam uitte ik mijn dankbaarheid , vind het echter nu wel niet leuk meer om juist hier dood te gaan, maar voor de kinderen is dat beter , dus ik vond en vind mijn kritiek in wezen soms veroordeelbaar, maar aan de andere kant toch ook weer juist niet. Waarom moet ik kruipend onderdanig zijn aan bali of verpleegster of ander personeel, waarom in godsnaam?
Waarom uit IK niet rechtstreeks kritiek en anderen naar mij toe tot nog toe altijd wel ? Tuurlijk op deze site uitte ik kritiek en naar brutaal zomaar binnenstormende mensen helemaal , maar voor de rest zie, weet en hoor ik zoveel , maar spreek daar de mensen niet op aan , zo ze mij dus wel doen . Nou ja, ik ga proberen wat af te wassen en daarna weer op adem komend wat te lezen en dat is het dan weer, erg hè verdorie .