Het bejaardenhuis November 2004
5 november 2004
Ik krabbel toch maar moeizaam overend hoor , maar ja, ik ben er nog en Theo al zo vroeg niet meer, dus ik mag niet klagen , hetgeen ik bij deze dan ook maar niet doe.Trouwens Theo, en Arafat en Bush , dat is een andere rubriek , alhoewel je nu toch haast meer gaat nadenken voor en aleer je wat schrijft op die plaats hè? .
Vanuit het beschutte bijenkorfje , waar er al velen ziek zijn en er zelfs èèn bedenkelijk ziektegeval bij zit , gaan er ook velen dood , maar de stille bevolking is allemaal al tegen de 90 , dus tja. Er gaat mij wel wat opvallen , alhoewel het dus een klein percentage is, want veel mensen tref ik niet en nu al helemaal niet natuurlijk, maar de marokkaanse mensen, die ik tot nu toe ben tegengekomen in de supermarkt of zo, waren vriendelijker dan voorheen, in die zin, dat ze altijd nogal afzijdig zijn en waren , maar nu zeer vriendelijk gedag zeggen .
Ik bedoel dan dus niet mijn eigen oppervlakkige kennissen , maar de zeer oppervlakkige .Ik denk , dat de oudjes het hier niet eens in de gaten hebben , dat de wereld en nu dus ook het beschutte nederland aan het veranderen is . Misschien moet je nu zelfs blij zijn, dat je in die(weliswaar betrekkelijke ) veiligheid leeft .
Op mijn galerij van mijn 'eigen ' woning , is in die meer dan 10 jaar , toch ook wel pogingen tot inbraak gedaan , hetgeen mij toch nimmer heeft gemotiveerd om 's nachts de deur op slot te doen . Och , misschien beetje dom , want met een haakje door de brievenbus was de deur zo te openen en bij aanvaarden van de woning werd, ( denkelijk omdat ook daar zelfde woningbouwvereniging was trouwens ) mijn gehele grote schuur leeggeroofd , mede omdat ook zelfs daar dus dan wel geen 'moeder'sleutel was, zoals hier , maar met 1 sleutel , echt 1 sleutel , bijna 10 schuren geopend konden worden .
Net zoals hier werd dit door niemand gemeld en vrolijk kon men op zijn gemakkie alles uit de schuur halen, waar bij aanvaarden van de toen nieuwe woning zeer veel van de schoonzoons ook tijdelijk werd gestald, vanwege de grootte van de schuur . De gloednieuwe zeer dure fietsen van de schoonzoons en meerdere dingen verwisselden op die manier van eigenaar .
Echter, ik weet niet hoe ik het benoemen moet, maar het was "open vizier" , niet dat geniepige enge . Echt ging iemand stelen , je kon dat stelen bewijzen immers. Diefstal, die je niet bewijzen kunt en die ik al tientallen jaren gadesloeg ,"(mijn EIGEN dure gouden armband om de arm van mijn vader in het verpleeghuis, die in een soort coma werd gehouden , omdat hij zonder deze kalmerende tabletten opstandig was ,deze armband werd van zijn pols af gestolen , MIJN armband dus ) Deze mens wens ik nog erge buikpijnen toe , slechts dit soort pijnen , want ik bezit niet zo'n intense haat .
Mijn vader had dit zelf nooit kunnen zeggen , want in zijn soort huis zou men dat zogenaamd nooit geloven en ook ik zou , zonder mijn computer ook hier beticht worden ( met een geringschattend oordeel door zeer domme mensen ) als zijnde in het bezit van een soort vervolgings -, laten we zeggen ,- gevoel . Als je dus geen familie hebt en al zou je bestolen worden voor een millioen , dan zou geen sterveling je serieus nemen . Let wel, ik heb het nu dus niet in het speciaal over welke plek dan ook.
Ik heb een allesvernietigend bewijs voor 1000 % en nog hoger , wat rijke alleenstaande mensjes wordt aangedaan . Nimmer spreek ik daarover of heb ik daarover gesproken , waarom zou ik , maar het heeft mij op mijn qui vive doen zijn en vanaf, dat ik inderdaad hier kwam helemaal, dat is waar .
Ik wìl niet eens meer wat vermelden van hier eigenlijk . Niet , dat de zeer grote plant op de gang zeer vaak niet aan te pakken was door bedekt te zijn met een kleverige vloeistof ( nee, nee geen luis ) en nu hij al maanden en maanden in mijn jammer genoeg voor hem, te donkere slaapkamer staat , nimmer meer kleverig is geweest . Op zijn plaats staat nu een supersterke agave , die nu ook opeens niet meer zo sterk blijkt te zijn.
Wat vaak gebeurt , ik had het al eens gemeld , en wat daarnet ook het geval is geweest in de vroege ochtend , is dat de gang op mijn plaats volledig dan is gevuld met een soort intense geur , samengesteld uit goedkope schoonmaakstoffen ..Waarom zou ik zoiets vermelden , and what's the use ? Nu even zijdelings aangestipt dus , maar gezien het feit , dat zich nu oneindig veel gaat voordoen in de wereld , is dit malle ridicule wereldje te veronachtzamen eigenlijk. Je leeft erin en je gaat er spoedig in dood , maar dat is ook alles.
13 november 2004
Met al deze toestanden in de wereld had ik inderdaad geen zin meer in het benepen gedoe van een bejaardenhuis , waar in wezen dus geen gevoel op toekomst meer is en ook geen gevoel van veiligheid en er eigenlijk niets spectaculairs ooit te melden valt , hetgeen ook maar 1% in het echte dagelijks leven zou passen , maar alla evengoed niet getreurd .
De betrekkelijke overgebleven gezondheid is even passè ( kan het andere schuine streepje nooit vinden ) en het is weer stilzittend zelfs meerdere malen vechten voor het levenselixer so-called adem. Echter , deze bejaardenwereld is ten aanzien van de "gewone "wereld toch vaak in normale ogen zo verbazingwekkend , dat ik buiten de -gevaarlijke- rubriek deze toch maar aanhouden zal .
De computer beslaat zowat van mijn gehijg , maar ja, stilzittend kan een mens nog altijd wel wat , dus zal ik er toch nog vrij lang gebruik van kunnen maken. 2 dochters van me gaan morgen voor 10 dagen op zoiets als een werkvacantie in feite naar spanje en met leedwezen heb ik gezien op een webcam, staand in de plaats waar zij heengaan , dat de temperatuur al is gekelderd naar 14 graden , hè verdorie .
Steeds weeraan vraagt middelste dochter, of ik het toch weer niet aandurf om mee te gaan naar haar ontzettend leuke domicilie in zuid-spanje, maar mijn wantrouwen in de saâmgeperste lucht in het vliegtuig doet mij voor de volle honderd procent weigeren . Mijn zeer beperkte longinhoud zou zowat uit elkaar kunnen spatten en dat is geen oude-vrouwtjes-gedachte, maar een bewezen feit natuurlijk , enfin, ook daarom niet getreurd., alhoewel.
De rubriek 'mijn mening' zal ik , (ha ha )eigenlijk zoals de Islam voorschrijft en zoals ik in de heel erg spaarzaam bekeken moskee's ( ook kerken zijn in mijn leven spaarzaam door mij bekeken ) ook heb gedaan, slechts ( figuurlijk dan dus ) op kousevoeten betreden, zinnen dan dus 3 maal gecontroleerd neerschrijven, temeer waar ik op dat gebied niet èèn , maar vele posities ten aanzien van religie , gemêleerde bevolking , aankomend geweld , regeringsleiders etc. etc inneem.
Dit niet om op de veilige oever te blijven , maar slechts omdat een echt eerlijk mens nooit en te nimmer zich vast kan prikken op1 standpunt , want dat zou noch God , noch Allah ooit van zijn aardse bevolking verlangen natuurlijk. Een verstandig mens beziet namelijk de meerdere kanten van een onderwerp of van situaties, welke van dag tot dag, of week, of maand , of jaar veranderen kan.
Nee, ik vond in het minuscule wereldje van de ouderen een paar dingen eigenlijk zo tragi-komisch ( meer het laatste dan het eerste ) , dat ik het voor mijzelf toch wel opschrijven woui. Uitgeprint is het voor mij in de tijd, die me , dan rustend , nog rest , zeer herkenbaar om nog eens door te lezen .
Eerstens trof mij een zeer lange advertentie op marktplaats bij oproepen door een 91-jarige vrouw , welke in een verpleeghuis zat . Nu was ik wat argwanend, want een 91-jarige vond ik een beetje TE voor zo'n rubriek ( en had zij een computer op de verpleegafdeling dan tot haar beschikking? ), maar zij beklaagde zich zo overtuigend en herkenbaar in situaties voor welke ik echt doodsangst zou hebben .Het totale , dan dus echt , het totale (dus niet zoals ik de mijne momenteel zelf kies ) isolement , het aanspreken door haar van zusters , welke niet eens stilstaan om dit arme, aan het einde van haar leven staand mens een compleet antwoord te geven , maar al hollend haar slechts een paar woorden toevoegend
Men zou met mij niet hoeven praten , nee , juist niet , laat mij maar blebberen hoor ,omdat men, zoals al vele malen gezegd in deze rubriek , je nimmer voor vol aanziet en niet echt LUISTERT , want wie is dat verschrompelde oude mens dan anders dan een object om er eten en drinken in te gooien en het zich daarvan weer te helpen ontlasten, indien dit voorwerp het niet meer zelf kan? Al wordt er steeds een brief (want schijnbaar is het dan zeker toch nog niet zo vanzelfsprekend !) in zijn geheel vermeld in een maandboekje , waarin de schrijver dan nog jaren trots terugkijkt op zijn gewrocht geschriftje waarin dan zijn ge-uite dankbaarheid voor de bewezen diensten aan de liggende of zittende demente nog bewegende delen van de bevolking .zijnde dan dus nog het inderdaad ten dele levend stukje familie al waar men dus zelf niet meer voor kon zorgen .>br>
Flauwekul hoor, want familie gaat bij dementen heel weinig op bezoek ( uitzonderingen daargelaten ) en men ziet dan een uurtje het gedoe rondom het lid van de familie , èèn uurtje dus van de week of maand , op het tijdstip , dat men komt , wat een slecht gekozen voorbeeld dus om te bedanken voor de betaalde zorg . ( ja sorry hoor, dat vind ik met mijn zo erg slechte ervaringen op dit gebied, ik vind het zelfs een zooitje flauwekul , nogmaals sorry , die harten zijn heus niet bij die mensen , wederom uitzonderingen daargelaten .
Bij dementen is het juist gemakkelijk om je gedachten bij thuis te laten , bij je kinderen, bij de belasting, die betaald moet worden , bij manlief, die gister weer zo aanhalig deed met dat wijf en ga zo maar door , want alles is routine bij die dementen . Wel ja, veroordeel me maar , maar ik heb erg veel gezien en geconstateerd en dat was meer dan voldoende om mij gevuld te doen worden met een gezond portie argwaan.
Nou eh, ik ben nimmer dankbaar geweest hoor voor de behandeling van mijn vader , die plat , plat lag van de kalmeringstabletten , gevoed e.d. door de mensen in deze betaalde werkkringen . Ja, ik zou wel vrijwilligers (sters) bedanken , als ik deze gezien zou hebben , maar ja, ze zijn er wel, maar ik zag ze nooit. We bedanken toch ook geen huisartsen , die veel en veel langer werken, dan deze mensen met hun stipte werktijden? Ik vind het tja, een vertekenend beeld hoor.
Dan iets anders , iets zo onbelangrijks, maar aan de andere kant toch zeker ook weer niet . Het mensje naast me , van wie niemand wist waar ze gebleven is , zeer typisch , maar van het werkend personeel op welk gebied dan ook, leek niemand te weten, waar deze vrouw gebleven was, want de èèn zei --in het ziekenhuis, de ander zei in een gekkenhuis in Castricum , weer een ander noemde een ver verpleeghuis , maar ikzelf kwam er achter , dat ze vlakbij in een soort verpleeghuis was geherbergd .
Ik ben daarvan trouwens wel erg geschrokken , want het beeld van het tehuis is dan nog meer vertekenend, dan ik beseffen kan, want ik gaf mijn 2 verdiepingen-paleisje op, omdat ik juist dacht , dat als je hier zieker werd, dat je dan aangrenzend terechtkwam tijdelijk . Ik zou nimmer ooit meer zo'n stap hebben ondernomen dus , als ik in de geschiedenis anderhalf jaar terugge-[plaatst kon worden .
Omdat ik inmiddels de finesses te weten ben gekomen van de onzalige manier waarop zich het èèn en ander heeft afgespeeld , besloot ik , ziek en wel, toch dat mensje op te gaan zoeken . In dat verpleeghuis aldaar aangekomen , zette ik mijn autotje met invalidenkaart voor de deur en ach arme , ik besloot zonder rollator in reeds vergevorderd uur mijn buurvrouwtje dus met een bezoek te vereren. Hoopte, dat daar, zoals hier soms wel het geval is, of daar een oud rollatortje stond.
Dit was dus niet het geval en ik begaf me op ( in dit geval de gevaarlijke ) weg in het zeer lange gangenstelsel en voelde de ademnood heel nabij komen . In paniek registreerde mijn hersenen , dat de wel meegenomen medicijnen ( nou ja inhalators) nog in de auto lagen, maar half strompelend kon ik geen kant meer op en raakte in een soort hyperventilatie, want ja echt, zonder inhalator is niets, maar dan ook niets meer mogelijk dan .
Het is zelfs zo, dat bij brand of overstroming , ook al zou er een millioen liggen en ik moest kiezen , ik er dan voor in de plaats DE INHALATOR zou pakken, want leven zonder hem is niet mogelijk en mijn hondje natuurlijk. In ieder geval , ik moest stilstaan en zeer zeer vele verzorgsters ontwaardde ik in de voor mij opdoemende gang en eindelijkk zag èèn van deze gespecialiseerde (?) mensen mijn bijna doodsnood (nee, nee, absoluut niet overdreven , want het is hemeltergend ) en plaatste mij in een rolstoel de laatste paar meters .
De buurvrouw was hilarisch in haar betoogde blijdschap en dankbaarheid, dus dat vergoedde veel van de gevoelde doodsangst , maar ik moest na een kwartiertje weer weg , want volgens iemand stond mijn auto op de plaats, waar eventueel een ambulance kon gaan staan . Aangezien ik door ademgebrek niet meer terug kon, werd zeer sympathiek besloten tot het brengen naar mijn auto in de rolstoel , waarin ik nog zat .
En dus nu het chapiter ----luisteren----boven het automatisme van de verzorgsters . Ik vertel dus , dat ik naar mijn auto moet , die voor de deur staat, waar een ambulance kon komen en dus word ik gebracht naar EEN uitgang en aldaar gedeponeerd , maar nu staande ergens , waar niet eens een auto KON staan en een behoorlijk endje weg, waar mijn auto wèl stond. Verbijsterd moest ik op de plaats rust wachten of er iemand bij die ingang verscheen en ja , een dame kwam langs .
Ik riep haar , vragende of ik even aan haar arm naar mijn auto mocht . Echter, het achteraf komische gebeurde::-ze dacht dat ik een soortement halfgekke demente bejaarde was en antwoordde resoluut NEE . Eindelijk lukte het mij om te zeggen, dat ik in grote ademnood was en wat knorrig kwam zij op haar schreden terug en bood mij haar arm.
Ik bedoel hiermede te zeggen, dat als de gedachten van deze verzorgsters niet elders waren en zij echt zouden luisteren, dan was ik in doodsnood ( ja, ja dat is de echte waarheid, je bent in doodsnood ) toch niet neergezet ver van de plaats, waar mijn auto stond????!!!!! Het is het niet te geloven iets , wat alle , of nou ja , bijna alle , in een verpleeghuis-annex bejaardenhuiis , tewerk gestelde mensen bezitten , het automatisme, het plichtmatige achturige iets , waarvoor ze dan achteraf door een enkel iemand in een blaadje worden bedankt.
Een eigenlijk niet ter zake doend voorval en niet bedoeld als terechtwijzing , was zo mogelijk voor 1000 % nog treffender voor een bejaardenhuis of een bejaarde op zich .In dit tehuis kun je blijkbaar solliciteren voor de vaak weg zonder opleiding en dat is ook in zekere zin terecht , als je alleen maar huishoudelijk werk moet doen , maar ja, ook echt helemaal niet gescreend op welk gebied dan ook . Van mijn meerdere hulpen verkreeg ik deze wetenschap .
Steeds weeraan kreeg ik nieuwe hulpen in deze anderhalf jaar voorgeschoteld en bedankte het laatste jaar daar maar voor , maar ja , alles loopt door en ik besloot dit maar eens te veranderen dan en misschien ten leste lukt het , omdat het geen ingeburgerd personeel is , maar oproepbaar , om dan een vaste invalshulp te verkrijgen , zodat je slechts eenmaal dan alles hoeft uit te leggen .
In letterlijke en figuurlijke zin een dropje ( want zeer , zeer donker )van een persoontje meldde zich dus nu er wederom ziekte of vrij of vacantie was en na thee gegeven te hebben legde ik uit , wat er gedaan moest worden in de tijd, die er altijd rest van de 2 uren , waarvan 2 drinkpauzes door mij zijn ingelast , (omdat ook in het klein een sympathieke sfeer op de werkvloer het allerbelangrijkst is) en zij toog aan het werk.
Daarna gebeurde er iets , hetgeen niet vermeld hoeft te worden , omdat niet belangrijk , maar zo krankzinnig veelzeggend in de bejaardenwereld , zodat het in wezen een eerste plaats had kunnen krijgen in een rubriek , waar men de plek, welke bejaarden innemen in de wereld zowel in de tehuizen, als ook wel zelfs in de GEWONE wereld , zou beschrijven, dus waar dit eigenlijk overbodige deel van de
mensen is gesitueerd .
Na haar ge-attendeerd te hebben op de in wezen dus niet tegenover haar, maar aldus wèl tegenover de bejaardenwereld gedane heel kleine discriminatie , kreeg ik een zo ootmoedig vreselijk komisch excuus-antwoord van haar terug , waardoor we beiden bijna in de slappe lach zijn gekomen en mijn positie èn de hare op de juiste plaats terechtkwam. Al zou ze slecht werken ,maar dat is niet zo , dan zou ik haar vanwege dit humorvolle antwoord heel graag als vaste invalster hebben.
Ik denk, dat deze gedane oplossing tussen ons een goed idee zou zijn voor verschillende religieen trouwens.
30 november 2004
Dat is een tijdje geleden . Tja, buiten eigen ziek-zijn en nare prive-omstandigheden is dan nu ook mijn vriend ,de computer ziek geweest en met het gedurende lange tijd proberen te herstellen is een heleboel van mijn bewaarde bestand verloren gegaan en dat is heel jammer , heel erg jammer ,
Ja, ja een back-up maken . Dat zal ik van nu af aan dan gaan doen .
Heb gelukkig mijn foto's wel nog allemaal en dat is al heel wat nou nee, dat is het belangrijkste. Zijn ziekte bestond hieruit , dat hij er een sadistisch genoegen in schepte om steeds maar weer aan om de paar minuten overnieuw op te starten, je aldus geen gelegenheid gevend iets af te ronden .
Ik ben er allemachtig van geschrokken, want ik heb wel allerlei tegenslag met de computer gehad, net zoals iedereen , maar dit is echt wel heel erg hoor.
Ik was net ontzaglijk blij geworden , want had me een scanner aangeschaft , erg voordelig hoor, die ---en daar ging het om ook dia's en negatieven scant. ( Ik gooi hem er even uit, voordat HIJ het weer weggooit, want hij begon alweer raar te doen )
Zo, ben ik weer . Met grote levensmoed sta ik weer om 5 of 6 uur op om wellustig , technisch dus , mij naar de computer te begeven, hem heel erg zacht zettend, zodat niemand van mijn capriolen op de PC last heeft .
Het scannen zet de gehele familie aan het werk, want ja, die dia's heeft niemand ---en het zijn er geloof ik heel erg veel --- in 30 jaar meer gezien, dus de ach en wee's zijn niet van de lucht en ikzelf kijk met verbazing naar al die famieleden , vrienden en vriendinnen , die al dood zijn en die zo erg dierbaar waren en nog zijn uiteraard.
Het neemt enorm veel tijd in beslag en ik snap nu, waarom de prijs zo hoog was, om dia's te laten scannen . Ik ben tot de slotsom gekomen bij deze , dat ik qua leven ( en ik heb het dus nu even niet over kinderen e.d. ) besta bij de hond, de auto en de computer .
Ik geniet weer even van dit alles en ben tevens enorm blij om weer op mijn site te kunnen , want ik heb wel gezien hoe een ieder en toch wel velen-- mij bleven bezoeken ondanks het feit, dat er geen aanvulling was. U weet het dus , als er even weer een tijdje niets komt, dan ben ik nog niet dood, maar dan ligt de computer op apegapen.