Last update 

Verschil


Logisch, verschil is er en moet er ook zijn,
zoals het verschil tussen de vele landen,
mensen soms groot , maar meerdere vrij klein,
dus wel verschil, maar vaak ook goede banden.

Ook zeer veel verschil in het klimaat,
dus landen altijd koud en landen altijd warm.
Vaak is de èèn bij de ander niet gebaat ,want
in een ander land , geeft het lichaam vaak alarm.

Verschil in karakters en bovenal in geweten,
mensen gematigd , maar ook velen crimineel,
deze voelen zich door korte lont te vlug gebeten
grijpen naar 's mens zwakke plek -- de keel.

En tja, verschil in laag- en hoog opgeleid
te bemerken in arbeid en ja, hoe men zich uit,
maar ja, toch wel liever verschil, want diversiteit
schuilt verveling opzij, een ander leven wordt ingeluid.

---

De ramp van Haiti

Een ramp overspoelde een stuk van de wereld
en belastte daarmee dag in dag uit ons brein.
Grote behulpzaamheid , --weinig kon worden geregeld ,
maar iedereen wilde zo graag --van groot naar klein!

Totaal verbijsterd zit je de beelden te aanschouwen
en onmacht neemt bezit van je gedachten ,geheel en al .
Hoe kan men in vredesnaam deze ruïne opnieuw herbouwen,
van hot naar her,van hier naar daar ,die ontzaglijke bouwval?

De wereld doet zijn best--IS echt zelfs op zijn best!!
Die helpende gedachte wordt van mensen een gemeengoed .
Daardoor zal alles goed komen ter lange lange lange lest ,
want dàt zal overwinnen op den duur, even mensen van 1 bloed!!

---

Een sprookje van januari 2010

Ongelooflijk, dat zoiets moois kan bestaan,
zoals die stralend witte sneeuw.
Al is het met de kalme rust gedaan
geen neiging meer tot een lauwe geeuw.

Echt , geen mens kan zo'n wonder verzinnen,
techniek , mechaniek , niets kan er tegenop.
Je wilt het drinken-eten, altijd herinneren,
in je keel is de bekende 'krop' .

Op dat ijs en sneeuw is niemand boos,
want 't is alsof je vorstelijk wordt beloond .
Je weet niet waarom , maar geniet tomeloos ,
een cadeau voor ons land-zo druk bewoond!

Symbolisch wenste ik dus immer sneeuw en ijs
om die euforie meermaals te ondergaan,
want het is als een virtuele korte lieve reis,
daarna is het met de ijs-vrede weer gedaan .

Uit is dan het sprookje met de mensen tezamen
op bevroren sloten en eventueel ook meren .
Je ziet geen witte wereld meer vanuit de ramen ,
Echter--even kon niets meer de mensheid deren.

---

Mag ik nog even wat zeggen?

Sinterklaas en Kerst gaan nu de geschiedenis in
als meer en meer gedenkwaardige dagen .
Voor ons dus , Nederlanders vanaf pril begin ,--maar
het is niet meer vanzelfsprekend , er rijzen nu vragen.

Ik ben 81 , en echt , ik hang totaal geen religie aan ,
geloof wel in een hogere macht (of moet het de evolutie zijn?)
In ieder geval , aan iets danken wij ons bestaan,
meerdere stromingen waren ( en zijn ) in ons landje klein.

Dit -dat -zus en zo , maar nimmer werd het volgende betwist,
namelijk de Sint met zijn zwarte Piet , beiden zeer onecht ,
maar mensen , mensen , pakjes werden open geritst
bij de deur om de pepernoten was soms een gevecht.

Ik hoor bij dit land , ben zeer ootmoedig naar de sint
nog steeds , bij het zien van deez' verklede heer
denk je terug en is het of je je jeugd herwint,
de zwart-gemaakte pieten gaan nog steeds tekeer .

Waarom komt dit meer en meer in discussie ter sprake?
Waarom moeten pieten (ver)worden tot kleuren groen of rood?
Waarom moet iets ''vanzelfsprekends'' in opspraak geraken?!
Gaan wij Nederlanders for no reason met de billen bloot?

O gos nee , er is toch ook niet wat met de Kerst of de kerstman?
Laat toch deze feestdagen zonder fanatici met rust!!
Koninginnedag - Sinterklaas en Kerst , zeg er niets van!!
't Is Nederlands , dat dient niet te worden uitgeblust!!

O jee, mag dit niet gezegd worden dan?
Maar qua nostalgie willen we dit niet kwijt .
De maand December mag niet in de ban !!
Behoud dit in het Nederlands beleid!

---

Het moeder-zijn

Aan kinderschaar , zo heerlijk jong
had (heb) ik er vijf ( ben niet ondankbaar}
Toch staat het buiten kijf,
het vervolg viel mij zwaar.

Ik had me niet vast geprint
op latere hulp en zorg , immers
een kind blijft maar een kind,
en niet genomen als ziekenborg.

Maar oi , er bleef nu niets meer over
van die destijds zo jonge moeder-zorg-band.
Nu dan rustend , tevreê in het lover?
Aan die nare verre buitenkant?

Jaja, daar zijn in het leven 'dozen' voor,
zo netjes sluitend , vaak zonder stof.
De wereld roept eensgezind in koor::
Als je daarin komt , is het een bof!

Tja en dan zit je in die bijenkorf, maar.....
zonder die gewone gezonde bedrijvigheid,
dat is het dus , wat je verwierf , maar
niet speciaal iets , wat je echt verblijdt.

Dat leven is een voort-gaande soort techniek.
er ontbreekt zo vaak de diep-menselijke toon
blijheid, droevenis in een mimiek:::
Hee , gaat daar de telefoon?

Dat geldt dus voor de meeste bejaarden,
(nee , ikzelf klaag niet, want niet voor mij ),
maar zij hebben enkel die jaren , die ze vergaarden,
en nu die laatste ruk? Och heden, het is bijna voorbij!

---

Onvermijdelijk

Aangebroken::::::
de herfst of winter van jouw jaren,
de herfst of winter van je land.
Je wilde de zomer vasthouden ,bewaren,
je wilde inklemmen die kostbare band.

Helaas of --gelukkig zal dat niet gaan,
het is immers het verloop van het aardse leven.
Het is de reactie van planeet-zon en maan,
eeuwenlang werden die getijden ons al gegeven.

Aanvaard de plussen en de minnen ,
zij horen er vast met elkaar verbonden bij
Zonder protest moet je beiden in het leven innen,
zij blijven lopen hand in hand, zij aan zij.

---

De lente??

Ben bezig met van alles , maar kijk even naar buiten ,
jeeminee , de straten zijn grauw,de lucht is grauw ,
Hoor ik wat? Nee , ik hoor niet èèn vogel fluiten ,
Het regent alweer , ik zie geen sprankje blauw.

Maar ja, is het eigenlijk wel zo vreselijk belangrijk ,
het wachten op iets , wat echt wel komen gaat?
De winter maakt , dat tijd naar de lente langer lijkt,
maar we hoorden in vele weiden al jong geblaat!

Ontsproten aan mensen-brein en mensen-handen
worden steden opgesmukt met teer lente-gedoe
en jawel , bij het zien daarvan voelt men toch banden
met de te komen lente ,men voelt zich dan niet zo moe.

Suggestie doet een hoop, ---koud maar wel zon?
Ja , dat is echt veel beter , dan grauw en warm ,
die zon geeft stralen in je kamer ,een blije bron!
Je voelt je rijk , want zonder haar voelde je je arm.

Ikzelf denk , dat een glimlach geven aan elkeen
die je tegenkomt veel dagen rijker zou maken ,
Je gezicht in een vriendelijke plooi, niet zo sereen !
Zo'n glimlach kan zijn in het leven 'een kleine baken'.

---

Jaargetijden

Doordat mijn bomen hun bladeren weer hebben verloren
zie ik in de verte frank en vrij de verre snelweg weer.
Het landschap is voor mijn ogen opnieuw herboren ,
dit gebeurt ieder jaar natuurlijk keer op keer.

Toch aanvaard ik het nog altijd als een heel groot wonder ,
dat eeuwig wisselen van die 4 jaargetijden , want
tijdens de gehele jaartelling kreeg niets ze er onder,
al moeten door natuur-geweld vaak vele mensen er onder lijden .

Soms verwijt men mij met schrijven wat zwaarmoedigheid,
maar meerdere maanden ontvang ik veel blijheid in het jaar ,
want decennia lang hebben lente en zomer mij altijd verblijd
immers
ze maken dan toch meer dan 100 dagen veel vreugde voor me klaar.

---

Eind van het jaar

Het is zondagochtend vroeg , een eindje in December .
Einde van èèn, het begin van meerdere feestdagen .
Het begin van de donkerte , einde van de kalender ,
over dit jaar behoeft men niets meer te vragen .

Daarna gaan we het volgende jaar weer beginnen ,
verwachtingsvol , ondanks milieu en economische crisis,
De èèn sluit z'n zaak, een ander loopt weer binnen ,
Niet alleen buiten , maar ook geestelijk voelt het wat fris.

Maar ja, bij nadenken was dit al mijn gehele 80 jaar ,
want nimmer is een situatie alle tijden lang stabiel .
Zoals het wisselen van een seizoen , nimmer vast en klaar,
Niet altijd be/antwoordend aan datgene wat de mens beviel .

Daarom laat ik nu zeer vroeg graag mijn gedachten gaan ,
ik laat ze lopen , toch nog steeds op de toekomst gericht .
Jawel , deze is schaars , hij krijgt een smallere baan ,
maar heus toch nog niet geheel en al ontwricht .
4 maandjes duurt dan dit donkere winterseizoen ,
de blik moet maar weer gericht op huis en haard
want ja , zo moesten we het toch het hele leven doen
en uiteindelijk waren de ups en downs
het toch wel waard .

---

Obama

heb ik vannacht gevolgd op het magische scherm,
de verandering , die bepalend zal zijn , ook in ons leven .
8 jaar groeide onvrede , gevoel als in een klem
een leven voor meerdere duizenden in angst en beven.

Een land ,mooi en groot, maar gefocust op macht,
ja , maar ja, op die manier word je echt niet groot .
Nergens , echt nergens werd goed over nagedacht,
terwijl het toch altijd wel vele mogelijkheden bood.

Nu zat je te kijken naar deze donkere man,
die zal proberen zijn beloften waar te maken.
Het betreft de wereld , dus ook ik raakte in zijn ban
Hij wil immers proberen uit die neerwaartse spiraal te geraken.

Het zij hem gegund , het is tevens ook zo nodig ,
want waar de wereld niet meer zo democratisch was en is
daar moeten we denken, wapens zijn toch overbodig ,
zij maken de wereld zo gevaarlijk, zo onfris.

Obama zal tegemoet gaan aan zeer moeilijke tijden
In de beginne zal zijn opzet nog niet gaan slagen,
maar de wereldbevolking zal het tijdstip gaan verbeiden
dat het hem lukt aan zeer veel mensen te geven 'betere dagen' !!

---

Ongeneeslijk en oud?

Een gedicht over ongeneeslijk ziek zijn
en een naderende dood heb je niet kant en klaar
Zo'n leven behelst zorgen , alsook zielepijn ,
ik weet het namelijk, want ik ben ziek en 80 jaar .

Dat ongeneeslijke kan zich in vele gedaanten openbaren,
de verschillende vormen opnoemen heeft geen zin
Wel is het moeilijk te aanvaarden in jonge jaren ,
want in vergevorderde ouderdom zit de dood alreeds binnenin.

Alhoewel ---lezers---als U ook reeds jaren ziek bent en al oud,
dan kunt U natuurlijk deze gedachte ook volkomen gaan negeren .
Het leven is vol --met van alles--gelijk bomen in een woud ,
Dit leven zelf zal het de mensen vanaf geboorte al gaan leren.

Ongeneeslijk , ja , misschien ben ik van nature wel zeer eigenwijs ,
maar ik denk , tja het is niet anders , leer er maar mee te leven ,
Niet als kind, nee , maar als volwassene moet je omkeren op je levensreis
al is het echt honderden keren met angst en beven.

Maar begrijp het!! De dood is echt niet erg en onafwendbaar,
de weg erheen is vaak wèl zo moeilijk en haast niet te dragen .
Ik weet het , maar plavlei die weg erheen en maak hem aldus aanvaardbaar!!
Blijf van dat toch zo prachtige leven nog steeds van alles vragen.

U moogt berusten hoor , men zal U die berusting gerust niet laken
maar bedenk , hoe langer U hier bent , dat doet echt een ander nog plezier,
dus blijf op Uw hoede , tracht de reis in opwekte berusting af te maken ,
en laat altijd voor een ietsje vermaak of wat dan ook , de deur steeds op een kier!!!

---

Altijd hoop

In het aarzelend licht van de komende vroege ochtend-luister
kijk ik naar buiten , waar alles is zo stil, echt zelfs te stil.
Geen beweging van de bladeren, van hen dus geen gefluister,
er is geen wind , aldus een dreigend tonen , bah, ik ril.

Angstig zoek ik naar wat leven, desnoods een auto of een fiets,
speur naarstig naar een vogel oftewel een hond of kat .
echter nergens doet zich iets voor , er is werkelijk niets ,
kom zeg , kom op , beweeg ---maakt niet uit , hoe of wat.

Opeens besef ik, een mens is eigenlijk nooit alleen ,
want het leven is alom en rondom ons , dus waarlijk overal
. Waarom klaagt men dan altijd steen en been ,
spuit men over alle kleinigheden zijn bittere gal?

Maar dat is wèl te begrijpen , want binnen in zit immers levensdrang,
dus als men zich belaagd voelt , gaat het systeem in werking
als tegen-wapen , soms voelt men zich immers o zo bang
en tja , de wapens van een mens zijn in feite zeer gering.

Het beste is een soort optimisme als schild te gaan hanteren .
Fysiek niet krachtig meer ? Dan scherm ik toch mentaal !
enne
de nog maar kleine toekomst zal het mij gaan leren ,
als hulp aan mij , ach welnee ----toch aan ons allemaal!

---

Men bekommert zich haast niet om het leven op aarde,
maar zoekt naar leven op Mars en/of Maan,
maar het echte leven heeft voor hen geen waarde,
want men leeft volgens techniek en niet meer spontaan.

Alsmaar meer individuen leven in zichzelf opgesloten
en men bemerkt dat niet , totdat er iets gebeurt ,
een simpel iets, wanneer het elektra zou worden afgesloten,
ach , ach , een dode zou niet erger worden betreurd.

Geheel alleen met je PC kan je je toch verbonden voelen
maar mensen, mensen , bedenk , dat is slechts schijn,
want zeer velen liggen 's nachts in bed te woelen ,
omdat ze in de realiteit toch zo eenzaam blijken te zijn .

Miljoenen mensen op aarde leven momenteel ontheemd ,
hun misère is niet met het menselijk brein te overzien .
En toch , en toch blijven ze voor iedereen ''een vreemd''.
Alles is verworden tot een systeem ,luguber, maar zo kien .

In het grote geheel is men tevreden met het huidige bestaan,
als men tenminste egoistisch dus slechts zichzelf bekijkt ,
echter, dat is juist datgene , wat er aan deze wereld schort ,
want die tevredenheid is bij nader inzien slechts een kopie.......
m.a.w. , ....iets wat er op lijkt !!

---

Over de goede jaren heen

Ik ga niet zitten zeuren over bejaarden,
ik ga niet leuteren over de vorige eeuw
niet over wat ze vroeger voor het land vergaarden
tegenover jongeren met een onderdrukte geeuw.

Nee hoor, ik ga enkel maar vertellen
hoe het is om oud te worden of te zijn .
Toch rinkelen er nu bij niemand bellen ,
maar mensen , mensen ,het is geen festijn .

Je bent nog iet of wat mobiel en goed bij zinnen,
maar dan ziet men de rollator en een 'tehuis'
onmiddellijk denkt de buitenwereld ''hee , eh , ff dimmen''
want het MOET zo zijn::in jouw bovenkamer is het niet pluis .

Al kijk je frank en vrij uit je al zo oude ogen ,
toch blijft men op het ingenomen standpunt staan,
-jij hebt je jaren , -80-,dus jou kan men enkel nog gedogen,
want in feite heb je volkomen en volledig afgedaan .

Neerbuigend ,medelijdend staat men je te woord
als tegen een kind , klein en infantiel , pratend luid,
Gelijke maatstaven gooit men volledig overboord
want met oud te worden heb je die immers al verbruid.

De rollator drukt je in een godvergeten isolement
al zou je geestelijk welbevinden vele malen hoger zijn
dan diegenen , die niet meer zien , wie je werkelijk bent
nou eh , aan m'n hoela hoor,--alhoewel , het doet soms pijn.

Aan het respect van vroeger voor ouderen denkend
ben je toujours op je qui-vive , op minachting zeer alert
Vele dingen worden dus ervaren als zeer krenkend
men drijft je naar binnen, naar een toestand , introvert.

Naja , wat kan mij het eigenlijk schelen
zolang ik mijzelf er ver , ver boven weet
maarre , straks totaal in zorg , tja , dan krijg je bevelen
en dan rest slechts die befaamde gesmoorde kreet.

---

Verschillen

Mensen verschelen enorm van elkaar
in kleur van huid met steil of krullend haar,
in manier van doen, in het maken van een gebaar,
zelfs verschillen landen onderling in telling van tijd en jaar.

Verschil in vraag van hoe en wat en waar?
In ieder land een heel ander soort gevaar .
Het eten bij de èèn rauw , bij de ander heel erg gaar ,
echter van elkaars gewoontes denkend ::tjee, wat raar .

Samen echter kijken ze er allen iedere dag weer naar , want
voor de miljarden wezens is slechts 1 ding duidelijk klaar .
des morgens tot aan de avond wordt een ieder het gewaar
De zon gaat op en onder,maar is voor de ontelbaren altijd daar .

---

26 februari 2008

Eerst droeg je moeder je 9 maanden lang
en op een dag kwam plotseling jij ,
bloot , schreeuwend en zo bang
bij opgroeien toch vaak ook blij.

Je ging weg naar vrienden om te spelen
maar ja , altijd kwam je weer terug,
maar thuis ging je je vaak vervelen,
maakte een olifant van een mug.

De scholen namen een aanvang,
eerst de kleine en daarna volgde meer
en wederom was je wel eens bang
en ach , soms zelfs keer op keer.

Daarna werken , uitgaan , je verlaat het huis
of je gaat de wijde wereld in.
of kalmpjes met de familie voor de buis,
maar altijd blijft daar mama , heel binnenin.

Want zo zal het zijn in je leven ,
je gaat er weg , maar toch blijft er iets altijd
Want wie jou het leven heeft gegeven
keert immer en immer terug in jouw tijd.

---

19 november 2007

Ik sla U gade --hoe moet ik U noemen--zo maar dan 'natuur'?
of een creatie van God of Allah , zo men wil ?
Ik zie die stormen , nu al wel beangstigend en guur ,
terwijl mensen het ondergaan , overdenk ik dit alles en ril.

Wat is de mens toch nietig en eigenlijk tot niets in staat ,
niet tot het keren van een noodlot en zijn gevolgen .
Nee, eigenlijk wordt de mens slechts treurig en kwaad
en bij laat uitblijven van hulp --op regeringen zeer verbolgen

Nu Bangladesh , het begon met opsommen van weinig doden
maar met de dag worden het er veel en heel veel meer .
Ontzetting en diep medelijden verschijnt en hulp wordt geboden ,
maar ach , het feit blijft , de aarde ging tè erg weer tekeer .

't Zal altijd blijven , ongetwijfeld , dit soort rampen ,
maar men constateert ::het wordt intenser , haast ongeëvenaard .
Men krijgt ( moet het zich bekennen ), met machteloosheid te kampen
moet terugwijken en kan haast niet vechten nu tegen deez' aard .

En toch en toch is alles een gevolg van het menselijk vernuft ,
Het omkeren, het uitwringen ,het ontwortelen en wat niet al .
Het gaat nu alsmaar verder , deze ten top gestegen nooddruft ,
rest slechts een aanvaarden van steeds weeraan onvermijdelijk verval.

---

Trossen kinderen rijden 's morgens langs m'n huis,
gezamenlijk ja, maar toch zo individueel .
Geen band haast meer onderling te bekennen ,
soms wat paartjes , maar jammer genoeg , niet veel .

Men zegt, het is van oudjes gemijmer , dat vredige verleden ,
Ik wil dat voluit tegenspreken , er voluit tegen in zelfs gaan ,
want bekijk het verschil van vroeger met het heden ,
men moet bekennen, het leven neemt een andere baan .

En trouwens , men kàn niet eens meer de ogen sluiten
voor wat zich voor doet , zelfs niet alleen in Nederland .
Agressie stijgt , breekt na een ampel iets naar buiten ,
je leest het immers de volgende dagen in de krant .

Echte waarheid is--, met grens-overschrijding kwam meer geweld .
Het verschil in innerlijk ( en uiterlijk) werd onpeilbaar groot .
Beschaving niet bij een ieder aanwezig, vonnissen wreed geveld
Weg het vernisje , dat bij beschaving altijd nog bescherming bood .

Dat vroeger ? Och , wij vochten ook , gerust , dat is waar ,
ik moet er heimelijk nog om lachen , met knuisten , soms met stokken
Maar messen?! Ander wapentuig ?! dat steeds dreigender gevaar ,
Slechts bagatellen nodig om gebruik van deze uit te lokken ?!

Nee , ik blijf bij mijn bewering , dodelijk geweld was toen gering !!

---

16 oktober

Tot dichten echt geen inspiratie meer ,
want totaal vervuld van grote ongerustheid ,
denk je , wat gaat die wereld toch tekeer
de geweld-stroom wordt zo erg uitgebreid .

Waren delicten er vroeger enkel door de criminelen ,
in berusting aanvaard door praktisch iedereen ,
nu willen de jongeren daarin ook delen .
worden politie en bevolking blok aan been .

Je kunt intens op een zuivere oplossing zinnen ,
maar die is verborgen en niemand weet waar ,
want die zit bij een ieder te ver naar binnen
en een oplossing ligt dus niet kant en klaar .

Tegen zogenaamd terrorisme werd elders strijd opgezet
voor 2 landen een totale verwoesting mede brengend .
De bevolking daarvan kon niet meer worden gered
de levenskansen aldus niet meer verlengend .

Miljoenen raakten daardoor intens ontwricht .
Zowel in materie , alsook lichamelijk en mentaal .
Immers , jarenlang was oorlogsmaterieel op hen gericht
Zij moesten vluchten , alhoewel niet allemaal .

Heel Europa raakte hierdoor overvleugeld
met mensen , vaak nog niet beschaafd geheel en al
dit kon en kan haast niet worden beteugeld
en totaal verwarde geesten raken in de ban .

Het helder denken wordt echt overschaduwd ,
want men wordt van binnen angstig , ja zo bang .
Maar juist om die reden wordt geweld niet meer geschuwd
Het wachten op wereldvrede duurde lang, te lang .

Overheidsdiensten zitten met de handen in het haar ,
Want hoe moet men dan die geweldspiraal doorbreken?
Niemand kent meer een verzoenend gebaar
Daarvoor geen algemeen aan een ieder bekend teken .

Geen wereldondergang door opwarming der aarde , nee
het is de mensheid , geleid door de duivel ,die dit zelf doet .
Eèn ding is deze wereldbevolking nu vergeten ,
want het is immers , wie goed doet, goed ontmoet ?

Het zij zo , in mijn ogen glijden we af , totaal---geheel
Het is priegelig proberen het kwaad te keren ,
maar 't is te laat , te laat , het is al teveel ,
misschien te laat om nog het goede te gaan leren.

---

19 september 2007

Niet te geloven, de zomer is geweest .
Hij kon niets opbeurends brengen ,
't was niet bepaald een fleurig feest ,
niets om m'n leven iet of wat te verlengen.

In April dachten we, daar is ie weer
met warmte en met heel veel licht .
Nu ben ik niet dankbaar, geef hem een sneer ,
qua kalender zomer , ja, maar wat een lichtgewicht .

''Men'' zegt aldus , het is geschiedkundig vrij normaal,
want we gaan opnieuw de ijstijd tegemoet ,
maar ik , bijna 80 , zit hier, flets en vaal ,
want die zon, broodnodig , is voor iedereen zo goed.

Met komende April, tuinen we er weer met z'n allen in ,
opkijkend naar die nu zo zelden blauwe lucht ,
maar ja hè, die hoop , dat is al een heel gewin .
Ikzelf bezie dat dus als een hoopvolle vlucht .

Immers , hoop doet leven , zelfs ongegronde hoop ,
als een loterij , met vele jaren steeds nul op rekwest .
Kan mij eigenlijk wat schelen , ik ga niet op de loop ,
want eigenlijk hebben we het nog best.

---

31 juli 2007

Ik denk en ik denk en ik denk te diep
en ik blijf alsmaar denken:::::::
Is dit de wereld , die een oppermacht schiep?
gezien worden als gevuld met geschenken ?

Deze wereld met oorlog en chaos ,
veroorzaakt door wereld-leiders ,
resultaat-een totaal verwoeste kosmos ,
een wereld zonder begeleiders .

Men kan niet meer praten
over liefde-passioned love-en amore
De wereldbevolking ziet het gelaten aan
dit lichamelijk en geestelijk vermoorden .

Er is aan deze eindeloze strijd
geen zuiver begin , aan de horizon geen end
aan deze wereld , eens verbeid ,
nu in handen van macho's , zo verwend.

De bijbel? Ach , de christenen wat op retour
zagen of zien het verval der dagen .
De intelligentie bracht in dit leven toch geen vreugde ,
Diep menselijk geluk is aan het vervagen .

Zo zonde , de bedaarde samenleving , jaren geleden
bracht vaak diepere tevredenheid met zich mee .
Nee, niet veel techniek, geen webcam-wonderen .
maar wel meer rust , meer echt-leven in doorsnee .

't Geeft niet , het zal de bedoeling wel zijn
over het welzijn van deze wereld bol .
want laten we maar in ons hart heel eerlijk zijn ,
Dat ding wordt veel en veel te vol .

---

18 mei 2007

De wereld--geworden nu zo vreselijk dwaas,
echt niemand kan hem nu meer helpen .
De mens kan de problemen niet meer baas,
natuur+mens::de terneergang is niet meer te stelpen.

De mens zelf heeft dit lot gekozen ,
want immers , het is hij en hij alleen ,
die in feite zich heeft gewend tot de boze
maar nu klaagt hij steen en been .

Bij een teloorgang ligt de fout in oorsprong,
daar zit ém de kneep, zo ben ik bang .
en nu gaat luiden een angstige gong ,
Dit geluid gaat lang duren , ach zo lang .

Prachtige meubelen , een brandende haard ,
daar ging de jungle aan ten onder .
De bomen werden dus niet langer bewaard ,
maar juist zìj maken uit het levenswonder.

Een andere fout was het luchtruim, --alhoewel?
De mensen leerden elkander kennen ,
maar hadden daarbij een groot verzuim ,
al wilde men zich dit nimmer bekennen .

Vermengen was misschien toch niet de opzet .
Zonder vliegtuig bleef de twist meer onder ons .
Nu teveel wereldgemorrel , zelfs onder het gebed .
Brengt de bevolking der aarde wenkbrauw-gefrons.

Het is en blijft een hulpeloos wachten ,
de bomen komen uiteindelijk niet meer terug .
De scholen geven niet, wat ze vroeger brachten .
Een mens met verstand en een rechte rug .

De oorsprong van mens en aarde is dus vervormd ,
de mogelijkheid van terugdraaien nu ontbreekt ,.
ondanks al diegenen , die verstandig ertegen morden ,
want aarde+bevolking zijn huiveringwekkend losgeweekt.

---

3 maart 2007

Verstild staan alsmaar die auto's daar.
Imposant , lang, de kleur is grijs met zwart .
Zo staan ze voor het afscheid klaar
voor de nabestaanden , stil en benard .

Zo'n tehuis is wel gevuld met de verdorden ,
maar eens waren die ook zeer levend .
Wat er nu aldoor van hen is geworden ,
dat is zo rarig , zo wazig en zo bevend .

Het is zo , dat de nabestaanden iets beving ,
iets waar zij al zo lang aan dachten .
Het was een gevoel van opluchting door
het niet meer verdragen van negatieve krachten.

Immers , zo is het toch beter , het is volbracht .
Niet meer zitten , niet meer liggen , zonder de geest .
Zonder de mentale en de lichamelijke kracht ,
want beseffen zij allen , ---dit leven is geweest !.

---

19 november 2006

Mijn bomen

Het is gebeurd, want
in prachtig geelgoud
bedachtzaam staan ze daar .

Als een vlinder
gekomen uit een cocon
maken zij zich aldus winterklaar.


Wederom is er dan
voor mij opeens dat uitzicht
gelanceerd, heel diep en wijd .

Ben ik daar tevreden over ?
en ben ik nu verheugd?
en ben ik tot in mijn ziel verblijd?

Nee, dat is niet zo perse
want die winter leer je te aanvaarden
en hij brengt ook zijn goede kanten mee .

Je verwondering ontwaakt ,
je ziet het als een soort ontkleden ,
opdat straks de nieuwe kleding je weer diep raakt .

---

31 oktober 2006

Tegenover me staan mijn fenomenale bomen ,
de herfst heeft allang ingezet , maar niet bij hen .
Nog intens groen staan zij hun tijd te verdromen ,
maar zij blijven alsmaar denken aan --toen--.

Groot , fors en echt nog donkergroen staan ze daar
nog te pronken en fier op hun volle statige pracht .
Straks , ja straks , maken ze alles voor de herfst weer klaar ,
maar voorlopig stralen zij nog in het besef van hun kracht .

Eigenlijk is het een verzetten van vadertje tijd ,
want met de lente wachten zij dan wat te lang
om vervolgens uit te barsten pas in de maand mei
maart en april haast vergeten en dat is wat wrang .

Het is wennen aan wat de natuur op eigen houtje doet .,
maar ja , wat de natuur doet , moeten wij aanvaarden --
als zijnde goed .

---

20 oktober 2006
Ik wil nog niet hoor , ik wil echt nog niet ,
al zie ik toch die einder wel wat naderen .
Soms voel ik hem niet eens zo ver in 't verschiet ,
het is als het verschieten van de kleur der bladeren .

Maar toch , maar toch , ik blijf dapper weerstand geven ,
want het leven is echt , ondanks, ondanks , o zo mooi .
Wàt zo mooi is kan ik eigenlijk niet beschrijven in dit leven ,
want ja , dat beleef je toch maar op de bonnefooi .

Weken , maanden en jaren waren meer dan heerlijk
en weken , maanden en jaren , meer dan in-triest zo vaak,
maar ja , was het eerste dan wel zeer begeerlijk ,
het andere was verplichte tegenpool , geweest of in de maak .

Maakt niet uit , er is die onzichtbare band ,
die maakt , dat je hangt met verve aan dit bestaan .
Goed, goed , je leest d'-advertenties in de krant ,
Maar betreffende jou is dat net zo ver als naar de maan .

Inwendig weet je echter heus toch wel ,
dat je jaren zijn geteld en wel zeer afzienbaar .
Ja , dat kan dan wel , maar toch, bij alle kommer en kwel ,
ben je daar nimmer , maar dan ook nimmer voor klaar .

Ik duim en duim , och geef me nog aub veel tijd .
Ik zal hem goed besteden en proberen het juiste te geven .
Ik weet en herinner me alles en ja ,die jaren ben ik allen kwijt ,
Ik trek af , zet een streep , ach , nog een heel klein beetje leven ?

---

4 oktober 2006

Op het nieuws , in je omgeving en op straat ,
er gebeuren de meest onsmakelijke dingen .
Maakt niet uit, hoe ver je er weg bij staat ,
maar het worden vicieuze kringen.
Vanaf het begin , zo 1990 , ving het aan ,
het onbegrijpelijke , in het europese deel .
Gemoederen raakten op de vrije baan ,
van vele mensen , och, zo ontzettend veel .

Wel eens een tijdje op een olievlek gelet ?
De snelheid , waarmee dit violet zich verbreidt ?
Daartegen helpt geen mankracht, ook geen net .
En zo snel , zo snel ging vanaf toen de haat en nijd .

Vooral de haat , intens en wreed , vrat zich naar buiten .
Misschien had hij gesluimerd , ik weet het niet .
Hij ging door roeien en door ruiten
Hij stak de kop op , zelfs in elk gebied .

Angst en onrust zit in die alsmaar groter wordende vlek ,
Het is te beangstigend voor woorden .
Het blijft die alsmaar grotere kring , overal zit een lek .
Het voelt aan als vreselijk striemende koorden .

Help toch allemaal individueel !---, breng die korrel aan !.
Blijf niet zoals ik in schrik en beven stil ,
Maar geef gedachten en vriendschap ruimer baan .
Laat niet die wereld verworden ----zo koud, zo kil.

We hebben onze kinderen van klein naar groot .
Blijf op je quivive , begeleid ze consequent .
Kijk wat vroeger leren en vriendschap bood .
Al het goede zit nog in ons , alhoewel --jammer , het is latent .

---

29 juni 2006

Och , ik hoor muziek aan de overkant,
onwerkelijk, want het komt uit de bomen .
Sinister en lieflijk tegelijk, want
zoiets hoor je alleen in je dromen .

Alles beweegt en zwaait heen en weer
en ik voel me ontzettend dankbaar,
want het volle leven keer op keer
is zo mooi en gelukkig nimmer klaar.

Nee, niet denken aan rampen en geweld .
Zet dat maar even dan terzijde .
Vonnissen worden alom in de wereld geveld
en ach , de slachtoffers kunnen het niet vermijden .

Luister naar hen, luister naar deez' bomen
en zuig in hun lieflijk geraas .
Luister en laat rust over je komen .
Zo blijf je gevreesde stress de baas .

---

24 maart 2006

Ik was als een schipbreukeling op zee.
Het aardse leven bestond niet meer .
Ik deed niets meer, alles dreef met me mee.
Ik voelde niets, maar alles deed me zeer .

Zo diep, zo diep, verder kon ik niet gaan.
Alles draaide maar om dat ene ding ,
want voor de luchtweg was geen vrije baan .
Niets lukte , dagen lang, geen enkele beweging.

4 dagen en nachten, zittend doodstil en stram,
macaber zelfs , niet door een ieder geloofd .
Eigenlijk van hoofd tot voeten totaal lam
van levensadem en van zinnen beroofd

Deez' schipbreukeling zag naderen een zeil ,
de haven doemde weer op, voelde wat lucht .
Alles kwam nader , langzaam, mijl voor mijl .
Ontzetting verdween traag, zo traag , in een ijle vlucht.

Het leek de vlucht van een bijna-dood ,
zo ongelooflijk, in die dagen haast erkentelijk verwacht.
bij de open deur naar leven , zonder dodelijke nood
euvele moed naar opnieuw weer leven opgebracht .

---

19 maart 2006

Onzichtbaar waait iets over de wereld--
het lijkt de gedachte der lemmingen .
Men merkt, de wereld wordt overvol ,
nu gevuld met wezens zonder remmingen .

Delen van de wereld met veel te veel geweld ,
onbeheersbaar , leiders moeten dat be-amen .
Over de aarde wordt een vonnis geveld ,
want leven kan , jawel, maar niet meer samen.

Die gedachte is niet ver gezocht , verre van dat ,
je hoeft geen kind te zijn om dat te weten .
Gruwelijk , geen oplossing in het verschiet te zien ,
Ook worden delen van de wereld geheel vergeten .

De rijke landen nog steeds overspoeld met egoisme ,
zelfs al overspoelt water en modder heel veel land .
De politieke problemen blijven altijd overheersen ,
al staat symbolisch de aarde bijna in brand .

Zo is het momenteel, struisvogelpolitiek viert hoogtij
Het zand van dit gezegde is nu ieders schulp .
Vanwaar en wanneer zal de ommekeer eens komen ?
Of kan dat niet meer ? Want ja , hoe dan en met wiens hulp ?

---

maart 2006

Hoog, zeer hoog in de boom ,
tijdens de scheidende winter
overgaande naar de lente ,
zit daar slechts 1 kraai .

En ja, ik verwonder me .
Goed, goed, het is koud ,
maar ik herinner me van vroeger
absoluut veel meer vogels .

Zo omstreeks jaren 40-50-60 en 70
waren de straten en bomen vol ,
zo vol met mussen , vooral zij .
Het is nu over hen , dat ik denk.

Dat waren onze straatjongens .
In grote getale maakten ze zich
met heel veel misbaar en zo kenbaar .
Waar zijn ze nu --zo erg gedecimeerd .

Teveel mensen , teveel ontoegangelijkheid .
Het noodt niet meer tot nageslacht .
Men merkt het niet op dit stille scheiden .
Men heeft er niet over nagedacht !

---

Ik wilde
Ik zou als een engel over de wereld willen gaan .
Ik zou alles proberen te verbeteren ,
want dan is het met geweld gedaan .

Dat kan niet , maar moet ik alles dan maar aanzien ?"
Mijn ogen daar aan laten wennen en aan hongersnood ?
Waaraan hebben die schepselen dat dan verdiend?
Ze kunnen er wel vandaan , maar denkelijk dood .

Ik moet dat meemaken-- dat tomeloos verdriet op afstand
en zal aldoor in emotie geraken
door alles waar deze bevolkingsgroepen in zijn beland .

Ach, ware ik een engel met wat macht
Ik zou iedereen te hulp snellen ,
maar ach en wee , ik heb niet die kracht .

---

12 november 2005

Je gromt en verzet je soms tegen het leven .
In zijn totaliteit is dit immers vaak veel te cru .
Geluk, blijdschap en kommernis zijn aaneen geweven ,
maar bij tijd en wijle denk je toch echt, maar ja, wat nu ?

Echter, het leven beslaat niet dat van jou alleen .
Binnenkomst van techniek openbaarde meer en meer
toonde het leed alom , geweldadig en niet sereen .
steeds opnieuw , dan hier, dan daar , keer op keer .

Wat is er in de mens gevaren en zelfs in de natuur?
Gooit de aarde de handdoek in de ring na intense strijd ?
Het niet meer kunnen bolwerken op den duur ?
Zeg Moeder Aarde , is gekomen dan nu Uw ( en onze )tijd ?

Zon en Aarde , U beiden bent toch ons tehuis ,
wilt U dat bij alle aanschouwing toch niet vergeten !?
Berg , als 't U belieft , Uw ongenoegen in een kluis
en wilt U de schuldenaars weer welkom heten ?

U had of heeft een taak , is deze dan nu al volbracht?
Vielen de lange eeuwen U dan veel te zwaar?
Hebben zij geleid tot teloorgang van Uw kracht ?
Ik weet het wel hoor ,
Ze maakten Uw dromen absoluut niet waar .

U torste alles op Uw rug en dat zonder te klagen,
maar eenmaal barst dan toch die bom .
Dat kan geen mens, dus ook geen Aarde meer verdragen .
Eèn ding ontbrak de laatste tijd en dat is Liefde
en ja , deze is meer, meer dan welkom !

---

24 oktober 2005

De zomer verzinkt in de najaarsvlagen ,
in de storm en in de regen .
Verdwenen zijn gezellige lange dagen .
Nu donker de dagen en nachten en de wegen .

Alhoewel , is dat eigenlijk een reden om te treuren?
Welnee , normaliter gaat dat weer zo voorbij .
Zogenaamd blijft er niets om de mens op te beuren
en depressies volgen elkaar op in een lange rij .

Maar denk eens na----in dit zo bewogen jaar
is de natuur in de wereld volkomen in de war
en velen lopen daardoor achter een baar
of erger , er is niets , niets, heel soms een kar .

Duizenden -------niet meer te vinden .
Onpeilbaar , jaren lang dit diep verdriet.
Ouders-broers-zusters en kinders
en wie is er , die dit ziet?

Nu nog wel--in nieuws en aan elkeen bekend ,
maar dan treedt de gewenning op .
Ergo, men raakt er dus aan gewend.
En dan was het van dit verdriet nog maar de top .

Ze slepen het mee , hun leven lang
en moeten vanaf nu het geluk ontberen.
Ze blijven achter, gebroken en zo bang
met slechts hun herinneringen om op te teren.

---

oktober 2005

Verlangen

Het kan niet natuurlijk , niets van dat al,
maar ik wil dat jonge lichaam terug .
Ik wil vliegen overal heen ,
wil rennen , dansen , flirten ,
wil leven, o zo vlug .

Word misselijk van dat bedaarde ,
wat is daar eigenlijk nog wel aan .?
Wil me nog steeds kunnen ontplooien,
dus echt leven
Ach, is alles-- alles van de baan ?

Dat kan toch niet! Op de TV zie je de landen
om te onderzoeken , te beleven, er te zijn .
Elke vezel te laten doordringen van
alles, wat er is op aarde ,
alle geneugten , die op die grote bol
zo uitgespreid zijn .

Een ongeblust verlangen ,
ook vroeger leefde je bedaard .
Je ging niets bekijken , dat was niet gepast .
Dat mooie , overal sprankelende leven !
Het niet totaal beleefd te hebben
dat is mijn allergrootste last .

---

18 september 2005

Wie wel een goede moeder heeft gehad
heeft iets om altijd aan te denken.
Hij waande zich toen in een warm bad
zonder er specifieke aandacht aan te schenken .

Echter, zelfs het heetste bad koelt af .
Dat is niet te voorkomen .
Symbolisch geruild voor crematie of een graf
tussen lauwerende bomen .

Eens zal het verdriet zich gaan verbergen
en dat geldt heus voor iedereen .
Het schuilt in de as of tussen de zerken ,
maar de herinnering blijft altijd op de been .

In het leven is dit de natuurlijke gang van zaken .
In de wereld werd het immers anders overvol .
Dus moet het een mens niet tè erg raken ,
Deze natuurlijke roulatie van onze wereldbol.

---

Ach kindje, levend
in New Orleans of Irak,
of waar ook ter wereld,
rillend en bevend,
een brug of soort stadion als bak.

Op brug , fijn geperst als menselijk deeg ,
daar sterven tot aan getal van duizend
of in centrum gevangen met nauwelijks beweeg .
Tegelijkertijd ver van elkaar weg , maar toch
dezelfde hel doorkruisend

Zo ver weg en eigenlijk zo samen
ondergingen ze deze hel .
De duivel kon zoiets niet eens beramen.
Zelfs hem was dit te fel.

Kinderen, vergeef de mens
in zijn grote onbenulligheid .
Dat is mijn èn ons aller wens .
Een betere tijd wordt
door deez' mens verbeid.

---

5 augustus 2005

Ik heb geen tijd, hij is te kostbaar,
want immers--zegt men , tijd is geld.
Ik heb geen tijd , zoals ik nu nog ben
Mijn lichaam pleegt op mij geweld.

Maar nee, sprak ik daar over tijd ?
O gos , het is zo'n kleine rest .
Een gedachte , welke je vermijdt .
Struisvogelpolitiek op zijn best.

Welke dokter geeft mij nog een wijle?
Ik verlang daar zo hartstochtelijk naar .
Het leven met zijn reilen en zijn zeilen
Ik ben er echt nog niet mee klaar .

Maar tja, niemand bepaalt zijn eigen lot ,
want mysterieus ligt dat al vast .
Op een keer ben je zelf aan bod
en dan vertrek je , niemand meer tot last.

---

17 juli 2005

Schuldloos zit een deel van de bevolking daar .
Meestal zeer benepen en meestal stillekens, zo stil
met permanentjes en golfjes in het grijze haar
en zo langzaam nog levend zonder eigen wil .
Dit is niet door henzelf gekozen ,
deze uiterst trage gang van zaken en
absoluut is een eigen leven uit den boze
wie zal het deze mensen laken ?
Gelukkig merken ze het zelf niet meer ,
want ze zijn aan het vegeteren .
Dit voortslepen--bah--het doet me zeer .
Deez wereld is gestopt met leren!

Ik gril, maar constateer daarna heel blij .
Voorlopig hoor ik daar eventjes nog niet bij.

---

12 maart 2OO5

Er was eens een klok ,
die zei , ik ben almachtig ,
want ik hoor bij een pak , alsook een rok.
Ik ben niet zwak, maar zeer, zeer krachtig.

De eeuwen hebben mij niet verslaân ,
ze kunnen mij nooit iets maken ,
want altijd en eeuwig zal ik verder gaan ,
niets en niemand kan mij raken .

Nimmer zal ik U versagen ,
ik sta immers altijd voor U klaar
met of zonder lieflijke slagen ,
eeuw in en uit en dat jaar na jaar.

Ik help U herinneren aan Uw taak .
Ik ga U langzaam of vlug voorbij .
Geef tijd voor slechte of goede zaak ,
deze hopelijk dan in een lange rij .

Bij ziekte of sterven , o zo langzaam .
Aanvaarden is het enige alternatief
met uitzicht uit het levensraam,
ik , klok, neem Uw tijd mee als een dief .

Laak mij daar niet voor
ik ben ervoor geboren , ergo gemaakt .
Leen mij altijd Uw luisterend oor,
ook al heeft het leven U diep geraakt .

---

24 februari 2005

Gretig , maar daarbij toch al zeer oud ,
leren mijn hersenen er nog altoos bij .
Verlies van dierbaren maakte het wat koud ,
maar wat in mij over is strijdt dapper zij aan zij .

Een strijd om een leven qua ziek-zijn dragelijk te maken ,
nee, zelfs fijn om de vernieuwingen gade te slaan .
Geen dag immers moet men nu verzaken
Deze hoeft namelijk niet onnut voorbij te gaan .

Vroeger , bij passeren van 50 , kromgezeten in een stoel ,
slechts gericht op naderende dood , blik gericht naar binnen,
bracht men de dagen door , in wezen zonder enig gevoel
dacht men geen seconde aan beter worden door de zinnen .

Ach, ik zie ze nog zitten,- door 2e vader -dus 3 opoe's
Lieflijk met hun koekje en hun kopje thee .
Aldus levend in een kalme afwachtende roes
Daarmee, groot verschil met heden ---och heden---zo tevrêe.

Nee, ik blijf leergierig en geniet daar tomeloos van .
Probeer de vergetende hersenen te activeren .
Als geschenk voor dit doorzetten dan
kreeg ik de kunst om toch nog wat bij te leren.

---

31 december 2004

Ik heb geen woorden ,
want je bent leeg, zo leeg.
Je denkt aan die verre oorden--
Een ontzaglijke vloed bracht dat teweeg.

Helpt het gedachten te verzenden
naar dit intens verdriet ?
Gedachten van ons --verwenden--
want iets anders weet ik niet .

Voor èèn ding ben ik erg bang
en hoop, dat dat geen bewaarheid wordt,
want deze katastrofe duurt erg lang
en de hulpverlening misschien te kort .

Hulp aan hen moet jaren duren,
anders helpt het echt niet .
Jaren , maanden , weken en uren
zullen gevuld zijn met verdriet .


Grote landen , vergeet dit lange tijd nog niet !!

p.s. muneca = Pop

---

5 November 2004

Europa, ik weet wel, waar je was ,
maar weet niet meer waar je bent .
In de atlas en op de globe
ben je nog te zien , maar dat is maar schijn .

Vroeger had men als vak aardrijkskunde
en ik vooral vond het verschrikkelijk .
Toch zat er geen bijgedachte aan vast ,
maar gewoon , je had er geen feeling voor .

Wat niet te voorzien was en toch gebeurde ,
is dat je je aardrijkskunde nu aangeboden krijgt
op een totaal andere onvoorziene manier ,
en je opeens met landen geconfontreerd wordt .

Totaal onbekend , want nimmer deed je goed je les ,
geen inwoner zag je ooit , ik praat over toen .
Toen werd je land gekleurd , letterlijk en figuurlijk
en voor je oog doemden zeeen en bergen op .

Je 3 op rapport zou nu hoger zijn , gegarandeerd ,
maar gepaard gaande met een dubbel gevoel ,
want waar is toch je Nederland , dat was er toch?
Ja, maar nu niet meer , nog slechts heel kleine stukjes.

Ik hoef geen hoger cijfer , maar ach ik kan niet terug .
Mij lokte wel het kleurrijke veranderende land .
Het liet zich alsmaar meer oosters aanzien
en Nederland leek daarbij allemachtig saai .

Maar ik wil mijn lage cijfer , ik wil wel weer het duffe bestaan .
De stralende zeer langzame reis door het leven .
Ik weet het , geur- en merkloos , maar niet zo eenzaam ,
zo bedreigend , want vele kleuren nu ;s nachts en overdag .

---

20 oktober 2004

De bomen, zij fluisteren hun sprookjes toe naar elkaar
en ik , even gedoemd tot zitten , zie allen wiegen in emotie .
Ook zij zijn nog niet geheel met het leven klaar ,
onderhevig als zij zouden kunnen zijn aan soort erosie.

Ik zie ze dag in dag uit in wisselende temperaturen
en zeker de wind speelt daarin een zeer cruciale rol .
Ze staan symbolisch vaak voor immens hete vuren ,
maar ja, daarmede maken zij hun leven vol .

Nu, in stevige wind spelen ze een prachtige melodie.
Achter het raam kan ik het helaas niet horen ,
maar combineer dus op hetgeen ik zie
en aldus worden deuntjes iedere dag geboren .

Een onzichtbare dirigent dirigeert hen strak en duidelijk ,
gezamenlijk vormen zij een groot orkest .
De hoogte , de breedte , alles is ruimtelijk .
De natuur is in deze reuzen op zijn best.

Dit levensorkest moet blijven ---hier en overal .
Individueel beschermen is niet mogelijk ,
maar als deze muziek eens verdwijnen zal ,
betreuren wij dit gebrek aan hulp zeer hogelijk .

Bomen , jullie zijn een ieders hoeders ,
ook al is men daar niet van doordrongen .
Te vergelijken met de milliarden moeders .
en ook door de eeuwen heen als levensbron bezongen.

Toch blijven jullie -- hoe dan ook--en zullen ons overleven ,
vaak heel diep weggestopt en verscholen in de grond .
Opeens zal dan de aarde door geweld gaan beven
en wederom is er met homo-sapiens een nieuw verbond

---

26 september 2004

Kleine kinderen, kleine zorgen .
Je hebt het dan nog onder de knie .
Grote kinderen , grote zorgen ,
soms zo groot , dat ik het niet meer zie.

Niet meer klein, niet meer bij mij geborgen.
Alles , alles nu een dèjà-vu .
. Geen kwestie, van ' het komt wel morgen '.
Nu is de tijdspanne vaak lang en cru.

Een dèjà-vu met groot en stiekem heimwee
naar kleine lichaampjes , mollig en teer .
Nee, dat grote valt dus echt niet mee .
Soms doen die gedachten o zo zeer .

Het genot van kijken naar de kleine diepe rust .
Nu het besef , hoe 'n erg groot genot dat was .
Het is geweest , je beseft het, zelf uitgeblust ,
Ach , het heden is nu en heimwee geeft geen pas .

---

18 september 2004

Ik denk, want ik kan het niet echt zeggen,
maar de natuur is meer dan boos .
Geen mens kan dit weerleggen .
: maar ontegenzeglijk is er wat loos .

Het is niet meer iets, wat ieder jaar gebeurt
in al deez' verschillende landen .
Overal wordt er gerouwd en getreurd .
Jammer genoeg smeedt het geen banden .

Banden , bedoeld voor langere tijd ,
want al leefden nu meedere nationaliteiten mee ,
Dat is niet genoeg voor rampen wijd en zijd .
Alhoewel, het lijkt een wijle pais en vreê .

Rampen moesten toch niet nodig zijn
om dit gevoel teweeg te brengen !?
Toch lijkt slechts dit, niet ontsproten uit een brein
een saâmhorigheidgevoel te verlengen .

In de toekomst? Ach, ik zie het niet .
Het is te groot en te ingrijpend .
Alles stuk , vernield en zo erg veel verdriet .
Nog voor zoveel jaren en de nood zo nijpend .

En dan is dit nog maar alleen natuurgeweld ,
maar aan zijn zijde is daar het geweld van de mens .
Delen van de wereld worden daaronder geveld.
Wanneer houdt het op ? Een 's mensens-wens !!

---

8 juli 2004

Dichtbij zie ik de boomtoppen,
zwaaiend ,
bevangen door de wind ,
die stilaan aanwakkert tot een storm .
Niet, dat ik dat zo erg vind ,
want alles krijgt even zo'n aparte vorm .

De bomen wiegen in elkanders armen .
Duidelijk zoeken ze steun bij elkaar .
Niet om zich te verwarmen ,
maar hun bladeren worden o zo zwaar .

Zwaar, want gevuld met levensvocht
Op vele wereldplekken veel en veel te veel .
Hier wèl verwerkt door wortels, kunstig doorwrocht
Binnenin zijn vogels , kenbaar gemaakt door gekweel .

Arme mensen hadden het broodnodig ,
datgene wat bomen gaven , dus het hout
Echter , bomen zijn niet overbodig ,
dus het genomene zeer berouwd ?.

Toch niet , zij konden toch niet anders handelen ?
Nodig was warmte en eten moest toch klaar . .
Zij niet , geen andere weg was te bewandelen ,
Zij hadden geen klaargemaakte kreeft en kaviaar .

't Gevolg , het levensvocht was niet te temmen ,
want de aardreuzen hielden het niet meer vast .
Ach arme --ook op nu andere manier --arme mensen ,
wat draagt U allen een wereldlast .

Men neemt het U niet kwalijk, nee U niet .
want maatschappijen zaagden met groot materieel .
Zij zullen U schenken enig crediet .
maar het leven is U nu te veel.

---

12 juni 2004

Je stak een grote oceaan over,
alhoewel, jij deed dat niet,
want je was er zomaar op gegooid.
Tijdens die reis trof
je allerlei vluchtenden ,
zowel bange illegalen , maar net zo goed ook zeerovers.

Je hebt bloemen geplukt, alsook verloren .
Eigenlijk liep je altijd op een onbekend veld.
Soms zag je de ondergaande zon,
soms ook zakte je in een kuil .
Je stond weer op en maakte mee,
er werd gestorven en geboren.

Nu zie je echter, wat bijna naârt.
Een andere kust , bewoond of onbewoond ,
maar je komt hem naderbij.
Tegen te houden is hij niet . Na zoveel (on)mazzel en ook wel averij,
is dit dus niet iets , wat zorgen baart.

De laatste loodjes wegen echt wel zwaar.
Toch ben je bereid die last te dragen .
Je steunt hem, blij en liefdevol,
want hij hoorde bij die lange reis.
Je torst dat zonder na te denken .
Je draagt het---------------- en dan laat je het vallen ---------zonder veel misbaar.

---

5 april 2004

Wat is het leven ongrijpbaar.
Wat is het ijl en vluchtig .
Je kan het niet eens overzien .
Je kunt het ook niet grijpen .
Soms is het zo prachtig .
Echter soms ook zo ontuchtig .

Het leven, nee, je kunt het niet vangen .
Niet in je jeugd , niet in de ouderdom nu .
Het bevat slechts wat herinneringen
of verlangens naar nog ietsje toekomst ,
want dat leven kan zo lieflijk zijn .
maar toch ook zo vreselijk cru .

Dat leven , wreed , ook begerenswaardig .
en nimmer voor een ieder gelijk .
Soms overladen met niet te dragen smart
als ook euforisch door moment van nageslacht .
zelfs dat niet altijd ontvangen gelijk een ander .
Niet elkeen tevreden met doel, wat is bereikt .

Een leven, gegeven aan ieder schepsel .
mens of dier, dat maakt niet uit .
Gedoemd te komen en te eindigen .
De manier waarop ligt niet in de hand .
Of heel plotseling of heel langzaam.
Net zo traag als de aarde wordt uitgebuit .

---

21 maart 2004

Onmetelijk --eigenlijk is alles onmetelijk
Het is proberen de sterren te tellen .
Als ze daar echt in slagen,
dan hebben ze geluk.

Ook dat is onmetelijk , dat begrip geluk .
Zei reeds , niet in woorden te vangen .
Euforisch in het bezit ervan ,
maar bij verlies er zwaar onder gebukt .

Onmetelijk -hoeveel dieren er zijn op aarde .
Ook dat tellen is reeds geprobeerd .
Ondanks uitsterven veel hoger dan genoteerd .
Uitsterven----ondanks normen en waarden.

Onmetelijk, 's mensens gedachten .
Nimmer te peilen door slechts zelfs maar èèn persoon .
Tussen zeggen en het eigenlijke denken
is het verschil immens groter dan je zou verwachten .

Onmetelijk, wijzelf op aarde ,het zouden er milliarden zijn ,
maar dat is en blijft een grote gok .
want vele mensen zijn nog ongeteld ,
dus ook dat onmetelijke weet geen enkel brein .

---

7 februari 2004

Bij het scheppen der aarde--
waarom schiep 'men' zoveel boosheid mee ?
Wat is hiervan de waarde ?
Waarom geen zachtheid , dat schept op den duur toch vreê?

Waarom elk schepsel gevuld met agressiviteit ,
hetgeen toch zo onnuttig zal blijken ?
In al die eeuwen nimmer ervan bevrijd>
Mens en dier, de meesten weten van geen wijken.

Met het toenemen van de wereldpopulatie
Neemt procentsgewijze deze karaktertrek toe .
Het benarde, het benauwde van deze en komende generatie 's
De nog maar weinige zachtmoedigen worden moe, zo moe.

Geweld overwint altijd-- het wordt aan ons bewezen ,
meest strijden zij dicht op elkaar en aaneen .
Zoals de vechtmieren , zo wij in de boeken konden lezen .
De overwonnenen achterlatend in geween .

Moest dat nou zo ? Om populaties in te dammen ?
Schijnbaar , maar een andere oplossing is dan zeer nabij .
want geweld is zeer moeilijk in te dammen ,
dus misschien dan beter--hij met hij of zij met zij .

Men is toch al geworden zo uiterst tolerant
tegenover dit fenomeen ,alsmaar meer groeiend ,
dus wie weet is geweld dan t.z.t. uitgeband .
We wachten het af , als proces is het uitermate boeiend .

---

28 januari 2004

Wij zijn op dit --in feite thans niet meer,
maar vroeger koude continent
op het gebied van neerslag , welke dan ook,
zeer zeker veel gewend .
Echter, bij winterse neerkomende witte massa,
bekijk ik dat in grote verrukking en denk--kassa!!,
want geen mens kan je dit geschenk ontnemen,
alhoewel het steeds minder worden er van
ons danig zal gaan bevreemden .
Sla het op in een vaststaande herinnering,
want dit gebeurt niet veel jaren meer ,
dus winterse landschappen worden zeer gering.
Neerslag ? Ja water zal er komen --in overvloed ,
want dat , ja dat wacht ons wèl .
Die arme aarde wordt via ons beboet.

---

16 januari 2004

Een mens zond mij zijn troost en lieve woorden.
Het deed mij zo ontzettend goed.
Op dat moment kon ik het niet verwoorden.
Het is niet iets, wat je dagelijks ontmoet.

Het zette mij meteen aan het denken,
namelijk, dat ik zelf vaak in gebreke bleef,
om meerderen mijn meêleven te schenken.
Wil dat gaan proberen de tijd, dat ik nog leef.

Zal dus proberen nog een ietsje in te halen,
maar dat wordt een echte inhaalslag.
Alhoewel, dat is beter dan er om te balen .
dus ik maak van iedere dag een inhaaldag .

---

11-1-2004

Verontrustende regen

Weer regent en regent het, --
alles is zo somber weer en grauw,
maar uitzicht wijder , want
boombladeren maakten uitzicht nauw.

Nu meer gebiedjes openend ,
waarvan men zich niet bewust .
Soms voor het raam vertoevend --
heel vroeg , natuur in serene rust.

Waarom geklaag altijd , ook door mij ,
meer negatief dan positief bemerkt .
Beter een weegschaal in werking gesteld--
goed bekijkend , hoe deze werkt.

We zullen steeds meer regen krijgen .
We zullen worden overspoeld .
Afvoeren is bijna niet meer mogelijk --
de aarde is teveel omwoeld .

De helft der bomen is al weg .
Afvloeiing emotioneel ook zeer bedreigd .
De aarde noch wij-- kunnen het meer aan ,
totdat moeder aarde met haar kroost nederzijgt.

En dan? Naar zeeloze planeet Mars?
Wat wil men daar dan zoeken ?
Beter is eigen planeet te gaan verzorgen .
Men is hem nu aan het vervloeken .

De schepseltjes kunnen zich niet verweren ,
want beducht op algehele overmacht
kunnen ook zij niets anders doen dan buigen
voor de algehele ruine ,die deze hen nu bracht .

---

17 dec.2003

De veroveraar van de wereld is niet gewelddadig .
Hij is mijn vriend en soms mijn compagnon .
Hij was er nog niet decennia geleden ,
toen de wereld zo erg primitief begon.

Toen kwam daar allengs ,maar aarzelend
en erg eenvoudig de allereerste techniek .
de gehele wereld totaal verbazend ,
de schepselen leefden toen totaal fysiek .

Dan plotseling alles in een versnelling ,
voor de simpelen niet bij te houden .
Zoveel kwam er plots in het geding ,
de vele wonderen, die zich ontvouwden .

Er tussen in , mijn kameraad ,de PC , het scherm
Dat wel hoor, dat wel ,maar er rijzen vele vragen ,
Horen we nu dan nog wel 's werelds gekerm?
Herkennen wij de onzichtbaren, die ons belagen ?

Nee, niet terrorisme , maar onvreê , honger en dorst .
Omslag van welvaart naar armoe ,de strijd om het bestaan .
Geheimzinnige ziektes ,omslag van tropen naar vorst .
Speculaties door sektes, zou de wereld vergaan ?

Natuurlijk vergaat hij , een millioenen jaren durend proces .
We krijgen de maan en planeten niet in onze macht
Al denkt een z.g. supernatie dit dan wel ,
maar ook die heeft de wijsheid niet in pacht .

Nou ja, de computer blijft voorlopig dus mijn vriend .
Vele uren bekijken wij elkaar , ik oud dus kuis .
Hoef niet meer te worden bemind ,
maar voel me toch niet alleen in huis.

---

3 december 2003
what's the use ?

Op hoge leeftijd aangekomen
zijn er zoveel dingen, die je mist.
Tevens het verplaatsen dier oude bomen,
vòòr en aleer (sorry) zij worden gekist .

What's the use of changing ?
Moeten is er eigenlijk niet meer .
Een aanvang neemt de levensbeving .
Meestal gaat men wroeten in oud zeer.

Waarom ultieme verbetering lengte leven ?
Het uiteindelijk doel toch reeds lang voorbij .
Kinderen=voortbestaan aan deze bol gegeven ,
Die bol, met binnen èn buiten een kolkende brij .

Ik stel voor tot hooguit zeventig .
Dan is men het leven nog zeer bewust
met een brein toch nog wel levendig ,
lichaam nog niet totaal uitgeblust .

Het merendeel blijft dus langer leven ,
niet meer mobiel en niet meer blij .
Teveel zorg opeisend, dat is een gegeven ,
zijnde een grote schadepost aan elke maatschappij .

Maar ja, we kunnen geen andere weg bewandelen .
We zijn een mens en dus geen beest ,
alhoewel ZIJ veel verstandiger handelen ,
maar ja, dat is geschoeid op eigen leest .

---

23 november 2003

't Is lelijk weer , erg lelijk ,
maar wat maakt het eigenlijk uit ?
Een sloerie of poepdegelijk ,
be-invloedt dat een levensbesluit ?

In wezen is dus niets belangrijk,
want het leven neemt toch zijn loop .
Een hoop gedonder , een hoop gezeik .
Een kasteel of een hut, waar je uit kroop .

Ja, je neemt er wel aan deel ,
maar speelt toch echt geen rol .
Mensen? Daarvan zijn er toch zo veel
op deze nu verwarde aardse bol .

Ze tollen allen door elkaar ,
staan toujours elkander naar 't leven .
Aan het kraambed , aan de baar .
Beiden zonder wil gegeven .

Wat moet men, wat denkt men ?
Je hebt heus geen beslissend woord ..
Ken jij me, zoals ik jou ken ?
Is ooit mijn diepste wens verhoord ?

Soms denkt een mens, nu heb ik alles ,
ik kijk dat aan met een stille lach
en weet, dat dat heus niet het geval is ,
maar maak daarvan dus geen gewag .

Leef voort, hoe je wel of niet moet doen .
want je verandert er echt niets aan .
Goed, , het gaat meestal om de poen ,
dit punt in 't leven, zo zwaar belaân .

Echter, men komt en gaat op dezelfde wijze ,
hoe men dat ook wendt of keert .
Van de dood kan men niet weg reizen .
Dat heeft het leven je toch wel geleerd .

---

zo maar wat , nov 2003

Je hebt het voor op een beest
die talloze milliarden korrels ,
zoals die daar zijn - verscholen in je geest ,
op elk moment weer opgeborreld .

Net zoals de stofjes dwarrelend in het heelal ,
al eeuwen van plaats aan het wisselen
is dit in het hoofd ook het geval ,
nimmer kan men hierover zelf bedisselen .

En dan dus kan het ook gebeuren ,
dat na enkele tientallen jaren reeds geleefd
bij meerderen de geest begint te zeuren
en de aanverwanten heel veel zorgen geeft.

Ontworsteld aan het ingewikkeld brein
begint zich een proces te ontrollen ,
waarover wetenschappers nog zoekende zijn .
Wat speelt zich af in deez' overwegend grijze bollen?

En dan is daar voor mij de vraag .
Moet men dit dan - soms -decennia rekken ?
Beide kanten dan gegeven angstig geklaag .
Een lichaam , geplaagd door vele lekken.

Groot is de komende realiteit--bevreemding
gepaard aan het volstrekte ongeloof
dat dit zonder aanwijsbare tekens aanving
een alsmaar dieper wordende kloof .

Waar is die persoon , waar het levende wezen ?!.
Het was er toch, waar is het heengegaan ?
Men leeft in angst , men leeft in vrezen ,
Maar voor wat overbleef, zijn zorgen van de baan .

---

29-10-2003

Mensen--zo onpeilbaar
Tegenwoordig jong zo slecht
Waren wij onfeilbaar?
Vetes toch ook op straat beslecht !

Da's waar, maar zoooo'n verschil
Niet eens meer te bemeten.
Hoe gaarne men dit ook wil
De wereldpopulatie slaakt zijn kreten .

Zonder eten, zonder drinken vaak op drift .
Veel dagen lopen achtereen .
Wreedheid voor leven in herinnering gegrift
met vaak verlies van arm of been .

Protheses , geld of goederen ?
Ach mensen, het is zo goed bedoeld ,
dit op afstand willen bemoederen ,
echter op verkeerde leest gestoeld.

Probeert, wat u wilt, het lukt niet meer ,
want 'men ' is totaal losgeslagen .
De wereld laat immers toch geen veer .
'Men' wil niemand meer behagen .

Laat je voeren en drijven op die stroom .
Je kunt je immers niet verzetten ,
want dat zou betekenen een droom .
Een ieder zou het je beletten .

Berust en probeer zelf maar goed te zijn
en soms de mensen hulp te geven .
Slechts dan en met een zuiver brein
gelukt het om met zichzelf in vreê te leven.

---

september 2003

Het is zondagochtend, alles in rust en zeer sereen ,
maar dieper gekeken zeer bedrieglijk ,
want waar moet het met de wereld heen ?

Over het geheel genomen is er veel kommernis en kwel.
Die de macht daartoe hebben om dit te verbeteren,
juist diegenen, die geloven het wel.

De machthebbers van de wereld gooien het terzij .
Zij hebben immers het begeerde portie beet,
het portie , dat hun positie in de wereld verstevigt ,
het [portie , genaamd, "alles behoort aan mij ".

Moet je dan je ogen dichtdoen en stil gaan staan ?
Moet elk individu die machten gewoon aanvaarden?
Met je laten doen en sollen ?
Is het met onze wil gedaan ?

---

September '03
Mijn zon, je was er zopas hel en fel als een laaiend vuur,
bijna alles verterend op je pad .
Je scheen zo nietsontziend.
We verlangden naar de herfst met dagen guur.

En toch, nu is dat hele erge weer voorbij
en we maakten weer kennis met donkerte,
ook meerdere dagen somber en nat
en we verlangden weer naar je gezicht zo blij.

Zo zal er altijd zijn een verlangen binnenin
naar iets, wat nog niet is in ons bezit
en we kwellen ons dan altijd met de vraag ,
Ik wil zo graag ---------,
maar ja, dat is dan niet in 't geding.

Echter, zonder vragen is er dus geen leven ,
want dan zou het uitzichtloos zijn
met niets om begerig naar uit te zien .
Het is in ons bestaan bewust verweven.

---

De moeite, die je hebt om op de wereld te komen.
De nog grotere moeite om er weer af te gaan .
Rest de vraag, wat heb je dan volbracht ?
Voor jezelf , maar ook voor het voortbestaan ?

Was het al het geworstel waard om er te blijven ?
Dit soms zo tragische verbond aan te gaan ?
Ja, het grootste mysterie op aarde bestaat daaruit ,
dat het allerhoogste goed is te blijven in deze baan .

Het is als de geheime band van het moeder zijn .
Met kroost onverbrekelijk voor leven aangegaan .
De wereld moet blijkbaar in stand worden gehouden .
Het waarom nog door geen wetenschapper nagegaan .

Dus waarom zal ik mijn hersenen pijnigen ?
Waarom is er de zon, de sterren en de maan?
Ik houd mij maar bij mijn eigen verblijf hier
en troost mij met de gedachte--
Voor zover het kon heb ik mijn best gedaan.

---

Europa zit gevangen in een verstikkend web .
Nee, ik heb het niet over een naderende natie ,
want al is deze ook komend overweldigend ,
dat is daarentegen allemaal nep.

De verwarming der aarde , nu zo ongelooflijk re-eel
begint ons continent en leven te benaderen .
Eigenlijk is dit niet concreet te bevatten , want
het grijpt je figuurlijk als ook letterlijk bij de keel .

Het begon zachtaardig , een ieder was verrukt en blij .
De strenge winters gingen vlieden ,
qua verwarming voor gezinnen een gewin >
Zonder al teveel kou en ijs gingen ze ons voorbij .

Nu echter krabben we ons peinzend achter de oren ,
want was het werkelijk wel zo ongenietbaar ,
als wij het in onze herinnering hebben?
Achteraf bezien kan het ons niet meer bekoren .

Nu spannen zich wèl merkbaar de draden van het web strak aan .
Sedert een eeuw, let wel!
hadden wij niet deze extreme temperaturen .
O jee, o jee, is het bijna met onze aarde dan gedaan?

---

In je leven kan je het eigenlijk ook zo bekijken,
dat ondanks de reeds geruime tijd verschijnende ouderdom,
deze zelfs , wie weet, dat laatste restje kan verrijken .
Nee echt, zeg nu niet, och kom !

Ik meen dat, want zonder tastbare ziektebewijzen
--ja, want die zijn er, dat 's iets, wat zeker is--
bemerk je een +-punt aan dit vergrijzen
en dat is al datgene , wat ik nu dus echt niet mis.

Alles moest klaar , het haasten en het moeten
en dat is nu echt niet meer een heikel punt ,
want in gedachten ging je aldoor heel diep boeten .
Dat even rusten was je destijds niet gegund .

In mijn tijd waren we nog aan het vegen
en gebruikten zeer intens het stoffer en blik
Ik lieg niet en hoef mijn woorden dus niet te wegen .
Op je knieen dweilen , overal onder, je gaf geen kik.

Nu zijn we reeds lang klaar en kunnen rustig bekijken
hoe de wereld van nu geworden is ,
maar ach, ach, ach , in de toekomst zal dus blijken
met vroeger was er ondanks alles, toch niets mis .

't Is mij alles best om er zover klaar mee te zijn ,
want het was een vrij lang en vruchtbaar leven .
Een leven, lang niet altijd een groots festijn .
Het werd ons voor onbepaalde tijd gegeven.

Als doorsnee mens doorliep je het soms moeizaam .
Vroeger waren de tijden daar ook naar .
Nu ben je in een oude zachte wieg gegleden
en geweken is elk denkbaar mogelijk gevaar??

---

Je staat op een piepklein balconnetje
met een innig te vreden gevoel.
Vroeger, echt waar, met een spionnetje,
daarna opgenomen in moderner gewoel.

Zelf vroeger nog gewend aan 78-toeren,
nu ietsje onbekend met weet ik veel.
In iedere provincie blijken veel minder boeren,
haast geen maiskippen meer, zo heerlijk geel..

Echter, je ging mee met die moderne aarde,
maar eigenlijk was dat een bittere zaak.
De jeugd kende aan jou geen waarde ,
dat bleek helaas maar al te vaak.

Ik zeg helaas , maar eigenlijk, ach, waarom?
Reeds ontelbare jaren verandert ons bestaan.
Velen bleven achter, verdwenen, zeker te dom,
maar ik denk, ze zijn fictief of realistisch , naar de maan.

---

Ach, ik zit te kijken, gewoon voor me heen.
In de toekomst zal blijken , hoe alles zal worden,
Ik denk zeer sereen.

Niets spectaculairs, niets omwoelend,
Toch is het niet fair,
Ik wil iets diep-voelends.

Het is als een zeepbel, flonkerend en mooi ,
maar zo onwerkelijk teer ,
als van een verdacht allooi .

Maar wat maakt het uit dan,
toch gezien als placebo
je leert er wat van.

Als placebo wentelt zich de wereldbol ,
vervuld van een innerlijke strijd ,
Het maakte mijn leven overvol.

Echter niet tevreden, ik geef het toe,
Nooit kan het meer lieflijk worden.
Ik geef het op, ik ben zo moe .

---

Beschaamd moet ik oordeel bij gaan stellen,
want 75 blijkt niet oud .
Al heb ik geen oordeel hoeven vellen,
toch blijkt iedere uitspraak boud .

Ondanks de gebleken vele jaren ,
wezen de reacties overduidelijk uit ,
dat men kennis is blijven vergaren .
Men zit niet meer achter de ruit.

Veelal is deze door de computer ingenomen.
Het gezichtsveld is daardoor meer verbreid.
Over letterlijk alles kan men bomen.
Op de computer is er winst aan tijd.

Terwijl de ouderen daarmee bezig zijn,
wordt Alzheimer misschien(?) iets teruggedrongen
en helpt het--het verstevigen van de brein?
Worden er geen kinderliedjes meer gezongen!

Subsidie op ouderen-computerlessen
werkt zelfstandigheid in de hand
en maken jonger bijna al deez'bessen,
want vergrijzing neemt de overhand.

Het is maar een idee hoor,want hoe kan ik het weten,
alhoewel, de overheid weet het ook niet meer
maar langzaamaan overstemmen kreten
het alsmaar ouder wordend zeer.

Geen liedjes maar re-eele bemoeienis moet er zijn,
want de "huizen" zijn toch al overvol
en druk heeft het de familie, groot en klein,
dus zorg voor wijsheid in oude bol.

---

Troost mij een ietsje

d'r binne echt wel erregere dingen ,
als die, waarover ik nu heimelijk klaag,
maar moeilijk valt het te bedwingen.
't Leven brokkelt af, laag voor laag.

En dan ga je de bijenkorf binnen,
zeer georganiseerd, warm en glad.
Je kunt in dat leven niets meer winnen,
want aan de boom hangt nog maar 1 blad.

Ach ja, winter moet wel komen in jeleven.
maar o, ik heb het nog zo vreselijk lief.
Nu zie je naderen met angst en beven,
die vale ouderdom, als een geniepige dief.

Op vele punten voel ik echter dankbaarheid.
In de overige wereld is veel meer verdriet.
Ik zelf heb zoveel gehad aan tijd.
Hè ja ,maar soms zie ik dat gewoonweg niet.

---

nog toekomst?

Verhuizen naar een bejaardenhuis ,
of leunende er tegenaan .
Het is toch een afgeven van gedruis,
jong leven is nu van de baan.

Vergeleken bij veel andere landen
is het voordeel ontegenzeglijk groot,
maar ja , 't is toch verbreken van veel banden,
zowel van klein en zowel van groot .

Je krijgt als het ware een andere relatie .
Je zit in 't leven ,ja ,maar er niet meer middenin.
Ja natuurlijk, ik zei het al, een gezonde natie en
door het moderne land een groot gewin.

Maar hoe zeggen ze dat ook alweer ?
Ondanks de pijn en verdriet bij anderen .
Je voelt zelf het grootst je eigen zeer .
Geen mens kan dat veranderen.

---

Is er nog geen eten, helemaal niets klaar?
Nou en, je hebt niets meer te vrezen.
Een realiteit is sinds vele jaren waar.
Je bent vrij, al wil je overdag gaan lezen.

En eenzaam? Ja, misschien zijn dat er veel,
maar bij velen is dat te voorkomen.
Misschien ergeren zij zich groen en geel
door hun niet uitgekomen dromen.

Maar dromen zijn dromen en geen realiteit.
Aan zelf-redzaamheid moet men gaan werken.
Bij vroegere overbelasting heeft men dit verbeidt.
Trouwens, denk aan de duizenden zerken.

Nog enigzins in orde ? Gebruik het dan !
Probeer toch niet te prakkizeren.
Wanneer je iets dus nog met mate kan
behoeft men dat niet meer te leren.

Probeer alles,al ben je wanhopig, maar probeer!!
Let wel, men leeft maar ENE keer!!

---

Het is in de wereld ogenschijnlijk weer kalm
en alles is weer bezonken .
Misschien van de oliebronnen nog wat walm,
maar de rest is al beklonken.

Nee, natuurlijk ligt nog wel alles ingestort ,
maar daar wordt naar gekeken ,
ofschoon, voor alle koppen hangt een bord .
Dat is in Afghanistan etc. wel gebleken .

Tientallen jaren zal het daar moeten duren
voor de duizenden mijnen zijn geruimd .
Het zijn de bewoners die het blijven bezuren.
God weet wordt het helemaal verzuimd .

De berichtgeving daarover blijft dan zeer summier,
dus langzaam aan wordt het land verlaten.
Haveloos was daar toch al mens en dier
en olie kon hen dus niet baten .

Het andere ingestorte deel heeft dus nog alle kans,
want op kostbaar land is goed gelet .
De goede wijn behoeft een krans .
Ach en wie is Jan met Pet?

Ze krijgen eten , drinken en kleertjes aan .
De andere landen nemen wel die zorg .
En daarmee is nasleep van de baan .
Het land zelf is de grootste borg.

Echter niet voor durende vrede en woongenot ,
daar worden geen gedachten aan gewijd .
Wel leiders verdreven, dood of zeer beknot ,
maar de binnenlandse oorlog is dus meer verbreid .

Dus sukkelen we maar aan, Europa als een schaap
dat brugjes over werd gedreven .
Ze stonden telkens weer voor aap ,
maar mochten het toch zijdelings meebeleven

---

eind maart 2003

Je kijkt T.V. en je raakt verbijsterd ,
want je ziet beelden zo vol afbraak .
Ze zijn zo vreselijk ontluisterend ,
maar wel door de wereld gelaakt.

Dat heeft echter geen effect gehad ,
want het duurt voort en voort .
In landen volgt debat na debat,
intussen wordt toch bevolking vermoord .

Vroegen zij werkelijk om deze bevrijding?
Gepaard aan ontiegelijk geweld ?
Uitgevoerd door een 'kleine' kring
met ogen groot door naderend geld.

Zij, die niet meededen aan deze daad
worden wel geacht te helpen financieel,
omdat zij zogenaamd zijn gebaat
bij een veranderd structueel geheel .

Het bestaande is namelijk bijna verdwenen
geld voor oorlogswapens was er wel ,
maar de bereidheid gaat nu henen ,
nu het gehele land is uitgeteld .

Nu moeten de anderen gaan opdraven ,
die lijdzaam weken moesten aanzien
hoe 's lands mensen worden begraven .
Dieren,cultuur, teruggebracht tot een miniem.

Kan je dus beter wonen in een land,
dat niet gezegend is met bodemschatten ,
Men om de zoveel jaren wordt verbant ?
Gezond verstand kan dit niet bevatten.

---

Medeleven in het jaar (maart)-2003

Mijn hart huilt en zal blijven huilen
over datgene, wat momenteel gaande is.

Je kan er niet aan voorbijgaan
of zomaar doorlopen,
ook al heb je geen bemoeienis.

Je ziet voor je geestesoog,
dat waar je al op voorbereid was,
een nu volkomen ontwricht land.

Onder het mom van verwijderen
van een leider,
maar de wereld heeft zich daartegen gekant.

De bevolking ,klein en groot,
het rijke culturele goed,
alles wordt met de grond gelijk gemaakt.

Het is echter niet alleen dit land,
maar alle landen op de wereld
worden door deze daad geraakt.

Mensen overal ter wereld,
probeer te krijgen een andere geest,
dan deze welke nu heerst over de aardbol.

Moet lukken door onderlinge vriendschap
ook al zou dat nog zo moeilijk zijn,
want de wereld is nog niet te vol.

---

Het best is te kiezen voor gezond verstand,
ook al zal dat niet altijd opti forma wezen,
want het staat immers overal te lezen::::
Je leven heb je in je eigen hand.

Echter, ik weet het nog zo zeker niet .
Je toekomst kan je toch niet leiden?
Je kan wel ultiem geluk verbeiden ,
maar dat zit vaak in een verkapt vergiet .

Wel is het zaak toujours nuchter te zijn,
dus je verstand terdege te laten werken ,
pas dan zul je op de lange termijn bemerken ,
dat geluk schuilt in een qui-vive brein.

Kiezen kan dus niet, maar bijsturen wel ,
en dat moet dan het leven regelen .
Zo kunnen wij de krachten beteugelen ,
die anders voor ons funest zouden zijn .

---

       7 februari 2003

Ergens in de wereld is een straat
bij een ieder bekend, beroemd ,berucht ,
bevolkt door toch normale burgers,
die allen meedoen aan de grootste klucht.

Op de ene hoek een winkel ,zeer gevuld
met de prachtigste juwelen, etalage overvol
de wellust keer op keer opwekkend,
zich toch houdend aan een protocol.

Op de andere hoek een zeer typisch gezin,
de ogen steeds maar weer gericht
op deze winkel o zo vol
Ondanks jaren moeite deur nog dicht.

Waanzinnige uitgaven ,grote sommen geld,
echt zeer extreem exorbitant
deden jaren lang gedachten rijzen
naar de winkel aan de andere kant.

Wie de eigenaar was, deed niet ter zake.
Dat deed niemand ene zier,
maar met dit glinsterende goud
moest de deur uitnodigend op een kier.

De nette mensen in de straat
zagen het met lede ogen aan .
Ze hadden het wel steeds verwacht .
Het was met hun rust gedaan.

Want blerend, schreeuwend , heen en weer
Ging het gezin shop in , shop uit
de mogelijkheden onderzoekend
leidend tot resultaat de rijke buit .

Motorisch dreigend langs de burgers
jaren lang aan èen stuk door gedaan,
bracht op een paar na toch de gewenste
goedkeuring er achteraan te gaan

Zitting te nemen achter de toonbank.
personeel ontslagen, baas dood of weg.
Eindelijk die inkomsten niet meer illegaal,
maar nu op de andere hoek terecht.

Van nu af aan, mag het straatje kopen
op de èèn of de andere hoek .
want de dreiging is nu afgelopen
staat in de geschiedenis te boek .

In het straatje worden de burgers armer,
want nu worden prijzen exorbitant ,
maar ach, verzetten was niet mogelijk.
Het gezin wordt nu het rijkste land .

---

Vraag

Met het ouder worden rijst er toch de vraag,
waarom zijn wij hier ?
Om ons voort te planten , dachten wij ,
wij wezens zijnde mens en dier.

Ja, dat kan wel zijn,dan is er wederom de vraag.
waarom dan die verliezen.
met aardbevingen en overstromingen ?
De doden hadden niets te kiezen .

Zij gingen bij duizenden en weerom stel ik de vraag
Dat is toch zeer onlogisch dan ?
Die nutteloze afbraak in mijn ogen
want daar begrijp ik echt niets van.

Beter is het stellen van geen vraag,
een antwoord krijgen wij toch niet.
Het is het mysterieuze van de wereld
en er ligt nog heel wat in 't verschiet.

---

Voorjaar?

Over enkele weken zal men gaan bemerken ,
alhoewel dat natuurlijk wel langzaam gaat,
dat de natuur al bezig is te werken ,
opdat zij zichzelf niet verlaat

Zij wijdt zich aan wederopbouw van gewas en dier,
het afsterven en het geboren laten zijn
en voor je 't weet, is dan het voorjaar hier ,
gevuld met gewas lichtgroen en wezens teer en klein.

Heel geleidelijk, bijna stiekem ,
wordt alles weer verrijkt .
Verwaardig je om te kijken en te bukken ,
maar in februari al ?Want wat dan blijkt?

Ja, 't is zo, de natuur is in de war,
maar dat zal mij een zorg wezen ,
al heb ik over die veranderingen ,
ook heel veel negatiefs gelezen.

Echter, als ik dan dus de 'vergissingen' zie
in de vorm van te vroege dieren-blaadjes-knoppen ,
dan blijf ik in mijn hart verrukt ,
dat moeder natuur zich weer laat foppen.

Het wereldse klimaat is in de war gebracht ,
maar dat heeft zich meerdere malen voorgedaan .
De natuur regelt zichzelf daar wel naar
en kan nog lang haar mannetje staan .

Wij kunnen heus nog opgewekt genieten
van wat ons het leven biedt
met zijn winsten en zijn nieten .
Zij blijft alles waard, op elk gebied.

---

Toekomst?

Ze lag in een bed, oud met fletse ogen,
apathisch, maar beslist niet dement .
Ze gingen haar bed verhogen.

Het uitzicht was niets dan de 2 andere plaatsen,
Ze kon er niet eens over zuchten .
Was dit het end van het ondermaanse ?

Dat immers was druk en overvol .
Niets vergeleken met dit zo kil, zo doods .
Het vervulde haar met ongeloof
Was dit alles, wat men haar bood?

Niets anders dan dit--dit vruchteloos gewacht?
Met ternauwernood een intermezzo ,
fysiek en geestelijk bijna ontkracht.

Dus dat kunnen mensen niet.
Iets meer concreets aanbieden
aan diegenen ,bij wie de levenskrachten vlieden

Ach ja , alles is te aanvaarden ,
ook al is dat soms heel slecht .
Men voegde zich gewillig naar het leven
en ja, daarover heeft men dus geen recht.

---

Je hoort een song en verbijsterd ga je plots zo'n 50 jaar terug.
Exact hetzelfde gevoel overvalt je ,net als toen en
verschrikt en dankbaar en diep ontroerd aanvaard je dit moment
en luistert bewogen naar dit stuk uit je jeugd .

Lieflijke beelden doemen op, reeds lang vergeten
en brengen je totaal van je stuk .
Personen lopen voor je ogen heen en weer en
vol herkenning graaf je wellustig verder in deze doos.

Terug naar 1945, 1950,1955,zonde, dat het geweest is.
maar blij het te hebben meegemaakt ,het zo mooie leven van de jeugd .
Het niet zo snelle van nu, maar het langzame ontdekken
van wat er nu eigenlijk in zijn geheel te beleven viel.

In die jaren heb je dus opgespaard
en in gedachten vrijwel alles bewaard .
Voor iedere situatie een andere song ,
waar weer een episode in je leven begon.

Zo teder, zo lief, zo ongekunsteld ,waar is het gebleven?
Maakt eigenlijk niet uit , het was er toch even .
Alle dozen zijn er nog , en sommige nog geheel dicht.
Ook daar wordt eerstdaags de deksel wel van opgelicht.

---

oudejaar 2002

Een ieder, die mij nu bezoekt aan het einde van het jaar
is verzekerd van mijn goede wens
in een vriendschappelijk gebaar.

Indien U er dan tevens zeer tevreden over bent
maakt U mij erg blij
over het feit, dat iemand mijn gedichten kent.

In 2003 zal ik trachten te bereiken .
dat het peil verbetert keer op keer
Moge dan mijn frutsels gaan verrijken.

Dit pover leven aan het begin van de bron ,
gevuld met menig herinnering ,
om mee te nemen naar de verre horizon.

---

Dreiging

Het loopt tegen Oud en Nieuw
en je gedachten richten zich op de mensen
en je vraagt je in alle gemoede af,
Wat zouden deze zich nu wensen?

Rijkdom of een betere toekomst?
Voor iedereen eten en drinken,
of verhindering van komende oorlog ,.
die zich absoluut niet laat verdringen ?

Zou men eigenlijk het besef wel hebben ,
van het gevaar , wat spoedig dreigt?
Of is het het gedrag der struisvogels,
waar men in deze onzekere tijd toe neigt?

Laat men de mensheid in de steek ,
ongeacht in welk land dit nodig is?
Moeten zij dan allen sterven ?
Dat is een feit,wees overtuigd, dat is gewis.

Door voedsel of door watergebrek .
Door bombardementen ,of god weet een atoom .
Men leeft maar door,kijkt eens opzij .
Men vindt het zelfs al wat gewoon .

Dat is het stupide in de huidige wereld.
Een niet gevoelde onverschilligheid .
Men maakt er zich van af met schouderophalen.
Mensen,mensen , het is de hoogste tijd !

---

November 2002
Een huis vol herinneringen en alles spreekt voor zich ,
vol kostbare kleine dingen,nog is de deur niet dicht.

Ach ja, dat is van je moeder,gegeven na een klein gekift .
't oplaaien der gemoederen,op deze manier zo stil berispt .

Ach en dat vaasje van je opoe,ontsierd door menig barst,
op zondag ging je er naartoe, familie weer tot last.

Dat glas van je gestorven vriendin,het verhuisde aldoor mee.
Vriendschap was een heel gewin,die stemde dag aan dag tevreê,

Dingen,dus meer waard dan goud , doen een tijd weer herbeleven,
een leven als een ondoordringbaar woud,zo het je is gegeven.

Het laatste stukje boek wordt nu gelezen,ontknoping nadert ras.
Eigenlijk hoef je niets te vrezen,het is goed zo het was

---

Vondel schreef eens in Wiltzangk ,
wat is een dier zijn vrijheid waard ?
Dat is nu te vragen door een mens
in èèn van de landen op deez' aard,
die belaagd worden in een of andere vorm ,
daarin beland zonder inbreng van zichzelf ,
die visioenen hebben van een vrijheid ,
maar zich voelen als in een onderaards gewelf .
De wereld kijkt toe en ja, de wereld rilt ,
maar toch onmachtig in te grijpen .
Of het nu is door òf de mens òf de natuur .
Diegeen, die vrij is , moet zich in de handen knijpen .
Eten en drinken en onderdak en vrijheid ,
het zijn onmisbare dingen in het leven .
Is er geen inbreng vanuit de wereld ?
Waar is rechtvaardigheidsgevoel gebleven ?!
Mensen , stop, loop niet achter leiders aan .
Tracht allen met kracht er toch iets aan te doen .
Al redt een ieder maar èèn mens ,
het strekt U tot eer in Uw blazoen .
Het geeft U kalmte en bevrediging ,
individueel Uw best te hebben gedaan .
Men kan immers geen miljarden mensen helpen ,
maar iedere korrel is er èèn in een bestaan .
Denk daaraan op Uw levensweg ,
die tamelijk onbekommerd is en VRIJ .
Richt Uw ogen ook LANGS de weg
en maak èèn of meerdere mensen blij .
Uw cadeau zal geestelijke vrijheid zijn ,
door U verdiend met eigen kunnen .
Al hebt U dan meer dan menig mens ,
toch bent U dan èèn der hunnen !

---

Geluk

Geluk is op duizend manieren uit te leggen ,
maar eigenlijk ook weer niet .
Over iets abstracts valt niets concreets te zeggen,
Het is iets , wat soms het leven biedt .

Het heeft dus duizenden gedaantes ,
zelfs vaak in onherkenbare vorm
en dan pas bemerkt, als het te laat is ,.
weggekropen, gelijk een worm.

Soms is het ver en soms weer heel dichtbij ,
nooit reeel onder woorden gebracht .
Verwonderd afgevraagd, was dat dan voor mij?
Heb ik daarmee dan zolang gewacht ?

Geluk is zwevend in doorzichtig glas
en bij iedereen ongelovelijk verschillend .
Bijvoorbeeld een wereld ,zo hij toch eens was
met mensen meer welwillend .

Het voelt altijd hetzelfde aan
In armoe , maar dan ook in rijkdom ?
Komt soms of vaak altoos in ieders bestaan
maar slechts heel zelden tot volledig wasdom .

In een zeer armoedig leven ,
bijna volledig uitgeblust
kan de kleinste kleinigheid een vreugde geven .
Men is zich daar niet altijd van bewust.

In wereldoorlog 6 weken naar vacantie-oord
Toen een volkomen ongeloof'lijk iets ,
zelfs niet te verklaren in een woord .
Weer op te staan uit een 'bijna niets '.

Men moet zich verwonderen iedere dag ,
die U bij gezondheid is gegeven
over het 'geluk ', dat U die beleven mag .
Dat is reeel gezien,het hoogste goed in het leven .

---

Ben oud, ben ziek en feitelijk afgedaan ,
ach, leid in wezen een volkomen leeg bestaan,
maar ik geniet er tomeloos van ,
althans , wanneer ik me goed voel dan.

Na jaren moeten en dan ook veel plicht ,
gooide het leven de deur dus dicht .
't proces van wennen was er aangekomen,
daarna tijd voor heerlijk ontspannen dromen.

Op de keeper beschouwd , wat is dan BMxƒ