Ode aan de zon
In lente , herfst , zomer en winter ,
niet alleen hier , maar ook daar en ginder.
Iedere morgen,mits onbewolkt,ontmoet ik je
en overweldigd door dit fenomeen ;
ootmoedig groet ik je .
In goud-oranje sta je daar
en maakt de wereld voor me klaar .
Dagen , weken , maanden volgen na elkander .
Jij blijft dààr altijd stralend,doch ìk verander.
Ik blijf je dankbaar, dat ik jaren onderga
je licht , je warmte ,
waar ik ook ga of sta.
1990
Mijn blik op verre einder weet ik van 't leven de betrekkelijkheid-- in staat tot relativeren .
Soms denk ik, hoe lang nog, dit soms zo goddelijk geschenk.
Smartelijk groot in verdriet, verrukkelijk groot in blijheid.
In oneindige verwondering over de vindingrijkheid van de natuur.
Verbijstering over datgene, wat de mensen daarin aangericht hebben.
Het zeer stellige weten, dat dit geen eeuw meer duren kan voor deze bol ,
nu vol toch met totale afbraak,wreedheden,martelingen,vergiftigingen van zijn korst
In wiens handen rust deze zware verantwoordelijkheid ?
Moeder aarde,wat doen ze je aan?
Je was en je had alles ,niets heb je misdaan.
Je zorgde voor zuivere zuurstof en later
gifvrij , helder en drinkbaar water.
Weet iemand nog hoeveel bomen je bezat,hoeveel prachtige wilde dieren ?
Nee,het werd akkergrond, zeer plat,insecten beginnen feest te vieren .
Hoe lang nog kunt U dit alles aan ?
Hoe lang nog kunt U hiemee bestaan?
Qua voeding hebben de wetenschappers vragen
of U de milliarden mensen zult kunnen verdragen.
Men boort,graaft,hakt uit Uw binnenkant,zelfs onder zee bent U bemand.
Ook rondom U in de lucht.Het lijkt,of men U nu ontvlucht.
Maar ja, dat vluchten helpt niet meer.
Conclusie is zelfs zo ---er is geen ommekeer!