Last update
Het bejaardenhuis Maart 2010
10 maart 2010
Het was niet geheel voorzien, wel heel erg gevreesd, maar het is toch gebeurd. De laatste dag, dat ik schreef was op een Woensdag en het huiveringwekkende begon op de donderdagavond er na.
Ik zit hier nu , bijna 14 dagen erna , maar het is als na een bevalling . Je maakt iets met veel pijn of met een soort verstikking mee , maar als het voorbij is , dan WEET je de verschrikking nog wel , maar gelukkig kan je het je qua herinnering niet helemaal meer voorstellen.
Gelukkig was oudste dochter weer een stuk van de vrijdagnacht bij me en er kwamen 2 dokters ,
maar ja , de ene dokter en ik waren het er wel over eens , dat aan 20 jaar longemfyseem met 25% longinhoud nog maar over ,--- dat daar niet veel aan te doen valt.
Halsstarrig weigerde ik prednison , omdat de praktijk me heeft geleerd, dat ik daar zeer allergisch voor ben. De benauwdheid wordt dan nog erger , de benen zwellen op en worden glasachtig, kortom de nachtmerrie verergert zich dan .
Het werd dus antibioticum , hetgeen dochter (met kleindochter) meteen in het ziekenhuis , waar de apotheek gevestigd is , ging halen .4 dagen heb ik niet kunnen eten en praktisch niets gedronken,want het ging gewoon niet .
Bewegen ging amper-aan , ik ben 4 dagen in de stoel blijven zitten. Ik ben hier niet in de zorg , zou dat tot het laatst willen blijven uitstellen . Het zit me nog vers in het geheugen van jaren terug , slechts 1 maal iemand in de nacht te hebben geroepen . Nadat deze een uur te laat na hernieuwde oproep arriveerde-- verklaarde ze dat ik na rustig worden zo weer beter zou worden!!!!!!!!!!
Ik denk, dat ze het aanzag voor hyperventilatie of zo, geen idee , dus worstel ik liever alleen verder , want aan mij mag dan toch niet bewogen worden , omdat alles de adem afsnijdt .En trouwens-- wij van heel vroeger zijn wel wat ontbering gewend geweest en zijn een ietsje moedig, geloof ik.
Wel kan ik dan die oudste die dagen even een paar uur per dag niet missen , zij is dan onontbeerlijk. Het rare was , dat op maandag zelfs de huishoudelijke hulp ook niet kwam, ze had pijn in haar keel. Dat was natuurlijk wel heel erg .
Ik neem dan nooit een vervangster-meisje, want dat wordt dan steeds een ander en dan moet je alles nauwgezet uitleggen , zodat daar die 2 uur mee heen gaat, dus nee , het is allemaal heel erg geweest en niet iets om aan terug te denken, 100% absoluut zeker niet.!!!
Ik ben maar 2 kg afgevallen , maar wel weer meer verzwakt , jammer genoeg, maar ja. En tja van de 5 koters was weer alleen deze maar tot beschikking , want bij 1 dochter zijn allemaal werklieden bezig met een grootscheepse verbouwing , bij andere dochter ligt de gehele slaapkamer even uit elkaar ,ook grondige verandering. Die kwam wel steeds even , zoals altijd , eten brengen , hetgeen de eerste 4 dagen dus niet gebruikt werd, sorry.
Bij 1 zoon is de boel ondergelopen door een lekke slang van de wasmachine , zodat daar ook de hele vloer eruit moet en bij andere zoon is de verbouwing nog steeds bezig , maar ik ben er zonder hulp verder toch weer uit te voorschijn gekomen .
Ofschoon ik niet meer wist hoe verder te gaan , prentte ik me toch de beelden van ''trauma'' in, wat ik iedere avond zie en waar ik de half-stikkende mensen vaak zie binnen komen en tja eh eh , ik gaf m'n portie liever even aan fikkie .
Het standaard-patroon is dan==::::bloed afnemen--infuus aanleggen-kap op het gezicht etc etc , maar vaak gaan ze erna toch dood en ik ben niet bang om dood te gaan , maarre , ik WIL nog niet hè!
Alhoewel de vorige vervangende huisarts had gedreigd een ambulance in wederom zo'n geval te laten komen , ben ik er nu dus toch weer op eigen krachten en met steeds paar uur hulp van oudste dochter er doorheen gekomen .
Ik ben 1000% dankbaar . Die eerste 4 dagen waren een hel , een lijnrechte hel , dus daarna is het leven weer een hervonden cadeau , een groots cadeau , ik voel me er weer zo blij mee, zo erg blij , zelfs op dit zelf gekozen eilandje van dit apart gelegen woninkje, apart van alles.
Gelukkig zijn al sinds wel een jaar alle rare deur-aktiviteiten gestaakt, misschien is de persoon , of personen die dat op hun geweten hadden wel erg ziek , god mag het weten , maar voor mij is de rust aan de deur echt ook een lekker gevoel natuurlijk.
12 maart 2010
Kleindochter is jarig vandaag , maar ik ga al sedert jaren niet meer naar verjaardagen toe . Dit in tegenstelling tot mijn moeder , die tot het laatst aan toe, echt tot het laatst , altijd graag naar verjaardagen ging, maar daar ben ik al een tijd afgehaakt.
Ik verwachtte dat niet van mijzelf , maar na die laatste toediening van die zware prednison-
injectie is het vrij vlug toch wel in achter-uitgaande lijn gegaan , tja.
Ik fiks het echter nog steeds gelukkig . Het gaat nu wat moeizamer , dat herstel na zo'n soort astmatische aanval er bij , het lichaam heeft er erge moeite mee . Ik heb nu steeds eigenlijk adem tekort.
Loop moeizaam wat heen en weer en vind alles heel erg zwaar om te doen.
Behalve aan de computer zitten, dat doe ik vrijwel altijd met graagte , gelukkig maar.En zodra de temperaturen wat omhoog gaan , dan zal ik weer naar de tuin gaan en het stukje er heen vanaf de parkeerplaats proberen te wandelen.
Mijn oude vriendje , mijn chihuahua zal dat weer erg toejuichen , want hij wordt daar meteen enkele jaren jonger, je ziet de blijheid over hem heen komen . Hij is echter momenteel wat geschrokken en in zijn schulp gekropen .
Oudste dochter heeft namelijk een chihuahua-pup gekocht , een vrouwtje , het is nu 3 maanden oud .Het is zo ongelooflijk hartveroverend , ik ben compleet in de ban van dit kleine (brutale)prukkie.
Mijn Mouse echter bekijkt het verschrikkelijk drukke rennende gebeuren in onze huiskamer met stille verlegen bange ogen , gaat bij vrouwtje op de leuning of zelfs op schoot zitten, hetgeen hij z'n hele leven nooit doet of heeft gedaan en begint haar hand te likken, neemt desnoods een stuk stoel-leuning mee.
Duidelijk is ie angstig de liefde , die hem rechtmatig toekomt , om deze te verliezen . Nou nee, dat gebeurt niet , natuurlijk, maar overduidelijk , op de dagen dat zij er zal zijn , moet hij absoluut een beetje delen , want zoiets snoezigs heb ik haast nog nooit gezien , dus tja.
Ook vandaag heb ik dringend verzocht aan deze dochter of ze weer even met haar ''Monkey'' komt, want daarna gaat ze weer ruim een week naar Duitsland en dat erge prille gaat er zo vlug van af , he
Trouwens, ik heb het even wel nodig, want ik was zelfs de vorige dagen wat depressief en echt echt, dat ben ik nooit en te nimmer. En ja , het was hier ook weer even een beetje vervelend .
Je ontvangt een stencil , dat je thuis moet zijn , opdat men op 24 en 25 FEBRUARI toegang kan krijgen om de zon-weringen te checken .
Nu was ik dus op z'n ergst ziek op die dagen, dus absoluut thuis , maar beide dagen hebben we niemand gezien. Op 4 maart was er een zonnestraal en m'n buurvrouw met 1000% zonnefobie liet haar zonnescherm zakken !!!!!!!!!
Op 5 maart , op vrijdag was zij er echter niet , MAAR ER WAS WEL EEN ZONNESTRAAL!!!!!!!!!
Plotseling kwamen pardoes de zonneschermen van haar en mij naar beneden . Met een luide klap kwam die bij mij bovenop een bamboe kamerscherm en een huisje wat aan de muur hing , terecht.
Geschrokken belde ik de receptie EN de verhuurder voor dit in de winter zo spookachtig gebeuren . In de eerste jaren van hier hebben zich rot-dingen met deze schermen bij mij voor gedaan , maar dat was de laatste jaren gelukkig niet meer voor gevallen.
Zeer sinister echter verklaarden beide instellingen van niets te weten en heel idioot gaat men er dan niet verder op in. Ja, maar ja, zeg !! De 2 dagen ervoor was m'n dochter en tevens de hulp op het balkon geweest en onvoorbereid kan de rand dan bovenop je terecht komen .
Die rand is namelijk laag boven de railing , je moet er toch niet aan denken!! Oftewel de receptie verzwijgt een fout of dat ding komt zomaar naar beneden . Beide dingen MOGEN niet , althans dat vind ik .
Op mijn andere woning , bij dezelfde verhuurder had ik op mijn grote balkon eens een zeil gespannen voor de zon en om de kat niet te laten weglopen.Onmiddellijk werd ik gesommeerd-- voor het aanzicht , dit weg te halen .
Wel , op mijn beurt ben ik nu niet gecharmeerd door plotseling spookachtig neerkomen van zonneschermen , oftewel gedaan zoals vroeger , door de receptie , of door de misschien kapotte schermen??
Bij het proberen op te halen , werkten de schermen van het balkon en de kamer even onafhankelijk van elkaar en kijk, dat is niet mogelijk , dus eh, tja , om deze feiten was een mail naar de verhuurders-vereniging onontkoombaar .
Mijn zeil weg? Hier zoveel vragen over de jaren? Tja, dan moet zeer zeker een zonnescherm veilig zijn hè, nietwaar? Men moet alles van beide kanten bezien , ook al wenst men de 80-jarigen het liefst te negeren .
22 maart 2010
Daar zit ik , alweer vanaf midden in de nacht . Het gebeurt nu iedere nacht , zo van --ga er maar uit , neem maar koffie , want er in blijven heeft toch geen zin.--- Helemaal niet als je een beetje aan het denken, of liever gezegd , aan de rand van piekeren staat.
Die soort astma-aanval met een gevolg van 4 dagen adem-angst heeft tot resultaat geleid , dat ik een beetje angstig iemand ben geworden , in die zin , dat als het weer eens gebeurt of ik dan alleen misschien ben en ja , dat maakt mij bang.
Dat is een vreselijk rare gewaarwording, want op de keeper beschouwd ben ik in dit toch al vrij lange roerige leven nimmer bang geweest . Bezijden gelaten eventuele ziekten of ongevalletjes van de kinderen natuurlijk .
Maar voor de rest stond ik als een dapper en zelfs onbevreesd mens in de wereld. Rare gewaarwording nu dus hoor, maar ja , de adem is een eerste levensbehoefte , nietwaar?
We staan op de grens van de lente en die is zo vreselijk nodig!! Ik ontdek bij veel mensen een soort depri-gevoel , dus niet alleen bij mezelf, die paar dagen .Bij mij constateer ik meer een soort verlaten eiland-gevoel .
Zooitje kinderen ( hi hi 5 maar) en dan is de hele bubs bezet . Niet voor op visite komen , dat bedoel ik niet , want ik heb maar soms visite, maar gewoon , het idee , dat ze er niet zijn of druk bezet zijn of ziek zijn .
Dat is zo'n onprettig idee . De oudste zit nog in Duitsland . Die zal de maanden gaan verdelen tussen Nederland en Duitsland, dus 14 dagen hier en 14 dagen daar. Oudste zoon gaat morgen een week naar Spanje met schoonzoon.
Deze (spaanse) schoonzoon zal daar dan weer geruime tijd blijven en middelste dochter zal zich ook over een paar weken bij hem voegen .Deze bezoekt mij iedere dag , laat zeggen 10 minuten met
altijd iets te eten bij zich .
Deze mis je dan ook natuurlijk dus al daadwerkelijk meteen . Jongste dochter is bezig wat op te knappen na een weken durend erg euvel aan rug of bekken .Die heeft een heel nare tijd achter de rug , doordat zij veel alleen was door werk of vakantie van haar familie ,dus haar man en kinderen.
Het erge rare is , dat zij dus door haar rug is gegaan, (dokter zei , een verdraaid bekken) , maar ook de jongste zoon ging door z'n rug en ging dagen het bed in en oudste dochter mailde uit Duitsland, dat ze door opeens hevige rugpijn in bed heeft gelegen.
Rare bedoening hoor! Een griepje , ja , dat kunnen velen krijgen , maar door je rug gaan, meerdere tegelijk?? Dus ziedaar , alle 5 geveld of weg en 3 ervan zelfs in een soort verbouwing of iets wat er in ieder geval op lijkt .
Kijk en dat bedoel ik . Ik kom zo'n beetje in het nauw, zo voelt het tenminste .Als er anders wat is , dan kan ik de telefoon of het mobieltje pakken en eentje van dat kroost is er heus altijd om dan naar je toe te komen , maarre nu niet hè!!
En ja , daar zit je dan , oud en ziekies en ongerust en bla bla bla , ja sorry hoor , ik ben ook maar een mens. Tevens voel ik nu( hopelijk voor tijdelijk) een soort zwakte, een soort gelatenheid . Het nog wel een beetje willen, maar het niet meer kunnen.
((Tjee hee , ik heb geen gordijnen en zit naast m'n raam , nou eh, het is een af en aan vliegen van vliegtuigen met felle lampen , ja, Schiphol is ook niet zo erg ver weg. Het lijkt wel of ze naar een feestje gaan, hihi , want het is echt veel meer dan andere nachten )
In ieder geval. ik zal blij zijn , als de lente daar is , als de kinderen allemaal in het land zijn , als er niet eentje ziek is en dat er een eind even zal zijn gekomen aan hun bouw-werkzaamheden . Duidelijk zit er een deel egoísme verborgen in deze edelmoedige gedachten, maar nogmaals , ik ben ook maar een mens , nietwaar?