Het bejaardenhuis
Mei 2011






20 mei 2011

Tja, het gaat nu welhaast lijken of ik er niet meer ben, zo lang gaan de tussen-pozen duren, maarre ik ben er echt nog wel, hoor.
Het is natuurlijk wel zo , dat ik er niet meer voor de volle 100% ben , maar zoiets van een volle 50% .
Ik ben weken en weken geleden te grazen genomen door een virus en wanneer je long-patient bent en een verminderde weerstand hebt , ja, dan ga je echt wèl voor de volle 100% voor de bijl hoor.
Het is niet te geloven , hoe je leven dan verandert .Het wordt eigenlijk een miserabele suffe melogem , waarin je niet meer in staat bent tot iets.
Alles is teveel, veel te veel. Je hebt ook geen trek in eten en drinken, waardoor je van je armzalige 50kg ook nog eens een paar kg inlevert.
De al oude wangen, die verwoed hebben getracht gelijk te blijven met de hoogte, waarop ze verondersteld worden te zijn, vielen alsmaar meer in en boden een treurige aanblik.
Nu kan me dat op zich niet zo heel veel schelen , ik heb me daar nooit zo erg om bekommerd, maar ja, aan alles zit een grens nietwaar en het walletje moet bij het schuurtje blijven , maar hier was echt het end zoek.
Ik kan niet zeggen, dat ik heb gestreden, maar wel heb ik (volgende maand 83 hè) moedig stand gehouden om niet geheel ten onder nog te gaan, want ik wil nog wel ff , dus blij kan ik nu dus na weken en weken mededelen, dat ik (in die weken jaren en jaren ouder geworden) toch weer ben opgekrabbeld.
Mijn chihuahuatje van 13 deed flegmatiek mee , of ie nou een virus had of nu ook last van zijn ouderdom krijgt, weet ik niet , maar waar ik nog geen ALZ. of dementie heb begint hij daar dus nu wel wat last van te krijgen .
Ook nondeju, bereikt hij de bak waar hij al jaren op plast nu niet meer altijd op tijd en daar zit nu tussen ons beiden gelukkig wel een groot verschil , want ik rooi het nog altijd net alsof ik een jonge blom ben, echt hoor.
Alhoewel.....laat ik nu niet helemaal liegen, want in de eerste weken van dat virus , bleek het bij erge kuchjes meermalen toch wel mis te gaan , verdulleme, maar bij mij is dat dus tijdelijk , terwijl hij met erge staar en haast doof een paar hoeken van de kamer toch te aantrekkelijk blijkt te vinden .
Tja eh, ik kan hem niet missen, dus ik moet dat ongemak maar nemen. (gelukkig is dat piesende hondje van die man van de andere gang weg, geloof ik ,want laten we eerlijk zijn , DAARDOOR is het met de mijne begonnen en daar lieg ik absoluut niets aan )
In ieder geval is dit dus weer het begin naar de levende wereld met m'n auto, m'n volkstuin etc en ach jee, morgen zou de wereld vergaan, maar die wil voor dit oudje nog wel even wachten , denk ik.