Het bejaardenhuis Mei 2004
1 mei 2004
Nou had ik er zelf al in berust, dat het mij niet mogelijk zou zijn zelfstandig voor koninginnedag op pad te gaan , maar dat het qua zwakte toch zo erg zou zijn , zelfs mèt hulp - had ik in miijn hart niet helemaal verwacht .
Nog geen jaar geleden toch nog steeds per dag 3-4- of 5 keer de trap op van mijn maisonette , beleefd op een normale toon gegroet door buren e.d. , maar vanaf de eerste maand hier meteen strompelend achter de rollator , hetgeen nu zelfs al zware problemen ging opleveren mèt deze hulp. Hè ja ik zeur , ik weet het. In ieder geval toch nog wel geprobeerd en ik vind het wel een zeer gezellige dag hoor. Ben zo blij , dat Ze het niet afgeschaft heeft, want al koop je niets , het is en blijft èèn gigantische leuke specifiek Nederlandse markt zonder dissonanten-- op natuurlijk wat incidentele uitzonderingen na.
In een intense zucht naar opruimen en wegdoen moet je natuurlijk niets kopen , maar die gedachte vliedt van me heen , als je tussen al die rommel in loopt (!) en dus toch besloten een oud spaans paneel van Don Quichote te kopen en echt een paar kleine dingetjes maar. Heb dan toch het idee er niet voor niets heen te zijn gegaan. Trof nog familie, die ik nimmer zie , dus ja, gedenkwaardige dag . Dochter zeer leuke foto's gemaakt , waarop ik zelfs nog beetje goed op sta .Ja, dan heb ik toch een op zich heel leuke (nou ja leuk) lichte broek aan , wat moet om tere benen te beschermen, maar (kent U ze nog ?) met zo'n gestikte naad in het midden aan de voorkant . Wat een achterlijke bedoening zeg uit het jaar nul, maar hij zat heel goed en de kleur crême was prima, dus dan doe je toch maar weer zo'n geval aan. Dat dat goed past bij bijna 76 ? Ja , dat kan wel zo zijn dan , maar niet in mijn gedachte natuurlijk . Nou ja, het paste perfect bij mijn hijgende gestrompel, dat wel.
Echter, ondanks, dat de minste geringste inspanning moeilijkheden oplevert , vind ik het toch de laatste 3 dagen heel fijn en dat is toch altijd door dat grote hemellichaam , de zon , welke de dagen de glans geeft, die je nodig hebt om door te gaan. Heb eigenlijk niet geweten, dat ik nog zo jong ben, want ik waande mij zeer oud al , maar als je dat maandboekje van zo'n bejaardenhuis in kijkt, dan blijkt bijna de hele bubs geboren zo'n 10 jaar eerder dan ik. Ze sterven ook heel oud, maar het zijn dan ook net vegeterende planten hè. Niet zomaar zoals ik, ondanks hulp van dochter-- toch weinig drinken en voor de vaak weg ( is oude uitdrukking ) eten , veel weggooien (foei , een oorlogskind) , als de houdbaarheidsdatum te dichtbij is . Nee, deze plantjes scharen zich bij elkaar voor op gezette tijd iets te drinken en in files zich rollend naar het restaurant te begeven .
Het eten is daar prima en de regelmaat maakt, dat deze lichaampjes nog lang door sleuren , ja sleuren. Ja, dat is echt zo, want je zit afgeschermd van de maatschappij en zelfs, al zien wezens uit deze maatschappij je, dan selecteren hun ogen je dra bij het zielige leger der bejaarden Het eerste, wat ik altijd iedereen toevoeg, die hier werkt en zich hoog , luid sprekend , naar me toewendt, --is dan ook, dat ik zeg, dat ik fysiek iets mankeer en niet psygisch, maar net als op de reclamespot van de TV, ze horen het niet en gaan vrolijk brullend verder . Zelfs jonge mensen lijken in een roes te leven . De bezorgers (sters) doen in het al maanden leegstaande huis op deze gang , hetgeen zeer goed te zien is, nog steeds stapels kranten . Op mijn gezegde, dat het allang leeg staat, antwoordde de laatste, "ja, maar ja, dat weet ik niet hè?" Clever of dom ? Does n't matter .
8 mei 2004
Heb de gehele week met bezorgdheid gezien, dat ik praktisch geen bezoekers op de site had en gaf daarvan de schuld aan mezelf .(Nu is het natuurlijk wel vacantie en feestdagen geweest , dat wel .) Echter, als je haast niets schrijft , dan raak je in de vergetelheid. Eigen schuld, dikke bult, hè. Begeef me dus weer luid piepend en hijgend en daardoor depressief en lamlendig naar de computer .
Helemaal verkeerd heb ik het toch blijkbaar niet gehad over de verpleeghuizen , zie ik nu. Ik krijg n.l. de kranten van mijn dochter, dus ben altijd dagen te laat met krantennieuws , maar hier staat een kop en ik zal citeren ----""Veel onvrede in verpleeghuizen-----Ouderen in verzorgingshuizen zeggen zich als een kind behandeld te voelen en een kwart klaagt over onvoldoende gelegenheid om alleen te zijn ""etc .
Ja, dat was exact, wat me zo vreselijk opviel in zo'n tehuis en daarom ging ik daarover schrijven , maar ik gebruikte de term---behandeld als een demente ---. Zij voelen zich als een kind behandeld , schrijft de Telegraaf. Ja, zolang ik me hier opsluit op deze 2 kamers ,( nu getooid met de wetenschap, dat het juist NIET weldadig is , ---zo ik heb gedacht---, om ziek te zijn in zo'n tehuis ) dus zolang ik niet door dit huis heenloop , voel ik me nog vrij gewoon, maar op de gangen en zeer nadrukkelijk steeds begroet te worden kan ik het uitschreeuwen van een immens groot verdriet .
Dit gevoel wordt groter en groter en drijft mij naar een niets , een heel groot niets. Ik raak mijzelf kwijt , het leven is niet meer van mij , ook al trek ik er met mooi weer gauw weer uit .Met het betreden weerom komt de warme benauwde walm om je heen hangen . Niets , niets ten nadele van leiding of zo, men moet dat niet denken. Het is een fabriek , het is niet anders , maar zo graag had ik mijn angsten van mijn oude huis terug . Hier , op een andere afdeling , was ik er wederom getuige van , hoe ettelijke malen en zeer lange tijd om een verpleegster werd geroepen . Deze kwam na zeer geruime tijd . Vele mensen stonden op de gang . Het bleek een praktisch loos alarm te zijn, maar moet men daar dan van uit gaan ?????. Mijn ontzettende gevoel van onveiligheid hier, mede door mijn eerste en enige ervaring in een geheel jaar -- na een volledig uur bijna stikken dan te strompelen en weer naar dat rode lichtje te reiken . brrrrrrrrrrrrrrr en dan een --simpel gesprekje--
Tussendoor weer even( z.g. snel )naar deur gegaan , want hondje rende de gang op, wat hij alleen maar doet , als er mensen echt aan mijn deur komen en ja hoor weer, weer , weer 2 jongens . Ja , we hebben wat in Uw bus gedaan . Ik snel gekeken, niets in bus en op mijn vraag wordt geantwoord --ja we moeten weer nieuw halen . Waarom zeiden ze dan, dat ze WEL wat in mijn bus hadden gedaan?. Dat is al èèn van die dingen , die zo veranderd zijn. Zoiets gebeurt hier om de haverklap , ze gooien mijn deur wijd open , dat gebeurt niet in een gewoon huis.Mijn deur staat op een kier, raam op kiertje , balcondeur op kier , anders stik ik hier subiet, maar om de haverklap wordt die deur opengegooid. Ja, ja ook MET getuigen hoor, ik verzin niets , maar ja , daar kan dan niemand wat aan doen blijkbaar.
Via de hoofdingang kan van alles binnenkomen en inderdaad moet er reclame e.d. bezorgd worden . Maar dat zijn ook juist wel de nette jongeren van de maatschappij, die een zakcentje verdienen.
Ach ja, ik de zelfstandige, die nimmer , nimmer hulp nodig had en integendeel altijd nog anderen kon helpen, word zo machteloos en erg snel nerveus. Ik die nimmer stress had . Je kan niets meer aan , je bent zo moe , verdorie nog aan toe .Er wordt nog niets voor me gedaan in huis, want dat wil ik niet , wel boodschappen en meest de avondmaaltijd , ja dat wel.Morgen moederdag . Gelukkig krijgen ze zelf hun kinderen op visite , de meesten , dus is besloten 's morgens even ergens naar toe te gaan met 2 dochters, waarna ze 's middags zelf hun visite kunnen ontvangen of op visite kunnen gaan, want de maand Mei herbergt meerdere jarigen, waar de èèn wèl en de ander niet heen gaat , dat is een gegeven en die hele moederdag is zo'n zooitje flauwekul, net als een verjaardag , vind ik hoor. Laat ze maar gewoon laten merken, of ze wat voor je over hebben of een beetje van je houden op gewone dagen of weken of maanden hè.
12 mei 2004
Dagen verder . Nee, ben niet weggeweest met moederdag . Wat mij persoonlijk betreft is het een ontluisterende dag geweest , Was door de adem niet eens in staat mij leuk aan te kleden, ergo, op stap kon ik dan dus helemaal niet .Ontving de kinderen (in wezen )in een soort nachthemdje , wat ik al aanhad , want iets over mijn hoofd trekken, was een zeer bedreigend iets . Ook niet in staat iets op te ruimen , terwijl ik dus 's avonds al altijd alles moet laten liggen.Nee voor het moraal was het niet erg oppeppend.
Had dringend gevraagd geen planten of bloemen mee te nemen , dus dat viel mee , Wel een groot sterk geurend zelf geplukt wild bos bloemen , maar dat was erg leuk en dit kon zich een weg banen op het balconnetje . Er kwam veel hilariteit op het balcon en ze gingen z.g. in de rij staan (nou ja, kleine rij ) om elkaar af te lossen om even op het balcon te gaan.
Ik stelde nummertjes voor , maar ja , dat was TE .-----Veel kritiek op het dichtgebouwde balcon, maar ja, zoals ik al reeds zei, voor de rest ben ik alleen hè , 't is mijn portie an , zo ze dat noemen .
Misschien is het wel de laatste moederdag , maar dat kun je niet weten , want een aflopend lichaam is evengoed nog taai in zijn zucht tot overleven .Ik ben het met dat lichaam niet eens en ook niet met de nu nog zeer traag op gang komende euthanasie , want die moet juist veel beter op gang komen. Ten eerste is dat zeer weldadig om de overbevolking iet of wat af te remmen en bovendien de maatschappij te behoeden voor een inzakkende economie, want reken maar van Jetje (ook een uitdrukking), dat die vergrijzende massa deze zelfde maatschappij een happie geld kost hoor , ik bedoel dus de zalen vol hulpelozen . Ik zag op animal-planet een stervende olifant , maar ook in de natuur is het een gebed zonder end, dat sterven. De arme kolos stierf na dagen .Maar inderdaad , zoals ik nu dagelijks die bevallingen zie (heb principieel altijd geweigerd bij bevallingen te zijn , dat wel ) dan is het toch ook wel een benauwde langdurige bedoening om uit dat moederlichaam te geraken zeg, jeeminee.
Ja en dan was zelfs oudste dochter , die zeer demonstratief al tientallen jaren niet op moederdag is geweest, omdat het te commercieel zou zijn, (of om een andere reden, dat kan ook ) er nu ook met bonbons en ja , een balconplant , dat maakte het denken aan misschien "de laatste" compleet.
Ik maakte wel geamuseerd mee , (al die jaren, dat haar kinderen er uit zijn ) , dat zij tot tranen toe geroerd mij een keer belde om te zeggen , dat een dochter haar vergeten was. Ik moest daar erg om glimlachen .
Kreeg 2 cassettes van de jongste dochter , overheerlijke , want eentje met salsa's en eentje met merendeels merengue's . ( Ik verhief me armzalig om 2 minuten met de heupen te wiegen , ja echt , gewoon een salsa, want daar ben ik te lang voor op les geweest om me die 2 minuten te vergissen, want ook dat is nog niet zo erg lang geleden. Ja , ja , wat een heerlijke tijd .)
Andere dochter kwam met zeer grote pan lamsvlees, omdat moes haast niet tot eten is te bewegen , als er niet ui en de hele ratsmodee in zit. Zelfs een kleinzoon deed het huis aan en ik kreeg van zoon ook een felbegeerd apart krukje voor op het balcon ( hè ja, ik weet het ) , maar dat kon er nog net bij voor de vermoeide ( van niets ) beentjes. Wat echt nimmer, nimmer gebeurt , was dat men zelf voor koffie zorgde en wat echt ook nimmer gebeurt , zelfs de kopjes weer afwaste . Ik wilde dat nooit, maar was nu even er te erg aan toe, dat is waar.
14 mei 2004
Moet echt wel andere dingen doen, maar aangezien dat praktisch niet mogelijk is , vertrouw ik maar weer wat dingetjes aan het papier toe. Ik heb er een soortement van griepje bij gekregen jammer genoeg . Ach U kent het wel , alhoewel het bij mij altijd alleen maar links is, niets rechts,. dus stekende pijn in linkerslaap , linkeroor , links achter in keel en in linker neusgat lijkt zich een soort pomp te bevinden met donker gekleurd dik water, maar kan me nog ietsje redden qua adem , dus strompelen we steeds maar even van kamer naar keuken en omgekeerd . We? Nou ja, dat is gewoon een gezegde hè
Heb een zeer netelige kwestie op kunnen lossen --echt een beetje bizar . Er zijn soms dingen, dat je je afvraagt , ja, jee, hoe moet ik dat nu oplossen . En dan zijn het zelfs nog vaak kleine dingen, die echter toch een nasleep met zich mee kunnen nemen .---
Ik zit hier ook met een zeer nadrukkelijk virus hoor (op de PC), krijg hem niet weg steeds, maar zet hem steeds aan de kant, zodat ik toch door kan gaan met dingen op de computer .
Ik krijg van nu af aan i.p.v. 3 uur hulp -- 2 maal 2 uur hulp. Had al altijd recht op 2 maal 3 uur hulp, maar dan heb je lang en veel een mens om je heen, die je niet zelf in je leven hebt uitgekozen , waardoor er toch een dan te langdurig gevoel van onbehagen ontstaat , ongeacht, wie het is. Het leverde nu ook alweer een vrouw op, die maar 2 maal is geweest en dan wederom een ander . Het zou, als ik niet alle hulp geweigerd had , de zesde of de zevende in 8 maanden hier zelfs alweer zijn geweest.
Ook als ik nu lief de volgende hulp weer krijg, dan komen onmiddellijk erna de 3 weken vacantie en moet je WEDEROM wildvreemde mensen , elk hoekje en gaatje van je huis laten zien .IK DIE AL 25 JAAR GEEN VREEMDEN OVER MIJN HUIS HAD !! Eigenlijk een pure verschrikking , al die vreemde mensen en nog wel met hun eigen gewoontes .Ach ze zullen misschien allemaal wel wat aardig zijn hoor , daar niet van , maar bijv.--------Sop van de vloer in je gootsteen gooien , waar dan zelfs nog wat afwas in staat--in het midden echt wel alles goed doen, maar de zijkanten van de kamers negeren per ongeluk , zodat zich daar bij de verharingsperiode van het zeer langharige hondje van alles ophoopt , dekens afhalen en op de vloer gooien en ach zoveel dingen , waarbij je erg verwonderd wordt-- Komt altijd best goed hoor!!, maar toch niet bij ALSMAAR wisselende hulpen?
Het BLIJFT aldoor maar uitleggen , zodat het LIJKT of je lastig bent . Er komt hier dus niemand qua visite eigenlijk of kinderen, maar om een voorbeeld te geven --------ik heb nog niet zo lang geleden 2 antieke ABSOLUUT GAVE chineze tafeltjes gekocht -.Ik lieg niets , maar ze zijn finaal naar zijn grootje, helemaal is overal de lak vanaf, (dat kan ook al wel van de andere woning er bij zijn, toen had ik ze al korte tijd ) . Ach ik zie het wel , maar dat is datgene , wat je als zieke niet meer voor kan zijn , want met zuigen stoot de hele massamattes overal tegenaan .Soms bij rare onverklaarbare dingen , vraag ik echt wel eens, doet U dat echt thuis ook ? Ja en dan komt een negatief antwoord.
Een honderdjarig pracht hoekmeubel aan de onderkant helemaal naar zijn m... geragd door de stang van de stofzuiger . Gelukkig wilde èèn dochter dit geliefde meubel wel van me, zodat dit ten dele is gered.
Zo, nu kwamen 2 dames van de thuiszorg zich weer even voorstellen , ondanks de waarschuwing voor de griep en als dit een blijvend vrouwtje zou zijn , zou dat aan het eind van mijn leven zo'n beetje , eindelijk wat rust geven . De vrouw van de werkverdeling probeert het althans wel lief te regelen en het lijkt me ook wel een goede hulp met een open vriendelijk gezicht.We hopen er maar het beste van, alhoewel een opmerking van mijn kant bij de andere dame een niet zo goede reactie mee bracht , zag ik . Ja ikzelf begrijp het voorstellen van dames niet , (dit is mij in ieder geval in12 jaar nog nooit gebeurd, ) ook al omdat ik niet goed begrijp, wat aan 2 kamers zuigen en dweilen valt uit te leggen in wezen hè? Want met je persoonlijkheid heeft toch niemand iets van doen ? Met huishoudelijk werk? Ach ja.
17 mei 2004
GRIEP ZETTE DOOR
EEN BROK ELLENDE
DONDERDAG ANTIBIOTICUM GEVRAAGD
NIETS GEBRACHT KOMT NU MAANDAG PAS
DRINGENDE VRAAG OP EEN BRIEFJE LEG HET OP ROLLATOR
ERGO---- NIET EENS GEBELD , MAAR ZOMAAR (IN EIGENLIJK EEN BENDE) TOTAAL NAAR BINNEN GEKOMEN
JA UW DEUR STOND OPEN
MET 2 BRIEVEN ER NOTABENE OP!!!!!
IK MOET TOCH OOK LOPEN OM NAAR DE WC TE GAAN ?? OF WAT OOK , DUS KAN IK DE DEUR TOCH WEL OPENDOEN ?
VROEG HAAR OF ZE DAT IN GEWOON HUIS OOK DEED-- NEE DAN NIET
KRIJG ER EEN HEEL ERG PUNTHOOFD VAN . DAT ZAL NU WEL NIET MISSTAAN
BEN IN DEZE 4 DAGEN AL 2 KG AFGEVALLEN WEER
LUST NIETS
TOT HOPENLIJK WEER WAT BETERE DAGEN
20 mei 2004
Manhaftige poging ter beschrijving van de griep , hand in hand met antibiotica.
Iedere zin kost mij veel tijd , want armen weigeren bijna totale dienst Zij zijn blijkbaar opgevuld met zand , want hen opheffen staat bijna gelijk aan een zeer vergevorderde training met zware gewichten aan een stang met een helper , staand boven je borst . De benen weigeren zeer resoluut zonder de rollator èèn pas te verzetten------- met de realiteit van omvallen . De duizeligheid neemt namelijk toe en de omfloerste blik ook. Ja, er komt niets in dat lichaampje hè en bovendien zeggen ze, dat antibiotica even juist alle afweer zo'n beetje vernietigt , weet ik veel, ik zeg maar wat . 't kan me ook niet schelen .
Ik heb hier een spiegel vlak bij me staan , zo'n bolle spiegel , welke in de hoeken van winkels hangt . Ik kijk altijd in de spiegels om me heen, maar niet echt, als U begrijpt , wat ik bedoel . Gewoon, omdat ze er hangen, ik vind spiegels leuk en soms even nodig om met interesse de lippen te stiften , maar meer niet. Nu echter kijk ik opzij en denk,(maar mensen-- een BOLLE spiegel hè ) kind, kind, wat ben jij lelijk geworden .( Sinds ik werkelijk volwassen ben geworden zijn er 2 dingen wel heel bepalend geweest in mijn leven van alle dag en dat is, dat de lippen gestift moeten zijn èn altijd en eeuwig een BH om .Slechts èèn uurtje in mijn leven had ik hem niet om en begreep niet, hoe die koeien met die knotsen van zwaaiende uiers kunnen lopen. )Mijn dochter heeft ze vlak voor de deur ( de koeien dus )en ik tracht altijd heel diep in die bruine altijd en eeuwig nieuwsgierige ogen te kijken en heel veel medeleven in mijn blik te leggen. Meestal draaien ze zich verveeld af en produceren vaak daarna nog als antwoord het twistpunt in het parlement , een grote straal mest. Je kan er niet boos om worden en je vindt het niet eens vies.
De middelste dochter, zoals altijd , be-ijvert zich in voedsel brengen, waarvan ik walg, echt walg, zoals het een rechtge-aarde zieke betaamt , hetgeen ze nu zelfs gelaten accepteert . Het enige bijna , dat ik nog produceerde in de keuken , nadat de laatste het nest verliet, was kippensoep , zodat nu op een bepaald moment , ikzelf een pannetje hier had om weg te gooien, een alweer vers gekookt nieuw pannetje (hondje met zware tot zeer zware overbite met daardoor het vertederendste gezichtje van de kleinste hondenwereld , de chihuahua's , MOET iedere dag kipfilet hebben ), waarop middelste EN jongste dochter ook met een pannetje aankwamen , want vaste pandoer hè -is :::griep + kippensoep + beter worden , maar of daar 4 pannetjes tegelijk op 1 dag mee worden bedoeld ? Ik betwijfel het. O jee , o jee , ik kan echt niet meer . Komt wel weer
25 mei 2004
Zo, vrij normaal geworden , begeef ik me weer achter mijn PC-vriend . Ja , ikzelf ben weer in normale toestand aanbeland , alhoewel ik natuurlijk niet meer weet , wat mijn echte normale lichamelijke gesteldheid is , maar voor de rest was alles niet zoals anders. Ten eerste zag ik mijzelf eerverleden week plotseling op de televisie bij het programma spoorloos . Ik werd meteen platgebeld door verbaasde familieleden . Een nicht van mij--bijna 60 jaar oud!!-- bleek opeens op zoek naar haar vader en deze vermeende vader stond op een foto van mij en haar moeder . Het was zo, dat na een abnormale vraag van haar aan mij over haar vader , ik haar zo'n 2 jaar geleden in meêlij deze foto zond van haar moeder en een scharrel , genomen in de tijd, dat zij verwekt zou kunnen zijn .
Het was de allerenigste foto van mijn lievelingstante en er zit voor de rest nog een heel verhaal aan vast, maar dat is niet ter zake doende. Waar ik dus wel erg boos om was , was op de leiding van dit programma en ik heb mij met hen in verbinding gesteld. Zij hebben mij inderdaad 3 maal teruggebeld, maar vonden het de normaalste zaak van de wereld, als ze mijn foto op de TV willen tonen . Kijk, dat ben ik nu niet met ze eens , maar ze bagateliseerden het . Ik vind echter , dat ik dus aangemerkt werd als de persoon, die deze voor mij wildvreemde man , want dat was hij eigenlijk ,aanwees , als zijnde de vader van mijn nicht. Sorry, ik vind dat erg onzorgvuldig en waar ze alles zo opsporen , hadden ze zich dan wel eerst met mij in verbinding kunnen stellen, zodat ik deze vader kon verwijzen naar denkelijk het rijk der fabelen .
Ja, ikzelf , maar men vind mij wat dat betreft een koud persoon , vraag mij af, als ik verwekt ben in enkel lust , dus als spelletje , of ik dan zo graag deze verwekker , want dat kun je toch geen vader noemen , na 60 jaar nog zo graag zou willen leren kennen . Er werd een naam genoemd en op de beschrijving , welke je van Spoorloos op kon zoeken , stond, dat ze deze naam van haar moeder had gekregen , als zijnde de naam van haar vader. Nu strookte dat in 't geheel niet met de abnormale vraag, die ze mij had gesteld , maar desalniettemin ---mijn tante is al meer dan 15 jaar dood , waarom ging ze nu dan pas zoeken en niet al dan zo lang geleden , als je toch een naam hebt van een man ?Sorry hoor, wat een idiote bedoening. Vind ik tenminste
In wezen ben ik helemaal niet zo gevoelloos , als mij vaak wordt verweten . Ik ben alleen opgevoed zonder liefkozingen , zo was het leven destijds , ik heb er geen riaggtoestanden aan overgehouden , echt niet , ben ook niet totaal gefrustreerd geworden .Het is inderdaad zo, dat ik mijn kinderen kuste en knuffelde tot zo'n jaar of zeven en dan ging het steeds over op de jongere, die er na kwam . Tja.---Ik had de hele wereld voor ze over , maar knuffelen en aanhalen , als ze groter waren , nee.Toen de meiden groot waren kreeg ik nog 2 nakomers , ja, dat vond ik prachtig .
Ga geen totale ontboezemingen hier doen, want dan is geen boek groot genoeg , dus even summier.
Echter, toen mijn moeder stierf , kwam ik tot de ontdekking, dat in Amsterdam een totaal vereenzaamde oude tante zich bevond en deze ben ik vanuit mijn woonplaats gaan verzorgen .Dit is , met mijn eigen nakomers gewoon nog in huis , een gigantische klus geworden . Zij had nog een kolenkachel , dus 3 maal per week begaf ik mij om 6 uur 's morgens , om de file te ontlopen naar het huis van de toen al reeds gedesorienteerde tante om de kachel aan te maken . Ik ben daarna erg longziek geworden . Misschien door het indringende vegen van de asbestplaat voor de kachel ? Misschien het werken met pure chloor om de honderden (duizenden?) kakkerlakken te verjagen ? Ik weet niet, of ik dit verhaal reeds had verteld hoor .
Hoe het ook zij , ik had vrijwel dagelijks contact met haar dokter, alsook met de politie van Amsterdam , want tante, superintelligent als zij was , kreeg storingen in haar gedachtengang .
Haar oudste zoon was , ik dacht 20, maar achteraf bleek 30 jaar geleden , naar Canada ge-emigreerd en door omstandigheden waren de brieven in wezen gestopt . Ze vertelde me, dat haar zoon stond te huilen 's nachts voor de deur en dan legde ze brood e.d. voor hem neer op straat.
Ik verzekerde haar, dat dat niet kon . Om een lang verhaal kort te maken . Ze had geld op de giro en ik ben gaan uitzoeken, zonder geblêr en gehuil op TV, waar mijn neef woonde en heb hem naar Amsterdam gehaald , ook al , omdat er dat geld was op die giro en ik hem dat geven wou .
Nu was het echter zo , dat mijn zoon deze neef van Schiphol haalde en deze zoon als eerste het huis binnenkwam van deze tante . Heel toevallig heeft hij verschrikkelijk veel weg van deze neef en tante dacht, dat hij haar zoon was, waarna haar echte zoon, 30 jaar ouder , binnenkwam. Dat nu mensen, moet in tante's gedachtengang een ontluistering zijn geweest, besef ik achteraf, want waar was haar zoontje? Waar was haar zoon, die jong naar Canada vertrok ? Haar lieveling? Was dat deze zwaar-volwassen man? Terwijl tante al niet helemaal geestelijk goed functioneerde, denk ik, weet ik zeker zelfs , dat zij deze zoon, haar eigen vlees en bloed , niet meer herkende .
Ik heb hem bij haar laten blijven zo'n dag of 14. Hij kon dan ook het huis nakijken , alhoewel thuiszorg daar erg overhuis kwam , maar de( ----o nee, daar heb ik het niet meer over, dat is te erg voor woorden geweest .Zand over dat vreselijke ) .In ieder geval heb ik hem de duizenden overhandigd van de giro en na een paar jaar heb ik voor elkaar gekregen, dat zij naar het verpleeghuis ging.
Zeg mij, wat is beter? Het gekroel en gelebber altijd. Het geklets en gedoe?
Of werkelijk jezelf geheel , maar dan ook echt geheel opofferen voor een vrijwel onbekende, maar o zo eenzame tante ? Ik gevoelloos ? Ja aan m'n hoela hè!!!
30 mei 2004
1e Pinksterdag . Het zou een pracht dag worden, maar bij ons bewolkt en dat is ook het geval .Alles en iedereen is weg of ziek , dus ik moet er een opruimdag van maken . Ik ben weer met alles achter, maar nu erger door die 14 dagen , maar ik ben er toch wat beter uit te voorschijn gekomen , vind ik. Die antibiotica is een beetje als een schoonmaakmiddel . Het komt in de hoeken en gaten blijkbaar , want waar ik net als anders steeds inhaleren moet , is het verstikkende, dat hele erge, waardoor je denkt, dat je tijd zeer nabij is, nog niet geheel te voorschijn gekomen. Ik ben daar weer erg dankbaar voor.
Hondje en ik zijn echter zwakker uit de strijd gekomen . Het hondje had blijkbaar ook iets en presteerde het 5 dagen niet te eten of te drinken . Wel moest hij steeds overgeven en diarhee . Nu gebeurt hem dat vaker, maar dan maar 2 of 3 dagen en na informatie bleek, dat veel chihuahua's dit euvel hebben. Nu maakte het me tergend bang , want dat kleine mannetje is me zo nabij , zo verweven in mijn leven, dat datzelfde leven niet denkbaar is zonder hem en dat is een waarheid zo groot als het leven zelf. Een leven, afhangend van een hondje ? Ja , mensen , ik schaam me, maar het is echt waar.
Hij wil niets hebben van liefkozingen , dus een schoothondje is het niet , maar hij is super-intelligent .
Bij sommige voor mij gevaarlijke situaties wijkt hij niet van mijn zijde en blijft mij aankijken , alsof hij zeggen wil ---houd vol . Het is zelfs ook zo , dat je volhoud voor hem , want niemand kan hem hebben .
Zijn handicap , de enorme overbite , is zo zwaar , dat hem voeden een chapiter op zich is . Het tongetje, wat er altijd een groot deel uithangt daardoor is er de oorzaak van, dat je altijd door tientallen mensen wordt aangehouden met kreten van verrukking .Zijn kaken passen echter niet op elkaar , zodat brokjes niet mogelijk zijn . Zacht voedsel is helemaal niet mogelijk, want dat kan hij niet oppakken . Ergo, nu al 6 jaar bijna is het een uitzoekerij van jewelste , wat hij eten moet .
Van dokter moet dat kipfilet zijn , maar meneer is erger nog dan ik en lust niet veel, dan alleen dingen, die eigenlijk niet mogen , zoals kaas of worst , (hij dus , ik niet ) Ja en dat maakt dan meestal als gevolg diarhee , als familie weer eens meelij had met het dunne hondje. Vandaar dat ik er zelf zo lang mogelijk voor wil blijven zorgen . In wezen is hij dus mijn behoud. Hij is zijn schade nu aan het inhalen op zijn manier en eet, omdat ik hem niets anders aanbied, nu uit erge honger toch maar het voedsel, wat wel kan voor hem. Bij mij wijkt de zwakte nog niet, omdat ik niet met de gretigheid van hem , weer wel wat eten wil. Ik eet altijd, omdat het moet. Ik drink , als ik eraan denk, maar ik denk er nooit aan, drink dus alleen maar iets, omdat het moet. Ik denk, dat de armoe van vroeger , de gehele oorlog, het zelfstandige armoebestaan van mijzelf daarna , de zucht of lust naar snoepen geheel teniet heeft gedaan.
Jammer genoeg--- of niet? Ik weet het niet . Als ik dus dapper probeer wat te wandelen , loop ik bijna te zwaaien van rare duizeligheid en te trillen en te beven . Niemand ziet dat, maar ik voel het en ben er boos om .Wat ik wèl adoreer is paling en aal, maar nimmer koop ik dat , want waar vroeger het ijselmeer nog schoon was , is met het intreden destijds van de DTT en alle zware afvalmiddelen de bodem van het meer in deze vele jaren zwaar vervuild en is de aal een vis die de ergste aaseter is, die er maar bestaat . Ergo-- de krant met de waarschuwingen, van maar 1 maal paling eten per week uit het vervuilde Ijselmeer had voor mij niet meer nodig. DTT is namelijk niet afbreekbaar, dan misschien in honderden of duizenden jaren , de wetenschappers zijn zich daarvan bewust. Ik kocht eind 1960 ook onmiddellijk het boek van Rachel Carson --DODE LENTE , hetgeen handelde over het NIET --- teniet kunnen doen van DTT . Het zette de wereld op zijn kop .
Wij wisten niets van de werking van DTT . Jaren en jaren na het verbod er op, werd het nog heel gemeen verzonden naar onderontwikkelde landen om landbouwziektes te bestrijden, ja ,ja . Zelf huurde ik met de 5 kinderen destijds , bijna 40 jaar geleden , een sinds lang leegstaande boerderij in Noord Holland. Echt, echt waar zaten er duizenden spinnen. De boer had er niets aan gedaan en wat deed ik, ja mensenkinderen, wat deed ik ??!! Zeer zeer kwistig strooide ik overal met DTT . De spinnen stierven inderdaad allemaal en wel meteen, maar iedereen werd ziek , het heeft mij mijn leven lang fobieen opgeleverd, want de ziekten waren niet tijdelijk, maar meerdere bleven verschijnselen geven door de jaren heen .
Zou ik echter mijn verstand op nul zetten, dan zie ik niets anders dan deze paling en zou mij er op werpen als een tijger op zijn prooi , echt waar hoor. Echt zeer mens-onterend !!.Echter , buiten alle morele bezwaren om is paling ook niet eens te betalen, dus èn moreel èn financieel ontkom ik er ditmaal aan om mijn lichaam niet te vergiftigen. 't Is wel erg moeilijk, want waar normale mollige vrouwen taartjes zien e.d. voel ik nu op dit moment , de bovenaards heerlijke smaak van gerookte paling . Op mijn sterfbed, indien mogelijk-- vraag ik een bordvol gefileerde gerookte paling en zwevend van zaligheid zal ik ter ziele gaan. Wel stinkend uit mijn mond , maar dat lichaam blijft toch liggen .