Het bejaardenhuis juli 2003
Het prille begin
Ik heb, (alhoewel zijdelings ), mijn intrede gedaan in het bejaardenhuis
en het lijkt me leuk U daarvan zo nu en dan kond te doen.
Ik noemde het in eerdere gedichten een bijenkorf, maar men kan het ook een ge-isoleerde dorpsgemeenschap noemen.
Het is n.l. zo, dat bij intrede en dat is nog niet eens zo te noemen, want ik ben nu gesetteld in een aanleunwoning, men met een hoog geconcentreerd wantrouwen wordt bekeken en op voorhand al met een iet of wat negatief tintje .
Ik heb dus ook nog 2 dingen tegen en dat is, dat ik geen permanentje heb , maar nog eigen kleur steil dun haar,( eigenlijjk niet aanvaardbaar), maar ja, al die tientallen jaren, dat ik niet naar de kapper ben geweest, heb ik van dat geld nog vrij veel heel leuke dingen op rommelmarkten kunnen kopen en omdat kappers heel erg duur zijn, heb ik het kunnen bereiken, dat ik nimmer ook maar ene cent schuld heb gehad, maar dat alles terzijde
Vervolgens verfoei ik bloemetjesjurken en de kleur grijs en bruin en tevens heb ik een bloedhekel aan mantelpakjes, al zouden ze van Chanel zijn. Kortom gezegd, ik heb een hekel aan het 'netjes eruitzien '. Sorry hoor.
Maar ja, dan steek je toch wel een beetje boel af hè? Bovendien rijd ik nog auto en och heden, daar krijgt ze nog een eigen invalidenparkeerplaats ook. 't Is je toch wat.
De vele tientallen ramen, die uitkijken op de binnenplaats, hadden tijdens de verhuizing en ach ja, ook nu nog, gelukkig eindelijk eens heel veel te zien en keek je omhoog, dan schoten de gordijntjes dicht .
Na het plaatsen van het invaliden-parkeerbord, begreep de goê-
gemeente er eigenlijk niets van en met luide schreeuwen vonden zij, dat ik niets op die plaats te maken had, want dat er wat op stond. Dat dat mijn kentekennummer was, drong niet tot hen door.
Enfin, de terugschreeuwende uitleg bezorgde mij een schorre keel, dus ik zag er verder maar van af.
Ook de toch nog verstandige? autorijders in mooie dure auto's schenen er geen sappie van te hebben, want ze presteerden het om in èèn week tijd 4 maal op de voor f.100 aangeschafte parkeerplaats te gaan staan, zodat je amechtig hijgend aangekomen ( 11e jaar longemfyseem), zelf een andere plaats moet gaan zoeken, hetgeen vaak onmogelijk is qua adem en qua onbezette plaats, die dan niet te vinden is. Alla, het zal wel allemaal van beide kanten wennen zijn, denk ik dan maar zo.
Enfin ,zoonlief vindt, dat ik degeen ben, die net is gekomen, zodat ik dus diegene moet zijn, die een veer moet laten. Ach ach en zoveel veren heb ik toch eigenlijk niet meer op 75 jaar, maar ja
Dit was het beginnetje, ik houd U op de hoogte.
Bejaardenhuis of dag-of weekboek over bejaardenhuis etc.?
Ja, ik ben het daar met mezelf nog niet over eens, want ik heb n.l. mijn website openbaar gemaakt aan het tehuis en verklaar hierbij dus , dat geen kritiek in de algemene zin wordt kenbaar gemaakt, maar dat geprobeerd zal worden door mij, relativerend te kijken naar het alledaagse leven alhier, het beschouwend als een goed ge-oliede kleine maatschappij .
Waar ik er n.l. (gelukkig)nog niet middenin woon, is het alsof je het bekijkt, zoals wetenschappers doen vanachter glas, waar zich dan dus de mierenkolonie, of termietenkolonie of welke kolonie dan ook , bevindt.
Ik denk wel , dat men zonder het te beseffen, (of men weet het wel degelijk ), een dergelijk systeem in het achterhoofd heeft en het zal ook wel het beste zijn, dat men dit wel beseft, want de maatschappij er buiten steekt zeer beslist niet meer goed in zijn vel.
De gedachten hierover echter behoren bij een andere pagina.
Wat mij echter verschrikkelijk opvalt, niet alleen hier, maar overal elders in het land , is de bejegening naar de bewoners toe. ( ja, ja,
vooral in amsterdam, in de zorghuizen ,in de verpleeghuizen en zelfs ziekenhuizen, heb ik als werkend in de z.g. mantelzorg voor vader-moeder en tante tot zij stierven een stevig contact gehad met de leidinggevenden aldaar en of men dat nu geloven wil of niet, is me een zorg .)
Het is n.l. zo, dat ik mij de houding naar verpleeg-of bejaardenhuis kan indenken, wanneer de patienten een herkenbare dementie aan de dag leggen , maar dat ik hevig protesteer tegen een dergelijke houding naar patienten met een fysiek euvel .
Ik schreef het reeds in een andere rubriek over de beginnersrol in de andere wereld van de rollators. Ik las gister een( een beetje oude) HP de Tijd en zelfs ook een keer in Elsevier , hoe afschuwelijk de schrijver van het desbetreffende artikel het vond om achter dit "onding " te lopen en ja sorry, zo ervaar ik het ook.
Zodra 'gewone mensen ' of verpleegkundigen (die beter moesten weten ) je ontwaren achter een rollator, word je onmiddellijk bestempeld ,als zijnde te leven op het niveau van een 4- of 5 jarige .Men zet onmiddellijk een hoge zangerige toon op, hoort absoluut je antwoord niet, vraagt een getalletje van 2 of 3 cijfers op te schrijven voor je, kortom, men herkent je niet als een individu. Het is echt hemeltergend .
Ik lag heel lang geleden eens in het ziekenhuis en naast me lag een zeer forse boerin. De dokter met zijn schare kwam langs en zei en passant tegen de studenten ::Ici le petit cheval....Ten eerste had hij de vrouwelijke vorm moeten nemen, maar dat drong schijnbaar niet tot hem door en ten tweede, waar haalt men toch de afschuwelijke hovaardij vandaan om te denken, dat zich onder de """"lagere"""" bevolking geen verstandige mensen zouden bevinden??Toen ik hem dus antwoord gaf in het frans liep hij een iets roze aangelopen zeer snel door.
Ik bedoel maar zo, tuurlijk, tuurlijk, men heeft daar geen tijd voor, maar onder ouderen kunnen zich godweet , ik weet niet wie, in ruste bevinden. Mijn IQ zal niet boven de 100 uitkomen misschien, maar ik was echt wel boven de 65 met mijn 4-jarig HAVO Spaans (slechts een zesje hoor) en bijna 3 jaar wiskunde , die ik door bril-ongemak niet kon afmaken , maar waar je ook komt en niet slechts hier, ook in de stad, achter een rollator ben je een nul.GRRRRRR.
Ja, pas mijn derde hoofdstuk, want in zo'n tehuis valt natuurlijk niet erg veel te beleven.
Wat ik wel ongelooflijk vind en ik weet niet, of ik dat al vermeldde, maar dat is het feit , dat ik hier erg tevreden ben.
Jarenlang, ondanks aanbiedingen , heb ik mij in wezen aldoor verzet tegen deze toch zeer noodzakelijk verplaatsing in mijn leven.
Deze is n.l. niet alleen een verplaatsing , d.w.z. een verhuizing van lijf en inboedel , maar het is ook een totale omzetting van de geest.
Nu leef ik hier gelukkig dus nog totaal apart, maar zodra doe je een pas, of liever gezegd een paar passen weg van je eigen bedoeninkie, dan kom je terecht in een soort langzame ( nou soms niet eens zo langzaam) T.T.-races of zoals men op de kermis de botswagentjes ziet , wanneer het stil is, want behalve de zeer vele rollators wemelt ( nou ja, wemelen ) het ook van de scooters, die zeer behendig, ik kan niet anders zeggen , bestuurd worden door zeer oude bewoonsters en bewoners .
Op de keeper beschouwd, alhoewel ik liever mijn 20-jaar oude autotje heb ( en trouwens, een scooter kost geloof ik f.10.000 en mijn autotje was f.800 ) is het toch een vreselijk goede uitvinding, beide dingen dus.
Ik herinner mij m'n opoe, die dag in dag uit op dezelfde plek voor het raam zat en daar dus ook het beruchte spionnetje had.
Als je geen tijd had om naar boven te gaan, dan zwaaide je en verrukt schoof ze dan het gordijntje opzij om gedag te zeggen. Arme opoe.
De andere opoe van vaders kant had na de 13 kinderen een enorme buik overgehouden en werd in huis genomen door mijn moeder, waar zij ook haar dagen zittend of liggend doorbracht, eigenlijk beide nooit klagend.
Dan zijn deze dames hier eigenlijk ontieglijk rijk met dit tegenwoordige leven en toch, praktisch nooit zie je een glimlach, ik geef fifty-fifty.
Ik grijns mijn gehele valse gebit tot achter aan toe bloot ,maar van de meesten krijg ik een narrig knikje terug of in 't geheel niets, mij de eerste dagen in opperste verwarring dan achterlatend, want dat ben ik niet gewend .
Ik zie net een heel grote tuin vol klaprozen en die paarse bloemen, waarmee vroeger de bermen vol waren en dan val ik gelijk in katzwijm en wil ze wel omarmen, maar schijnbaar ziet men dat niet zo erg .
Ja en dat kwalen erg zijn, daar kan ik heus over meepraten hoor.
Enfin, misschien heb ik toch wel genoeg stof voor meerdere hoofdstukken hopenlijk, dus eindig hier weer mee.
O ja , ik heb en weet niet of ik daar zo'n trots gevoel bij mag hebben, een Golden Award voor mijn site gekregen en al 2 maal zelfs de Verenigde Staten en Belgie zeer geregeld als kijker gehad , dus ik ga toch de goede kant op.
Zo, weer even iets uit het bejaardenhuis. Het zijn eigenlijk meer overpeinzingen, dan een daadwerkelijk verslag uit het desbetreffende huis .
Deze gedachten kunnen later ook de zaken betreffen, welke zich in de bejaardenhuizen in Amsterdam hebben voorgedaan, maar dat zal ik er dan wel bij vermelden.
Ik zit me hier te wentelen in iets, wat nog geen normaal huis is en wel op meerdere gebieden.
Aangezien ik een ingewortelde mentale angst in de loop der jaren heb ontwikkeld voor thuiszorg ,( die je als een meubelstuk beschouwen, wat je naar believen kunt hanteren ) , heb ik dat hier nog niet ingevoerd .
Ik woon hier nu een maand , dus ja, het was al wel nodig geweest, in die zin , mijn hond verhaart. Voor de rest was het huis , zo vervuild als het was bij aanvaarding en dat was heel erg dus , zodanig opgeknapt door mijn oudste zoon, dat het nog steeds een oerfrisse indruk maakt , maar ja het wordt nu wel nodig .
Echter, als je alleen bent , je haast niet bewegen kunt, omdat iedere beweging teveel je ademhaling gaat belemmeren en je tevens veel weg bent , dan valt het nog wel wat mee.
Het wentelen bestaat ook uit het op afstand bekijken van de erg vele dozen nog , die er nog allemaal staan. Tot aan mijn dood heb ik geloof ik nog genoeg uit te pakken .
Ik ben namelijk een kreeft en deze types verzamelen heel veel, eigenlijk willen ze alles wel verzamelen en om daar afstand van te doen was teveel gevraagd.
Of dat nu bestaat uit boudha's , of parfumflesjes , of gobelins , of dingen uit het vroegere rusland , of zeer zeer mooi uitgesneden beelden , of chinees porselein , honderden olifanten , waaronder erg grote en tafels ervan , enig chinees meubilair etc, you name it en het is er.
Arme kinderen naderhand, die dit alles moeten opruimen, want erg geinteresseerd zijn ze er jammer genoeg niet in.
In wezen is het ook niet veel waard, dan alleen voor diegene , die het spaart en dat ben ik dus.
Talloze mappen met knipsels over datgene , wat interessant genoeg was om uit te knippen , zoals de laatste golfoorlogen , die geen plaats in het geschiedenisboek verdienen door de totale leugen, die er omheen hangt en wat al aarzelend uitkomt ,onder meer uit het toegeven , dat er helemaal geen uranium was en vernietigingswapens .
Doet niet ter zake , maar ik bedoel , dergelijke zaken moeten nog allemaal een plaatsje krijgen .
En al is er nog een vleugje adem , ik blijf aan de gang, verveel me ook nimmer .
Om dus nog even zelfstandig hierin te verblijven , zit ik dus nog middenin een ongezogen huis en vele vele dozen.
Ja, die zelfstandigheid, dat is wel komisch, want een aanleunwoning is dat wel, maar zeer, zeer summier blijkt , dat dat niet geheel waar is .
Er komt tot de late avond , net in het gedeelte waar de TV wordt verondersteld te staan , fel de zon naar binnen , het is vrijwel onmogelijk TV behoorlijk te kijken en een plaats om een gordijn op te hangen , ontbreekt in wezen (echt waar)
Dus er hangen heerlijke markiezen, die je dan dus mechanisch hebt uitgedaan en dan tot je stomme verbazing zie je die dingen uit zichzelf weer omhoog gaan laat op de avond ,( maar nog wel licht ).
Ze hebben gelijk natuurlijk voor het behoud ervan, maar narrige buurman laat zich niet ringeloren blijkbaar en doet om 12 uur 's nachts de markiezen weer naar beneden en haalt ze 's morgens dan weer op . Een verkapte protestbetoging vermoed ik .
Dan is er een postdame en hoor je opeens voor je deur een geraas , hond blaft en je gaat kijken en dan staat er iemand aan JOUW brievenbus te krabben en te schrapen , om de sticker -ja of nee- er af te halen,( want ik krijg de reclame toch wel !)
Ik krijg nu niets meer, maar ik bedoel maar zo, als je in een normaal huis woont haalt niemand het in z'n kop om aan jouw brievenbus veranderingen aan te brengen en op deze en meerdere subtiele zaken, merk je, dat jij--- jij niet meer bent.
Zo, ik moet weg om elders 75ste verjaardag te gaan vieren , hierover later meer.
Eigenlijk is het niet fair om dingen te vermelden, als een huis zo goed georganiseerd is eigenlijk, wat zijn Nederlanders dan dus een kankeraars .
Ja, maar het is zo, dat op de wereld ieder individu een eenling is in gedachten, opvattingen , gevoelens en ga maar door .
In wezen is ieder woord er eentje te veel gezegd natuurlijk, als je het gaat vergelijken met elk ander iets in de wereld.
Echter, ik woon niet in Irak , ik woon niet in Liberia, ik woon niet in Bangladesh, ik woon hier in Nederland en heb echt in dit land ook ontzettende
armoede gekend, niet te kort.
De ontelbare rolletjes centen , die ik gedraaid heb in de jaren 50 om een brood te kopen !! Ik ga daar nu niet op in , want daar hebben we het niet over . Ik bedoel alleen maar, dat ieder mens zeurt over de omstandigheden, waarin hij op dat moment verkeert .
Momenteel zijn er weer overstroomde landen en ik bekijk die mensen en je kunt niets doen en je tracht jezelf in te beelden, dat jij daar bent op dat moment. Ja, maar dat blijkt niet mogelijk .
Kijk nou heb ik het heel , heel erg aan mijn longen, dus waar zeur ik zelf dan over?. Nou, over het feit , dat dit de bovenste verdieping is met een plat dak. Kan hoor, tuurlijk, maar waarom de woningbouwvereniging het nodig vond om het plafond met 15 cm minstens te verlagen , zodat de hitte nog intenser wordt , dat is dan voor mij belangrijker dan dat vreselijke van de overstroming.
.
De toch wel lange gang, waar je deur op opengaat, bestaat uit èèn en al ramen, waar de zon verzengend naar binnen schijnt en echt niet alleen bij erge hitte . Zelfs een soort erkertje er nog bij, maar slechts èèn enkel raampje gaat er op die gang maar open, zodat er doorheen lopen met die longen een echt zeer zware opgave is .Zelfs het openen is bijna niet mogelijk voor me, want de bovenste klauw is niet binnen mijn bereik, want ik ben maar 1.60m.
Dus ja, ik schaam me om dat erg te vinden , maar ikzelf zit er dus wel mee . Er zijn denkelijk geen longpatienten hier, want iedereen rookt er lustig op los, zelfs in de liften , zodat ik ook daar niet goed word .
Je doet in zo'n woning dus in elk van de 2 kamers een grote ventilator aan dat lage plafond (eigenlijk geen gezicht , maar airco is erg duur ), je doet de balcondeur wagenwijd open, alsook een kier van het bovenlicht in de kamer.
Je doet de buitendeur open , het tocht als een bezetene , de deuren slaan met ontzettende klappen dicht, dus je plaatst er allerlei objecten tussen .
We hebben wel gelachen over deze situatie, want de doorstroming moet geweldig zijn . Je houdt er als patient subiet een longontsteking aan over.
Je kan niet veroordeeld worden voor negatieve gedachten , terwijl je eigenlijk toch zo goed gehuisvest bent, echt goed, maar je stikt zowat en dat is toch wat IK dus voel , dus wat wil je doen?
Zeuren om een raam er bij eigenlijk , in wezen inderdaad airco, maar dat is onzin, beiden onbetaalbaar en niet ter zake doende, want nogmaals, het zijn een ander soort patienten .
Roken moest wel verboden worden, dunkt mij, waar de buitenwereld daar al allemachtig mee bezig is en in bejaardenhuizen in wezen enkel nog maar kwetsbare mensen leven met zeer oude organen ,
dus die longen zijn erg vatbaar, waar of niet ? Laat ze dat maar in hun eigen kamers doen dan.
Nou ja sorry hoor.
Ik kook hier nu elektrisch, dus beproeving , duurt eeuwen voor en aleer er een beetje water klaar is voor een kopje thee en als dat kookt kan je hem uitdoen en er nog 2 koppen koffie (ouderwets op de hand ) van maken, zolang blijft het dan nog op kookpunt.
Zeer oneconomisch , dus van èèn van de kleinzoons een waterkoker gekregen, jee, wat fantastisch , zo klaar, dus maak even mijn 3e kop alvorens verder te gaan .
Nou, nou , je kunt er zowat een stopwatch bij houden, zo vlug (o ja, vanmiddag TV aanzetten voor binnenkomst van de deelnemers aan de vierdaagse ).
3e kop ja, want ik ben zeer berispend door kroost en kroost weer daarvan toegesproken, dat 1 kop koffie per dag en niets anders (wat meerdere dagen gebeurde ) een niervergiftiging met zich mee kan brengen , dus ook maar kan met waterlimonade klaargezet,
lekker goedkoop en proberen wat glans op die rimpelige onappetijtelijke huid te krijgen.
Mensenkinderen, een kalkoen keert zich nog walgend van me af ,
want crêmes zijn echt wel altijd gekocht, maar eigenlijk nimmer gebruikt en steeds weeraan weggegooid , want ijdelheid heeft mij altijd ontbroken, jammer genoeg.
Enfin, 75ste verjaardag, kon in deze, echt wel grote huiskamer niet gevierd worden, want hij was door de zon op het dak dampend en zompig aldoor en nog niet klaar natuurlijk,
de dozen alhier en niet schoon natuurlijk door nog ontbreken van thuiszorg .
Op de eigenlijke verjaardag had T-Mobile (krijg ik wat betaald hiervoor?) de verrassing bedacht om me een behoorlijke zak ballonnen te zenden , hetgeen diegenen ,
die toen toch nog waren gekomen inspireerden hun longen te testen, zodat het geheel toen al een feestelijk aanzien kreeg.
Het is zo, dat mijn verjaardag nimmer goed gevierd is natuurlijk, (de 50ste verjaardag helemaal niet door verhuizingen ), want doordat deze middenin de vacanties valt, is en was er niemand aanwezig altijd , dus daar was ik aan gewend.
Echter nu, zo'n ziek mens, toch zo'n heugelijke leeftijd bereikend, dat werd dus gevierd en dat is inderdaad heel erg leuk geworden,
doordat we met datgene wat we bij elkaar toch hebben gekregen, ondanks de vacantie , allen tezamen op zo'n platboot gingen varen langs beeldige dorpen , onderwijl wat portjes nuttigend.
Veel hilariteit, ordinair gegil en geschreeuw , als we de superlage bruggetjes passeerden en zonder te liegen op onze buik moesten gaan liggen bij 2 er van om geen ongelukken te krijgen.
Mijn jonge gewezen buurvrouw-vriendin , kortgeleden met een pastor getrouwd was er ook bij en de pàstor lag broederlijk met de billen omhoog naast me , toch nog vroom kijkend naar de brug boven hem , ik denk schietgebedjes prevelend .
Het mooiste was, dat oudste zoon en ook kleinzoons natuurlijk macho-achtig gingen doen, zodat dochter en ook ikzelf termen slaakten die soms niet helemaal oirbaar waren voor de oren van een pàstor .Volgens mij zat hij daarom later een ietsje gedraaid van me .Flauwekul hoor, valt wel mee.
Vanaf de boot werd gesprongen en gedoken , door mij met grote jalouzie bekeken , want ik ben dol op zwemmen en kan heus wel nog duiken, weeg maar 47 en een halve kg, dus dat zou geen bezwaar opleveren , want krachtsport aan de apparaten tot 3 jaar geleden en gesurfd tot op 62 jaar, maken dat ik er qua geest niet ver vanaf sta, maar de doldwaze angst voor die opgevende longen, ja, dat nekt je volkomen en maakt een bibberig angstig vrouwtje van je , die zwaar hijgend door een ieder toch wel medelijdend wordt bekeken -----huh Wordt vervolgd .
!
Daar ben ik weer en wil om te beginnen uit de grond van mijn hart mijn Belgische bezoekers bedanken , want het worden er steeds meer , heb ik gezien .
Ik had dit al eerder gedaan , maar dat is niet doorgegegaan .
Kreeg n.l. ter ere van mijn 75ste verjaardag van mijn op èèn na oudste kleinzoon 2 flessen port .
Sinds een paar weken wil ik proberen 1 of 2 maal per week 2 portjes te drinken , want ik denk, holadiee, waarom niet hè?
Weet ik veel, dat kleinzoon vrij goede port gaf. Ikzelf koop voor drie-zoveel een fles bij Aldi .
Het gevolg was, dat ik loeiend de belgen op mijn site uitnodigde steeds weeraan te kijken, omdat ik zo blij met ze was.
Dit tot grote ontstentenis van oudste zoon, die maakte dat het uit liefde en beneveldheid geschrevene er niet opkwam, dus bij deze is de fout goed gemaakt, want heb nu glaasje ananassap op.
Jesie Mina hoe ouwer, hoe gekker , zulle en eigenlijk vind ik aan in m'n eentje een glaasje port drinken niets aan.
O o o dit huis is mooi en fijn en goed lopend, maar als je in de gang iedere dag van die 5 warme weken zaadjes had gestrooid, had het hier vol met gras, of bloemen of weet ik veel gestaan, want geen broeikas ter wereld is beter dan deze gangen in het bejaardenhuis.
Bananen of vijgen of dadels of sinaasappels , alle vruchtbomen zouden gepakt hebben .
Ik moet ook tot mijn spijt zeggen, dat mijn gezondheid hardlopend achteruit gaat, zo benauwd is het hier .Hiervoor woonde ik echt aan het gezonde Ijselmeer ,maar ja niets aan te doen hè . Een mens kan niet alles hebben .
Met 2 dochters en een schoonzoon zijn we het restaurant gaan testen , want we wisten, dat hier zelf gekookt werd, dus geen diepvries of au BainMarie (schrijf ik dat goed ? )
Nou dat is echt emmes geweest , net zo goed georganiseerd, als de rest uit het tehuis .Zeer goed eten , goede bediening met als extra vermelding lief en opgewekt , terwijl dat met die honderden (?) bejaarden iedere dag toch geen allesoverheersend pretje moet zijn.
Wat ik heel gek vind van mezelf is , dat ik , terwijl het stampvol zat met rollators en hulpstokken bij alle oude mensen , ikzelf niets, maar dan ook niets daarvan heb gezien .
Het lijkt of ik het niet wil zien, ja dat is het. Ik wil niet in deze fase van mijn leven beland zijn en als dat dus wel zo is, dan wil ik het ontkennen . Ik moet zeggen, dat lukt me vrij aardig .
Belgische mensen en mijn 3 amerikaantjes en alle lieve nederlandse mensen , ik groet U en als de rest is uitgepakt ga ik ook weer verder met chapiter "oorlog "
Heb trouwens Willem Oltmans gemaild en hij gaf mij nog antwoord ook , goh hee en dat aan zo'n oud besje.