Het bejaardenhuis Januari 2010
1 januari 2010
Ik weet niet of ik me dat al altijd heb gerealiseerd , maar ik vind die eerste dag wat ontnuchterend hoor .Ik ging er pas om 1 uur in , waarom mag joost weten en voor zessen er uit , maar mijn hartelijk welkom , zoals altijd op de PC , nee, dat was er niet.
De mails ontbraken, de 10 kranten gaven een tamme weergave van de wereld , zodat ik volkomen ontnuchterd om 7 uur nog maar even in bed ben gaan liggen lezen.
Want ja, tegenover m'n boeken zijn de roddelblaadjes van m'n schoonzus opeens even als een fris vrijblijvend gegeven op de bekrompen wereld en tja , wel heel erg platvloers, maar ja mensen, ik smul ervan .
Nu ken ik die mensen natuurlijk niet allemaal , dus moet veel bladzijden ongelezen omslaan , want die soaps, tja, daar heb ik nog nooit iets van gezien en meerdere van dat soort dingen ook niet , maar er blijft genoeg over , ja , niet dan?
Die Patricia Paay , wel dat vond ik eerst een mooi schatje in haar rol van jurylid, want dat volgde ik wel op de voet . Ik bewonder mensen, die vreselijk veel aandacht aan zichzelf besteden wel, aangezien het een goed resultaat oplevert , maar ikzelf vind het verloren tijd.
En tja , ik vind het wel mooi hoor, maar ik bedoel , ik ben er niet jaloers op , want zoals gezegd, ik ben in die dingen veel te lui om zittend of staand voor een spiegel mezelf vol te smeren met als gevolg, dat ik die troep er 's avonds weer af moet halen dan .
Van 50 tot 63 bracht ik een groot deel van m'n leven surfend op het IJselmeer door en de sportschool heb ik tot 9 jaar geleden bezocht en hier dus tot recent geleden bezocht ik die fitnessruimte . Tot zeer hoge leeftijd de (he ja ,oude ) dans-gelegenheden bezocht , daarna tot 72 in een salsaband gezeten en salsa gedanst .
Ja ja ja ja, de rimpels vermeerderden zich , maar de levenslust bleef aanwezig zonder doekjes en crême-bedoening en dat is toch belangrijker dan een gladgestreken voorgevel , nietwaar, qua gezicht , bedoel ik , want de rest is wel vrij belangrijk , dat nou weer wel.
Om terug te komen op die Patricia , ik vind het nu verworden tot een wanhopig zich vastklampen aan-- en oproepen aan voorbijgaande (oude) jeugd . Wat een sufferd en wat maakt zij zichzelf nu belachelijk .Moeite doen om zich te bewijzen , geen stijl zeg.
Voor wie en voor wat dan? Zoals haar jongere lover haar verliet , dat schijnt een verschrikkelijke
schok voor haar te zijn geweest , maar ze heeft een verschrikkelijke fout daarna begaan door haar (zelf vertelde) behoefte aan sex te etaleren en te laten zien , dat haar lichaam nog mooi is .
Een behoorlijke fout dus , net zoals die moeder van Jan Smit deed, die de ridicule fout beging om op te lezen wat er allemaal weg was. Wat
kleinzielig allemaal .Ik liet bij de scheiding in eh eh 1952 (nam hem daarna nog wel weer wat jaren terug) veel inboedel achter en later werd ik gewoon een kennis(want vriendin is zo'n groot woord)
van zijn volgende 4 vrouwen .Had ik geen moeite mee .
Daar maak ik geen drama van hoor, ik had de kinderen, wat wilde ik nog meer? Sinds 40 jaar al
bijna besloot ik verder alleen door het leven te gaan , wat flirt-partijtjes nu en dan mee nemend , en nu , ja ik ben nu dus bijna rijp voor verbranding , maar ja, jammer dan , dat is 's werelds loop , nietwaar?
Ik stop maar weer , de 5 kinders , (ach ach de oudste 2 zijn al 59 en 60 (wat hebben die hun moeder dan lang gehad he) hebben me meteen na de jaarwisseling allemaal gebeld . Ik was tuurlijk nog op, want ik ben gek op ''ik hou van holland'', dus in serene rust is het jaar uit mijn oude handen gegleden.
Het jaar is voor de kinderen en kleinkinderen ---niet voor allemaal tenminste , niet helemaal gladjes verlopen, maar daar kan je je op een afstand heel stilletjes over verbijten, maar je kan er niets aan verhelpen en net zoals de eerste 2 jaren van het leven ---vallen en opstaan was, zo blijft het leven figuurlijk bezien altijd op dezelfde wijze doorgaan.
En trouwens, juist na tegenspoed, besef je daarna wel weer, hoe heerlijk het leven toch ook weer wèl kan zijn he. Altijd zon is ook zo lekker niet , het moet altijd weer nacht worden ook. Na de bomen in prachtige bloei , vallen ook bij hen naderhand de bladeren af. De natuur heeft alles prachtig geregeld, tenminste, dat vind ik hoor.
10 januari 2010
Tja, met frisse moed wilde ik een nieuw stukje gaan schrijven , maarre eh , veel invallen heb ik niet. Eigenlijk snap ik dat ook weer niet, want totaal leeg is m'n leven ook niet speciaal , alhoewel natuurlijk jongere mensen dat wel zo zouden zien, vermoed ik.
Mijn leven speelt zich nu niet alleen vrij beperkt af in het algemeen , maar nu zelfs in deze wat strenge winter alleen nog maar in dit kleine huisje. Toch vermaak ik me uitmuntend .
Wat betreft het buitengebeuren , ja , dat boezemt me qua familie bijna iedere dag wel vrees in. Het is wel raar , want ikzelf merk weinig of niets van al dit witte koude gedoe . In die zin , dat mij natuurlijk wel bergen digitale foto's worden gezonden hoor, dat wel.
Aan mijn geestesoog trekt door deze foto's veel uniek winters materiaal aan me voorbij. En ook pas nog werd ik meegenomen , (want te glad voor eigen auto) door middelste dochter met schoonzoon om de witte wereld even zelf te aanschouwen .
Zeer laf ben ik in de auto blijven zitten , want ondanks toegestoken handen en armen, waag ik me voor geen goud op die witte ondergrond. Tjonge jonge , 1 kleine val en ik lig in tientallen kleine stukjes , nee ,
laten we dat maar niet doen .
Want ja, ik heb nu wel aan het tehuis toestemming gegeven om me bij een infarct NIET te reanimeren, dat is wel zo, maar dat houdt toch echt niet in , dat ik me dan nu zo maar vrijwillig in gevaar ga begeven met dit broze lichaampje.
Jawel, jawel, ik train wel korte tijd-spannes per dag op mijn roeitrainer ( die dus de hoogte aldoor in gaat), maar desondanks , zal ik wel uiteen vallen , als ik van meer dan een meter op de harde straat of tegels zou vallen .
Daar twijfel ik geen seconde aan en tja dan hoef je niet eens gereanimeerd te worden , dus moet je in stukkies en brokkies als een malloot toch verder . Nee, uiterste voorzichtigheid is geboden . Alhoewel ik vrij veel (zogenaamd) in beweging ben , zijn mijn ogen toch beducht op ieder struikel-
blokje , reken maar van yes .
Het is niet van vrijheid-- blijheid , maar meer eh , aan banden + glimlach , naja , maakt het uit .De voorspellingen van het KNMI zijn tot vandaag niet geheel en al uitgekomen , maar vanaf vanmorgen 8 uur sneeuwt het hier nu al gestaâg met inderdaad zeer veel wind.
Vandaag hoeft gelukkig geloof ik niemand weg, maar door de weeks zit je angstig al die kinderen + aanhang, alle kleinkinderen+ aanhang in gedachten af te gaan en jee , wat moeten er veel de weg op zeg.
Oudste dochter zou naar Duitsland gaan, weliswaar met de trein , maar ook daar schort het nu even meermaals aan met de juiste tijden en vanaf Duitsland komt haar man haar dan halen vanaf Emmen en ja, Duitsland was wel even nu de ergste zo'n beetje, dus werd er maar vanaf gezien.
Het 's avonds naar huis gaan van al die koters vind ik bloedje eng , omdat het dan al zo donker is en
een paar moeten naar dorpen en het strooizout ging schaars raken, zodat op de binnenwegen amperaan werd gestrooid.
Maar ja , ik heb gezegd, re-animeer me maar niet, dus dan moet ik me ook geen infarct op m'n hals halen hè, dus moet ik maar berusten in het feit , dat er slechts een heeeeeeel klein percentage ongelukken voorvalt en ik me er niet druk over moet maken dan maar.
Helpt trouwens toch geen moer , dus is het flauwekul , dus ik zal mijn gedachten steeds andere richtingen uit stuwen.Wat dat betreft is die computer met z'n MSN wel lekker hoor. Je hoort alles uit de eerste hand .
Ja, ik heb sinds jaren die webcam , maar die gebruiken we eigenlijk alleen maar als dochter paar maal naar spanje of
cuba gaat , maar gister zaten we op MSN en iemand zei , tik maar gesprek aan , wat bovenaan
staat en brullend van het lachen merkten we opeens, dat we zonder wat dan ook met elkaar konden praten.
Zogenaamd boos zei dochter , dat ze --, verju,-- dan ook maar die vaste telefoon e.d. gaat opgeven, want dat dat allemaal eigenlijk verspild geld is. Ik vond het allemaal wel erg komisch hoor, want tja, je hebt een webcam, je hebt vaste telefoon, je hebt je mobiel en dan zit je door een tik op ''gesprek'' zonder iets met elkaar te praten , niet te geloven.
16 januari 2010
Een mens is toch maar een raar ding hoor ! Ik stond vanochtend vrij laat op, want eh het was 6 uur en stelde iet of wat knorrig een aantal dingen vast:::Ik had het koud (logisch, want ik heb amperaan de verwarming altijd aan )
Vervolgens stelde ik vast dat de zeurende pijn in de linkerborst-streek maar niet weg gaat . Ook constateerde ik dat de duizelingen nog steeds gereed staan om toe te slaan .
Bovendien ben ik soms toch wel boos op onze huidige techniek , want om 23.15 u loopt sinds een paar dagen steevast de wekker af van die vaste telefoon , die bij het digitale pakket hoorde, die etterbak verdorie.
Want tja, als ik dan 22 u in bed ga en tijdens het lezen in slaap val , dan moet ik er verschrikt uit naar de huiskamer toe , maar ja, dat laten de longetjes niet zomaar toe hè. Dus dat is al een crime op zich.
Oudste zoon, die ik bij al dit soort dingen inschakel , merkte telefonisch op, dat ik dan maar de batterij er even moet uithalen , maar ja, dan is goede raad voor mij duur, want die batterij zit aan
dunne kabeltjes vast en om dat nu te gaan ontkoppelen dat leek me niet raadzaam .
Misnoegd wacht ik dan maar het ellendige geratel af. Vroeger zette je gewoon je wekker uit , basta, klaar ! Maar nu ! Van allerlei staat er op dat telefoontje , maar een ieder, die ik het vraag krijgt het niet voor elkaar die ellendige wekker uit te zetten.Ik slaap amper, waar heb ik een wekker voor nodig?
Tja, dat soort dingen dus zit te je te overdenken bij het opstaan .Vanaf de eerste seconde grijp je
je inhalerings-melogem . Het leuke is , dat ik bij een overstroming of brand of aardbeving 2 dingen zou grijpen en die zijn :: m'n hondje en de inhalerings-attributen en eventueel wat rollen verband als die bij de hand zijn , want ja, die benen hebben haast geen huid meer hè.
Nou ja en vervolgens merk je dan, dat de lust om eens even lekker aan de slag te gaan bijna helemaal ontbreekt door een soort van zwakte , terwijl er bij mij juist altijd zoveel te doen valt en zo kan ik doorgaan, maar dat is nu juist, wat ik bedoel met mijn aanvangs-zin, dat een mens niet logisch nadenkt !
Want oi oi oi , hoe haal je het in je malle kop om ook maar ergens over te DURVEN te gaan klagen een beetje! Hoe DURF je er zelfs over na te denken! En daarmee bedoel ik de ontzagwekkende ramp in Haiti .
Mijn intens meêlij-gevoel betreft in wezen niet die waanzinnig grote hoeveelheid doden dan wel de nazaten van hen .Ik kan emoties haast niet tonen , jammer genoeg hoor, ik heb dat nooit goed gekund .
Ik zat bij de plechtigheid van mijn kleinzoontje , die een paar uur na de geboorte stierf . Ik heb bij de bevalling in een kamer er bij gezeten uren lang , heb het levend gezien , maar huilde daar niet .
Echter , thuis heb ik bij de telefonische boodschap van zijn dood (ik was toen net weg) gillend het
huis zowat op stelten gezet .
Ik bedoel maar zo, ik TOON mijn emoties nooit , maar bij deze beelden , de huilende vaders en moeders , de kleine kindjes , die alleen verbijsterd zitten of lopen zonder ouders , de tranen lopen toch over je wangen .
En of dat nu komt door onderzeese of ondergrondse proeven elders , het maakt niet uit , deze ellende is er nu!!En dat zelfs nog in de stellige wetenschap, dat echte hulp nog zo ver weg is, waar de structuur van het land bijna geheel is vernield .
Hoe komt daar de zware apparatuur , die nodig was en is om de dan nog wel levende slachtoffers te bevrijden?? Hoe maakt men de al niet zo ultra-moderne vliegvelden weer begaanbaar voor de toch wel zo bereidwillige hulp uit het buitenland?
Och mije mije , stel je eens voor wat er uitbreekt zoals nu de Amerikanen al voedsel dropten! Hevige vechtpartijen braken uit bij de dorstige en hongerige mensen. De sterken zullen de vrouwen en kinderen in hun overlevings-drift vertrappen!!
Ik voel me , ja ja, hijgend en wel (de mensen zeggen nu vaak tegen me::jeehee wat hijg je vreselijk) toch nu zo vreselijk rijk tegenover deze arme overgebleven mensen-menigte in Haiti.
Waar ik geen geloof aanhang en nimmer een kerk daarvoor dus bezocht , zal ik de komende dagen stilletjes een hogere macht verzoeken de intense pijn over het verlies van dierbaren enigszins te verzachten , eventueel dan maar in een soort starheid van gevoelens .
Want ja, èèn ding is zeker , geen mens , daar dus de nabestaanden en ook de rest van de wereld is in staat te beseffen in volle omvang, wat deze ramp omvat en hoe goed de wereld ook wil en ze toont dit echt ook, maar dit verdriet is nog in geen jaren te lenigen , arme arme mensen!!