Het bejaardenhuis Februari 2009
3 januari 2009
17 februari 2009
Nou , nou , nou , dat is toch geen dagboek meer, zelfs geen week-boek, het is nu al bijna een maand-boek, nou ja, niks aan te doen. Ik begrijp ook niet hoe je als 80-jarige nergens eigenlijk tijd voor over houdt .
Je komt de straat niet op , ternauwernood dan bedoel ik, de afwas wordt ook slecht bijgehouden , de papieren-huishouding groeit ook meer dan hij afneemt en wie is de grote , maar lieve schuldige?
Ja, ja, dat is onze beheerser van de wereld, de computer . Eens was ik een roker-verslaafde , nu een PC-verslaafde en die vreet wat een tijd hoor.
Ik voor mijzelf vind het voor de wereld een soort haat-liefde verhouding .Zoals een liefde in staat is je wereld op z'n kop te zetten , zo is de computer een gevaarlijke minnaar van de gehele wereld . Hij kan in feite zo immens bedreigend zijn , hij kan op gegeven momenten volledig voor dagen de economie in de war gooien , ja toch?
Nee, dat is toch niet helemaal zo , want het zijn de de knappe breinen , die uitdokteren , hoe zij dit medium kunnen gebruiken om een intense schade toe te brengen aan vele mensen . Heel in het klein-- onnoemelijk vaak , maar vaak ook keren, dat aan grote concerns een slag toegebracht wordt.
Wij, kleine mensjes , schermen met de harde schijven , beducht over ons kleine bezitje in de computer, de foto's en weet ik veel , tevens kleine zakenlieden, welke de computer hun financiële beheer hebben toevertrouwd, deze dragen in hun achterhoofd de angst voor een crash , ik vind het maar griezelig
hoor .
Dat hadden wij gelukkig vroeger niet .Ik zie me nog lopen, meer dan 70 jaar terug , op een schoolplein in Amsterdam Zuid langs een rij kinderen . Deze zaten wijdbeens met 3 stuiters naast elkaar voor zich. Drommen kinderen liepen er dan vòòr langs.
(oi, oi ik voel die sensatie nog iet of wat . Jij ,die er dan langs liep zocht de mooiste stuiters van hen uit en ging daar met een stuiter van jou op mikken . Je mocht er niet TE dichtbij , dus raken deed je ze niet zo vlug, maar als je ze raakte, mocht je ze alle 3 houden .
't Is niet te geloven, nee mensen, maar ach ach , wat een tijden waren dat voor een kind destijds !! Had je veel stuiters, dan ging je zelf in de rij zitten met een glibberige angst in je lichaam of er niet een verschrikkelijk goeie langs kwam , die verdulleme alsmaar jouw zalige 3 stuks met een ram raakte en dat je dan je bezit zag afsterven tot een paar armzalige stuiters en je zuchtend maar weer zelf het rijtje af ging om te proberen die 3 van een ander weer te raken.
Ik zie m'n kleinzoons gebiologeerd de games doen, grotere mensen soms ook wel , maar toch , maar toch , vraag ik me wel eens af, of ze dat gevoel van ons tijdens die zo ontzettend van elkaar verschillende dingen in diezelfde mate hebben ondervonden --zoals wij deze primitieve spelletjes , dag in dag uit, jaar in jaar uit , hebben beleefd.
Jee ik wilde het hier helemaal niet over hebben , wilde het over heel andere dingen hebben , over meer actuele zaken en nu zit ik opeens in de jaren '30' van de vorige eeuw . Nou, maar echt, ik meen het , die zalige spelletjes , ik weet er nog best wel 10 , de gedachten daaraan, ze kunnen het me niet meer afnemen hoor!!!
In de o zo veilige straten ,praktisch zonder verkeer , met reine parken zonder blote piepen van vele ''loslopende'' mannen ( wat gewoon MAG van de regering!!), zonder een overmaat aan pedofielen , ook zonder de haat van inwoners van andere landen, die voor ons volstrekt onbekend waren , zonder botsende toestellen in de ruimte , zonder botsende fluister-boten in de diepte van de zee, zonder ONBEMANDE vliegtuigen, die raketten afwerpen !!
Ach ach , volgens mij was het toen toch wel een zalige tijd hoor , maarre , oi , tja , ik wil toch ook niet zonder computer , dus eh , wat is een mens een raar ding he?