bejaardenhuis

Het bejaardenhuis Februari 2004

2 februari 2004

Er is voor millioenen schade aangericht door de windkracht 9 van eergister. Laat ik nu zelfs op dat gebied ook nog deel uitmaken van de bevolking . Een ravage op mijn balcon , niet te kort!! Letterlijk alles lag om . Wat breken kon was merendeels gebroken en mijn lieve sterke overwinteraars lagen gebroederlijk in elkaars takken treurig te zijn .Ik wist er niets mee te beginnen , want iedere inspanning beneemt me dus de adem en ik was al meerdere malen in de storm en in de hoosbuien wederom het balcon opgegaan , In de natte voetstappen was dat zelfs binnen waarneembaar , deze gedane pogingen . Het was ook geen gezicht voor de aankomende nieuwe buurvrouw .
Met mijn liefste stemmetje dus zoon gebeld, die evengoed zou komen om mij op te halen om de laatste aanwinst te zien , maar nu dus eerder kwam. Ik heb nu een gereduceerd plantenpotten bestand ,want de planten zelf hebben hun reputatie hoog gehouden en na de verstrengeling ontward te hebben, bleken ze allen nog te leven. Hun omhulsels dus echter niet , maar ook dat viel bij nader inzien mee. De nieuwste 4e generatie-aanwinst blijkt een zeer mooi wichtje te zijn en na het in mijn armen gelegd te hebben , wierpen dochter en aangetrouwde kleindochter zich op me met de foto-toestellen in de aanslag. Ik voel me daar een beetje onbehaaglijk bij .Het lijkt zo van vlug . vlug, ze is er nu nog , want de paar passen naar de auto kon ik haast niet eens maken .
Tevens zie ik geen van mijn kleinkinderen ooit hier ,of in het vorige huis , in die zin , als Ik naar hen toe ga, natuurlijk wel, dus vandaar, dat ik alle aanwinsten toch nog wel zie , omdat ik nog wel steeds in mijn auto rijd natuurlijk .Dit echter komt door het harde werken van hen en bij thuiskomst het zich vervoegen aan de computer . Zoals ik reeds gemeld al heb op deze site , vind ik dat hen geen enkele blaam treft . Tevens ben ik nog van vroeger en ik zal vertellen, wat ik daarmede bedoel. Vroeger toonde men namelijk nimmer emoties en dat zit er bij mij nog voor 100 % in .Ja sorry hoor, maar ik heb een soort gevoel van minachting bij het gehuil op de TV bij het krijgen van een autotje of al die dingen allemaal meer . Ik heb ook nog nimmer een soap gezien .
In deze moderne tijd ziet mijn nageslacht mij dan ook als een niet aanhalerig oud vrouwtje . Geef ik mijn ene dochter na wel zeer liefzijn dus toch nog een kus op de wang , dan wordt gekscherend of hilarisch --figuurlijk een streep aan de balk gezet. Tja, zo ben ik opgevoed en dat is er niet meer uitgegaan . Ik heb die gevoelens wèl , maar gewoon van binnen en uiten zal ik dat inderdaad nooit . Nou ja, ik heb mijzelf niet gemaakt en ben zeer zeer plichtsgevoelig door het leven gegaan .
Dit echter weet het nageslacht amper, want nooit en te nimmer werd verteld over de eenzame gang door het leven of de 5 -jarige toch van dichtbij meegemaakte 2e wereldoorlog .Dat vond ik de moeite niet waard om te vertellen . Wij gingen door het leven zonder alle poespas van hordes hulpverleners .(die tussen 2 haakjes er niet toe hebben bijgedragen aan het feit, of inderdaad de mensenpopulatie er beter van werd. Het tegendeel is waar ) Misschien, dat ik in 'flash-back's nu dan toch nog wel eens wat dingen zal gaan vermelden, want de tijd dringt en er zijn heel veel verkeerde conclusies vaak vastgesteld door onwetendheid , verregaande vergeetachtigheid door het jong-zijn destijds .
Soms vind ik epistels met daarop mijn ontboezemingen in vele vele bladzijden (waarvan er ook al honderden zijn weggegooid, maar dan had je tenminste je emoties wel op papier ge-uit), welke dan diepe teleurstelling bevatten door dingen, waarover ik me nu verbaas, dat ze hebben plaatsgevonden , maar de betreffende individuen weten daar dan niets, niets meer van en zouden me bevreemd aankijken. en ach , is het belangrijk? Ja , misschien voor mij door het onbegrip , maar nee , in wezen is er zelden of nooit ruzie ooit geweest , wel een tijdelijke verwijdering.
.Enfin, door de overgrote hondenbevolking in dat deel van de familie is dit voor mij nu echter al zeer lang ook niet meer mogelijjk , want die menagerie is wel zeer lief , maar juist dat is voor mij ook al een heel groot beletsel .
Zij storten zich namelijk dan tegen je op om je te verwelkomen ,maar geconstateerd is in de medische wereld , dat de inhalatie medicijnen een bijwerking hebben, in die zin, dat de huid zeer dun wordt. Als U ziet , waarmee ik bijeen gehouden word , dan slaat een ieder de angst om het hart . Een meer dan uiterst dun velletje zit op armen en benen en kan niet meer aangeraakt worden zonder een veld aan blauwe plekken op te leveren , welke slechts ontstaan dan is als een niet te grote zwart-blauwe plek na stootje tegen een kartonnetje of zo . Als het stuk gaat is het niet meer te hechten , zodat ik mij het laatste jaar of zelfs de laatste jaren door de wereld beweeg , alsof ikzelf waardevol chinees porcelein ben. Het rare is dat mijn romp dit gebrek helemaal niet kent en zelfs , geloof het of niet , nog vrij gewoon is , dus niet zoals van een bijna tachtigjarige .Ja want ik zit nu aan de verkeerde kant van de zeventig nietwaar? Nou ja, dan is er toch nog iets herkenbaar aan me voor mezelf .
In ieder geval is dit dus denkelijk wel een bijna eenmalig bezoek , vandaar dan ook de te snel genomen foto , want ik zat amper aan . Het kindje werpt tevens voor de ouders een heel naar probleem op, want door haar komst kunnen geen 2 honden meer worden gehouden , waarvan eentje erg druk is , de ander beresterk , die dus bijna 24 uur in een soort kast moet blijven , op de uitlaatbeurten na. Dat is een zeer verdrietige keuze voor mijn kleinzoon met zijn diepe liefde voor de sterke hond. Ik kan me dat voorstellen , want ik ben op èèn jaar na, nog nimmer zonder hond geweest en als me dat nu zou gebeuren, dan overleef ik dat gegarandeerd niet lang., ergo, zeer zeer naar dus.

3 februari 2004

Gedenkwaardige dagen , want alhoewel dikker aangekleed (ik doe de verwarming haast niet aan , want waar ik een half jaar geleden 's winters dus een koude galerij voor mijn buitendeur had , is dat nu een verwarmde gang en ik houd in huis toch al niet van die klefferige oudemensjeswarmte , huh ) maar in ieder geval heeft mijn weegschaal nu al 3 maal het zo welbegeerde getal van 50 kg. aangegeven (natuurlijk na ontdaan te zijn van al. wat des lichaamseigen is hè). Het is door kleding en dikke pantoffels niet helemaal waar , maar toch . De diepe holtes in de wangen worden nu dus al een ietsepietsje aangevuld en niet door het gif botox .Die holtes zijn er natuurlijk ook al door het niet meer hebben van eigen tanden en kiezen sinds, even kijken , ja ik weet het, 1973 .( Hee, hee dat wordt een flash back ) Die nacht om 3 uur vocht Cassius -Clay , zo heette hij toen nog --een gedenkwaardige bokswedstrijd . Daar heb ik met een lege, maar toch wederom volle mond , onderwijl spoelend met uitgeperste sinaasappelen , begerig naar gekeken.
Dat levert weer stof op voor het volgende . De bokswedstrijd , ja ik begrijp dit destijds wrede in mijzelf niet , want elke bokswedstrijd was mijn . In mijn eentje heb ik er vele gezien in Amsterdam, in Krasnapolsky. De knockouts heb ik nimmer kunnen waarderen , want wat ze pas later vaststelden , namelijk het letsel, wat Mo'hammed Ali , zo hij zich later na bekering noemde , heeft opgelopen, was toch eigenlijk door een klein kind te voorspellen, nietwaar.? Deze bokser bokste echter niet, zoals die huidige moordenaar (want daar twijfel ik niet aan ) in Amerika , maar zo prachtig, zo sportief, dat het een lust was om ernaar te kijken . Ik vergat totaal deze bloederige-- mijzelf totaal veranderende mond.-- Ja, de foto's wijzen het gelukkig nog uit, anders zou het wederom, zoals zo vele uit al die tientallen jaren wel aangeroerde dingen --in twijfel worden getrokken, maar ik had een meer dan prachtig gebit , en luister naar mij gijlieden, ik was zelfs een mooie meid .Vroeger ging je echter niet naar de tandarts en helemaal niet, waar wij zo arm waren , dus slechts als je over de grond lag te rollen van de pijn, dan ging je en ik geloof echt, dat tandenpoetsen sporadisch gebeurde.
De tandartsen trokken alles te pas en te onpas en het is mij tweemaal gebeurd, dat mijn dikke vrouwelijke tandarts de kies tegenover de lege plek, ook maar trok , waarom mag Joost weten. Daar was allemaal nog mee te leven , ware het niet , dat deze prachtige witte dingen vooral in de bovenkaak los gingen zitten , door het tandvlees, wat los liet en terugweek . Dan werd de tand getrokken en ik kreeg inderdaad wel een onappetijtelijk plaatje in de mond met èèn of 2 en later 3 tanden er aan , hetgeen zo verrekte zeer deed , dat toen ik een advertentie las , dat op de Amstel een soort kliniek was, waar je werd weggemaakt en alles werd getrokken en je meteen er een nieuw gebit voor in de plaats kreeg, ik er meteen in mijn eentje naartoe ben gegaan om van dat gesodemieter af te zijn . Ik was toen 45 .
Die soort tandarts zei later , dat het ondergebit er niet uit hoefde, maar dat hij het toch maar had gedaan, omdat ik dan later niet weer behoefde te laten trekken Dat is inderdaad een totale vergissing gebleken , want waar ik altijd al onder de 50 kg was, dus mager , kreeg ik bijna à la seconde een puntkin(netje) , gelijk een heks (ik heb er hier trouwens wel een stuk of 4 à 5) , dus ja, dat heb ik wel als een tekortkoming ervaren en het maakte je ook meteen een stuk minderappetijtelijk. Heb ik goed kunnen merken hoor, nou ja, het was niet anders, dat was nu eenmaal zo in die tijd, als je geen financiele reserves had , want er waren wel tandartsen, die dit konden oplossen, maar daar begon het destijds nog niet lang opgerichte ziekenfonds niet aan..Einde flash .
De niet door mij begeerde , maar wel als wapen in de gewichts - strijd aangevoerde zachte toffee's, chocola , die malle vreselijk zure zachte dingen, welke toch hun bekoring hebben, de tussendoor geprobeerde bananen , geprobeerd ja, want als ze niet maagdelijk wit zijn, lust ik ze niet meer en gooi ze weg (ja en ik laat ze vaak een ietsje te lang liggen , echt een ietsje, maar dan geven ze al de geest, in die zin, iedereen zou ze nog gebruiken om te bakken, maar dat zie ik niet zitten , want dat deden we vroeger nooit en de oude gebruiken blijven vaak nog gehandhaafd.)
Schrok daarstraks , want zag mijn rollator, mijn verworven broodnodige vriend even niet meer , maar rook wel de indringende reuk van de laatste 2 maanden , als er schoongerold wordt , want het is inderdaad rollen met zo'n machine . Als dat gebeurt, dan is dat om 10 uur en heb ik mijn roll al netjes naar binnen gewurmd , maar nu was het 9 uur, maar gelukkig was hij aan het eind van de gang gezet (klein stukje maar ), want ja , ze moet er wel bij kunnen natuurlijk. Voor de deur van de buurman staat nu al 5 dagen een opeengehoopte bos stille getuigen van zijn ex-aanwezigheid (leuk gevonden nieuw woord), t.w.een niet meer fris ruikend matras en onderdeken , een bed, een scooter , een vuilnisbak, kledinghangers etc etc , welke door de er bij gehaalde instelling denkelijk genegeerd zijn .
Dit is echter wel begrijpelijk , het was er in en er uit .Ik heb voor veel geld 2 maanden dubbel gehuurd .Tijdens mijn eerste bezoek hier was het niet zo leuk, want de oude bewoner was in de kamer gestorven, waarin ik nu zit te typen en het ziekenbed stond er er nog pontificaal, hoog en wel . In dit geval heeft de mij eigen meestal stoicijnse houding , welke ik toevallig in het vorige stukje had aangetipt --deze eigenlijk niet zo weldadig aanvoelende situatie goed opgevangen.

8 februari 2004

Zondagochtend .Ik had de computer weer uitgedaan, maar loop er weer naar toe, ik kan niet anders. Het hele erge, het angstwekkende, het is er weer sinds eergister.Gister niet tot èèn pas in staat vòòr en aleer de volgende inhalatie mocht worden genomen. Nu --luchtzuiveraar aangezet , chineze olie overal opgesmeerd , de paar geleerde accupunctuurhandelingen uitgevoerd , de balcondeur opengezet, ondanks de waarschuwing --windkracht 9, welke echter momenteel bij lange na niet gehaald wordt en dan maar doodstil gaan zitten en verrast weer een lieve bijdrage van het gastenboek bekeken .Wie mij voor het eerst leest moet inderdaad wel wat tijd gaan uittrekken , want ik wil denkelijk haast gaan maken. Ik heb leuk printpapier gekocht en vind dat nu ook weer heel prettig om te gaan sorteren, want volgens mij ben ik wat printen betreft erg achter (en met wat niet eigenlijk) O jee, het hoost naar binnen.>br> Met schrik herhaaldelijk toch gedacht aan de leeftijden, welke het voorgeslacht haalde en welke allemaal rondom de 70 liggen ,de biologische pa had longkanker , waarvan dus mijn moeder nog de oudste is geworden , dus met mijn 76 bijna zit ik aan de grens en voelende aan de grens van de longen zit ik er inderdaad zo erg ver niet af. Ja, ja ,ja, ik weet het, Guusje Nederhorst , die ik niet kende , is zo jong al gestorven en Silvia Millecam ook, ik weet het, ik weet het en vraag exuses , maar ik wil nog graag zo lang hè? En verlangen is zo erg menselijk. Het nageslacht is nergens te vinden vandaag , ook niet op de computer .Eentje zit met eega in Spanje .Eentje viert ergens met nageslacht en echtgenoot diens 50- jarige verjaardag , eentje gaat met kroost een kinderparadijs bezoeken en werkzaamheden daarna uitvoeren en zo kan ik doorgaan .
Toch nog zeer begenadigd , want iemand met geen of èèn of 2 kinderen kan niet terugvallen op de ontzaglijk vele herinneringen, die ik heb .en waar ik nog niet eens bij stil sta, want er is nog zoveel te denken in het heden.Ik wilde altijd 7 kinderen , maar 5 is ook wel genoeg geweest eigenlijk. Werd gister in de auto opgebeld door de 3-jarige kleinzoon, welke het spreken nu gemakkelijker valt , maar waarvan de oma door gebrek aan lucht hem ternauwernood kon antwoorden .Gelukkig pakte zoon de telefoon vlug van hem over en bij andere zoon aangekomen, was na inhalatie het ergste leed na rustig zitten weer even geleden. Ben zeker een ietsje verkouden en ja, dat kan er niet meer bij.
De 86-jarige buurman is vervangen door een 87-jarig bijdehand vrouwtje met nog zwart haar van zichzelf , die mij meteen tutoyeerde en vroeg of ik ook meeging naar het restaurant. Ik moest ontkennend antwoorden, zonder overigens een reden te vermelden , want dat vereist een stukje conversatie en dat is juist, waar ik geen behoefte aan heb, hetgeen ik geprobeerd heb heel symphatiek te verwoorden .Ik weet niet, of ik daarin goed ben geslaagd , want toen we elkaar de volgende dag moesten passeren op de gang, week zij erg ver uit. Dat is wel jammer , maar het is niet anders .Een reeds 25 jaar bijna solitair leven (zonder omgaan met buren althans ), kan je nu niet meer ongedaan maken en hoe dan ook, alles vind ik zo vreselijk zonde van mijn eigen ,nu zeer zeker kostbare- tijd.
Ik maak op allerlei blaadjes aldoor snelle notities, om dit en dat niet te vergeten, tafel ligt altijd vol , alhoewel ik hier een foto ter illustratie heb hangen van de schrijfster Henriette Boas , wiens geschriften ik niet ken, maar die een onvoorstelbare rommel aan geschriften en knipsels had liggen, echt onvoorstelbaar , dus bij klachten (eventueel) zal ik triomfantelijk (vroeger was dit woord echt met ph) deze foto tonen.Ik heb eronder geschreven, dat is pas rommel!! In ieder geval zit ik nu te kijken naar deze notitie's , maar ik heb natuurlijk enkel schuinschrift geleerd en deed dat altijd nog erg kinderlijk , in die zin, te snel, dus voor niemand ben ik leesbaar, dan enkel door mijn kinderen, maar zie, dat ik nu wel erg ga krabbelen , want ze zijn nu bijna voor mijzelf ook onleesbaar..
Heel suf heb ik de laatste jaren nog heel veel correspondentie verzonden in dan langzamer geschreven net schuinschrift , maar tot mijn verbazing konden mijn kleinkinderen dit ook amper aan ontcijferen, omdat zij nimmer schuinschrift hebben geleerd, geloof ik ,dus van daar, dat ik van de instanties bijna nooit een goed antwoord kreeg . In alle degradaties heb ik hier nog typmachines staan (was secretaresse-steno-typiste en dat raak je niet vlug kwijt , die liefde voor typmachines) , maar schreef (en nog) graag 'op de hand '. Trouwens, die 10 vingers kan je wel vergeten , want die hanteer ik niet meer. Enfin, tot zo

10 februari 2004

Ik zit weer, dus maak zoals altijd van de nood een deugd .De nieuwslezer zegt , dat er morgen en overmorgen weer wat zon komt , dus dat maakt me alweer wat blij, want ondanks planten doen, karweitjes doen op je doessie , wat afwassen etc.etc. blijven dit soort dingen toch leuker in een stralende kamer. Ik keek net mijn site eens even een beetje in, maar ik mis toch vele gedichten hoor . Die zijn zeker met de laatste crash van de computer naar het hiernamaals vertrokken, maar ik heb ze toch nog wel ergens , dus dat geeft niet.
Ik ga mijn krabbels nakijken , maar begrijp mijn aantekeningen niet allemaal --- er staat bijvoorbeeld --de hond--straal , daar moet ik dus eigenlijk iets uit opmaken, maar al sla je me dood, ik heb geen idee. O gos , ik begrijp het opeens . Er staat 'straat' . Ik word namelijk ontzettend kwaad , als ze mijn hondje , kleiner dan een kat , aanhalen en zeggen, "och, wat komt ie weinig op straat hè? "Dan kan ik ze verscheuren en vraag dan meteen zeer bits , "wat zoudt U denken van mij dan?" Wat een gelamenteer goddorie .Zo is het met de wereld, zo is het met regeren . Door futiliteiten verliest men de realiteit uit het oog , een realiteit , die broodnodig is om verder te gaan .Wel ja , ik weet het , ik bezondigde me er ook aan , maar niet in die zin .
Ja, dan staat er--wat doet U zo al? Dat is inderdaad een vraag, die me veel gesteld wordt , naar aanleiding van het feit, dat ik altijd zeg , dat ik me nimmer verveel . Tja, dat heb ik al eens of meerdere malen uitgelegd . Zoals gisteravond wist ik voor vandaag heel veel te doen (zogenaamd hoor) , maar had geen zin het weer op te schrijven . In de ochtend is dan even goeie raad duur, maar niet als ik rond kijk . Stil zitten zonder functie , dus zonder fysiek of mentaal iets te doen, daar pas ik voor . En ja hoor , daar hangt een blouse al weken te hunkeren naar een knoopje, wat er af was , dus netjes er aan aangezet , want zo langzamerhand worden dergelijke dingen behorende bij het huis, zoals een schilderijtje aan de muur. Dat moet je dus vòòr zijn . Nu zag ik de blouse echter door de leesbril en vond er eigenlijk niets meer aan , wel even afgemaakt , maar daarna maar weggedaan , Roemenie ? Of weet ik veel .
Dan staat er --jammer -tientallen jaren en tja, ik heb wederom geen idee .Wat jammer dan? Dat is maar, hoe je het bekijkt , want van een leven ,--- ik zie het ook in de gewone wereld nog rond om me heen ---, gaan er inderdaad vele tientallen jaren in een soort sleur voorbij en van zeer veel mensen ook weet ik, dat ze van meerdere van die jaren niets, maar dan ook niets weten op te schrijven, zo erg weinig is er dan gebeurd .Nou nee, daar heb ik echt geen klagen over , want autobiografisch weet ik meerdere boeken wel te vullen , helemaal als ik volgens de wèl -en niet vindbare dagboekjes te werk zou gaan, maar wie zou interesse hebben in een doorsnee mens hè?
En dan wàs ik nog niet eens een doorsnee mens , hemeltje nee , vooral niet in de ogen van andere mensen en toch zijn er vele jaren ook in een sleur voorbijgegaan in een soort struggle for life , ja , maar toch ook weer niet , want kinderen en een huisgezin verzorgen kan je ook in een ander daglicht zien , omdat op de keeper beschouwd geen dag hetzelfde is , niet in geluk, niet in misère , dus ja, dan kan je niet van een sleur spreken . Het zal ook mij vaak tot hier hebben gezeten , maar net als na een zware bevalling, weet je er daarna niet veel meer van .Vroeger sprak je niet over depressiviteit , je onderging het, zonder geklets en gezeur er om heen.
Het zou wel weer overgaan vòòr je een jongetje werd .En het ging over hoor. Niet altijd nee . Ik had mijn buurman een paar maal aan de telefoon en bezwoor hem niet te doen wat hij van plan was .Ik mocht de man niet erg , de man van mijn vriendin , maar ja. Deze riep mijn hulp in , maar bij het laatste telefoontje zei hij -- nee, Poppie , je kan praten als brugman , het helpt je niets en een paar uur daarna was hij dood , zeer jong nog. Zijn vrouw , met wie ik intens omging-- verhuisde en sloot een zeer zeer liefdeloos huwelijk , na eerst een verboden liaison gehad te hebben en deze uit gewetenswroeging had be-eindigd . Zij kwam aan de drank en dat beviel me niet, want als ik kwam bij haar na een lange autorit - was ze op de rand van dronken-zijn altijd , Zij had 3 kinderen en kreeg er toen nog 2 bij. Om de paar weken , ik had er zelf dus ook 5 , ging ik naar haar toe , tot je dan wordt opgebeld --Poppie , ze is dood . Blijkt ze al weken en weken bijna niets tot zich te hebben genomen , wilde dus dood . Nee, absoluut niet om die eerste man . Echter, ik bedoel maar zo, er waren geen hulpverleners hoor .alhoewel ikzelf zou ze echter niet moeten ook , ik bedoel die praters . Hoe kom ik hier nou allemaal op ? O ja -die tientallen jaren , ach ja.

11 februari 2004

Binnenshuis kan je natuurlijk niet praten over,( tenminste, dat denk ik), een vroege lente , maar de spontane lipcactus geeft alweer prachtige roze-witte bloemen . Een raar soort erg grote hangende vetplant of cactus, welke ik kreeg van jongste dochter , krijgt alweer witte bloempjes, welke daarna een troep geven !!, omdat ze en-masse komen (misschien daardoor de gul gedane gift?) Natuurlijk heb ik de welbekende veelkleurige azalea , welke bij mij niet altijd tot zijn recht komt, maar zal hem verdorie nu gaan verzuipen, want volgens dochter moeten deze regelmatig een bad lrijgen en dat heb ik inderdaad nog nooit gedaan . Het ene takje op het balcon, welke mij deze zomer--echt waar--3 appels schonk , welke ik in emotionele gemoedstoestand heb opgegeten , krijgt alweer de knoppen voor de eerstkomende bloesem en een vrij grote plant, waarvan ik de naam niet weet , is aan het uitlopen van jewelste.
Gister op 2 manieren in paniek , enerzijds door schrik, anderzijds door gemis. Zette de computer aan , waarvan de monitor zich heel gek begon te gedragen , daarna zeer verbrand begon te ruiken en een witgrijze rookpluim begon te fabriceren . Met een noodklap computer uitgedaan en ja hoor, à la seconde begon al het gevoel van gemis , nou dat is toch wel achterlijk hoor , vind ik van mezelf. Zoon gebeld , maar dacht bij nader inzien zelf ook al wel , de beeldbuis .naar zijn grootje , zeker veel te lang zonder screenen aan gestaan. Ja en dan ga je afwegingen maken . Tegenwoordig voorrijdkosten heel idioot duur en ook de berekende uurlonen ( je hebt er geen zicht op hoelang ze bezig zijn natuurlijk ), maar een kwartier wordt bij hen dus gewoon een uur en als je mazzel hebt , een half uur.dus dat erbij gevoegd ---
Even tussendoor --Ik sta graag (en niet eens tot ergernis van de monteurs ) bij autoreparaties en een paar jaar geleden zei die monteur "ik ga eerst even eten hoor". Ik zeg, doe nou niet zo flauw , man, want je hoeft alleen nog maar even , dit of dat te doen (weet ik even niet meer) en dat is maar 10 minuten, maar op de bon een half uur. En ja hoor , hij zwichtte voor dat oude vrouwtje . Was de ford-garage, dus mensen, de ford-garage is ook goed --en was voor mij zeer billijk . -Wat dus betreft de monitor -met dat gegeven in mijn achterhoofd, besloot ik dan maar een nieuwe te kopen, want het aankoop bedrag is dan gelijk aan het voorgaande en je hoeft niet iedereen lastig te vallen. Een platte kostte € 250 meer dan een (nu al ouderwetse?) zware 17 inch , dus dan was de keus snel gemaakt .De platte was beter voor de ogen , maar ach , dat was voor mij ook geen bepalend iets .
En dan weer blij je site bekijken en zien, dat er 30 kijkers waren op 8 februari, wat dat betreft word ik verwend . Ja en eigenlijk , ik doe het voor niemand, want het is praten voor je heen .Vertellen, dat je nu sinds 3 dagen zo'n hartkloppingen hebt , dat het zowat je keel uitkomt, nee echt waar hoor met trillende handen. Ja, maar jee, daar ga je niet voor naar de dokter , want je weet , de medicijnen, nu meer gehanteerd dan vroeger , zullen er debet aan zijn , sinds paar weken 's avonds voor 't eerst wat dropjes, wat chocola (caffeine!!) en maaltijden geprobeerd van de supermarkt , die echt TE zout zijn . Dit alles bij elkaar gevoegd kom je tot de slotsom, dat je zelf je bloeddruk aan het opdrijven bent . Toch wel engig , want nu kon ik haast niet eens aan arm zoon lopen en in de winkel niet staan . ---Arme Poppie, waar ben je gebleven, kind ?---Sport en salsa tot ruim 3 jaar terug .( Dat is de halve lege of de halfvolle fles , want eigenlijk moet ik zeggen --bijna 4 jaar.) , maar ik schrik er nu eindelijk toch ook wel zelf van . Ja hier ben ik dus ---hangende aan de zijkant van het bejaardenhuis, maar we staan echt allemaal verwonderd hoe ik aftakel , echt sinds ik hier ben.Maar misschien met komende lente hè? Huppelende door de gang? Nou nee hè?

13 febr.2004

Ondanks alles me naar de fysiotherapeut gesleept om tegen beter weten in toch iets te bewegen . Had een HALF jaar geleden gevraagd voor fitness hier, want dan zit je stil , met apparaten met gewichten er aan , uitmuntend geschikt voor mijn ziekte -- geen plaats , je wordt op wachtlijst geplaatst en dan hoor ik nu, dat er best plaats is, maar dan heb je er niets over gehoord , ja en dat vind ik dan natuurlijk weer raar , maar ja, wie ben ik hè? Kon me nu een ietsje bewegen, dus dat is weer meegenomen.
Ja, mijn site moet echt een ietsje veranderd worden hoor , het wordt een beetje warrelig nu, want bij "nieuw "staat dan rustig iets van 2002 en daar klopt niets van natuurlijk. Hoor nu net van jongste zoon, dat in Belgie smogalarm is afgegeven, hetgeen ik dan zeer verheugd aanhoor, want dat zou de toch wel zeer plotselinge ommezwaai naar zo erg slecht --kunnen verklaren, want Nederland zal zijn portie smog dan ook wel hebben gekregen, dacht ik zo. Heb gereageerd op een oproep om een echtpaar met beginners-spaans te helpen , want aangezien ik de boeken nog heb en zo'n jaar of 6 à 7 geleden mijn HAVO-spaans nog heb gehaald , zou dat nog moeten lukken, hè?
Als ik voor de vaak weg in de praktijk in Spanje spaans zou gaan spreken, dan zal dat klinken, vermoed ik, als een turk, die nederlands spreekt met dat immens verschil , dat ik de grammatica van deze taal en frans,duits en engels wèl beheers( alhoewel na steeds nadenken alvorens te spreken ) en dat ontbreekt de buitenlanders hier (behalve diegenen , die wèl geleerd hebben) . Ja en jammer genoeg is de grammatica het struikelpunt voor -------ja, ik durf haast te beweren -zo'n 70% van de schoolgaande jeugd .Op den duur zal van Nederland op vakgebied , (misschien praktijkgericht nog wel iet of wat ) niets meer terechtkomen en zal het aantal artsen , op welk gebied dan ook en specialisten drastisch dalen . De basis van die mis-toestand is hierin gelegen, dat het de onderwijzers bijna onmogelijk wordt gemaakt (door criminele figuren, laten we het zomaar noemen hè , want een goed verstaander heeft een half woord nodig ) om nog te onderwijzen .
Dit wordt daardoor onmogelijk gemaakt , doordat de ene helft van de leerlingen wordt opgehouden door een oftewel slechtlerende helft of door een helft, welke zelfs de basis van de nederlandse taal veronachtzaamt en daar ook volkomen maling aan heeft. Na schoolbe-eindiging staat daar dan ook een grote groep , welke zelfs de beginselen niet heeft om vreemde talen goed te leren, want aan elke taal ligt als basis de grammatica. In wezen hangt een europese taal daar van af. En dan was daar een onderwijzer , die ik meen, turks er bij wilde geven , terwijl niet eens het nederlands goed geleerd wordt!!Al deze leerlingen krijgen naderhand een uitkering dan, want goed de nederlandse taal beheersen is natuurlijk een vereiste voor elk vak.
Bovendien is nu een onderwijzer zijn leven niet eens meer zeker en ik bedoel dan niet eens de alarmerende gevallen van schieten en steken. Maar vanwege 'het latente' levensgevaar, het ontbreken van ook maar een ietsje respect , het niet boven het modale uitsteken van salaris , nou , ik zou geen lerares meer willen zijn. In eerste instantie zijn zijzelf er medeschuldig aan, want ik zag in de jaren '70 meewarig de pogingen van leraren e.d. om een vriendschappelijke band te kweken met de leerlingen door zich bij de naam te laten noemen en te laten tutoyeren Meewarig ja, want bij instinct wist en weet ik, waar dat op uitdraait . Nimmer en ook nu nog niet heeft mijn familie mij anders aangesproken dan met U , of een omweg gemaakt en dus aanspreken met mama of oma .
Het is mij wel gevraagd hoor en de laatste generatie probeert het gewoon , maar ik struikel niet, al zou ik er 20 jaar jonger mee worden . De afstand , symbolisch, tussen de oudste schoonzoons en mij (allen boven de 50) is erg klein in jaren , maar zoals leraren de afstand hadden moeten handhaven tussen de leerlingen en hen , zo is de afstand tussen generaties ook bepalend . Een kleine ruzie , een klein meningsverschil, want nimmer zijn ze groot geweest in de familie --slinkt tot nihil door het woordje U en dat heeft de Nederlandse regering en/of de samenleving nooit begrepen schijnbaar en dat is tot een totale neerval VERWORDEN van het leersysteem. Dit nog ophalen ? Absoluut uitgesloten!! Nee, dat kan niet meer . Door het procentsgewijze toenemen van totale ongeletterde bevolkingsaanwas, welke de eigen taal aanhoudt tot aan de dood , zal Nederland elk jaar erbij echt aftakelen en zich moeten scharen van een ontwikkeld land naar een ten dele zelfs onderontwikkeld land .
Het is vreselijk maar waar . Ieder ontwikkeld mens, welke opmerkt, wat zich afspeelt in zijn omgeving, zal dit moeten be-amen. Het is zo gek en idioot gezegd hoor, dus neem het me niet kwalijk , maar zelfs de misdrijven zakken naar een allooi, welke niet meer te begrijpen valt .Bij moorden de halsafsnijdingen, welke eigenlijk alleen maar bij ritueel slachten behoort , de vaginale en anale verregaande mishandelingen van de grotere ,maar nu zelfs ook al kleinere dieren , heeft U ouderen onder ons, er vroeger wel eens van gehoord? Nee hoor , ik zou het U onmiddellijk bestrijden . De moraal van Nederland is aan het afzakken naar de moraal van een soort bergbewoners , welke bergbewoners dan nog wel een lagere school bezitten en dus zelfs nog een beetje status hebben, althans in eigen ogen . Of ik iets zomaar beweer? Nee hoor, ik filosofeer een beetje voor me heen . Nederland was een nijver handelsland . Ja, ja, er is nog veel handel , erg veel en vaak niet eens duur, maar of dat nu de economische handel en wandel tussen de Europese landen met de vermaladijde makkelijk te vervalsen Euro zal stimuleren??????????Nee hoor !!!!!!!!!!! Nederland gaat erg snel naar z'n grootje (waar de toekomst en onderwijs nog goed was.)

15 februari 2004

Ik zit droevig te staren naar de azalea, welke propvol met prachtige bloemen was en wat ben ik weer vergeten? Ja hoor, wederom dat badje. Hij weet verdorie niet, hoe vlug hij de geest moet geven. Alle planten rondom hem staan fleurig, dus echt, aan mij ligt het niet. Nou ja eh, dat badje dan dus wel. Vanwege het gedwongen stilzitten en het is zondag, dus niemand is vroeg op die PC, ---bezijden het journaal , dan maar even ander kanaal gekeken en gedachteloos eigenlijk zag ik de grote bultruggen en plotseling schoot mij toch wel iets te binnen.
Ik denk, dat mijn kinderen het niet eens weten, ik denk zelfs niet, of ik het erover heb gehad , maar eigenlijk heb ik destijds , ik meen in 1947 of 1948 wel een unicum beleefd . Mijn man was namelijk zeeman en voer toen op de walvisvaarder , "De Willem Barendszn "--8 maanden weg, 4 thuis .Je kon destijds exact uitrekenen , wanneer er weer een kind kwam. Ik ben toen een keer meegeweest naar het schip en ik weet zeker ,dat ik mij destijds niet heb gerealiseerd, dat ik keek naar iets, wat mij alle verdere jaren daarna met grote walging heeft vervuld .Ze harpoeneerden vanaf het schip, vertelde mij mijn man . Het schip was nog geheel bebloed , schijnbaar was dat nog niet klaar en geheel schoongemaakt en ik twijfel tussen wat ik nog echt heb gezien, of op de genomen foto's , die mijn man meenam , Wel was ik natuurlijk in of bij de ruimte , zo immens groot , waar de walvis werd binnengetrokken en alle attributen van de jacht heb ik inderdaad dus ook wel gezien.
Õf op de foto òf in het echt, de onvoldragen feutus (of zo U wilt foetus ) van de walvis, welke evengoed , ik meen, al 7 m. lang was. Ik zag het aan en heb het denk ik niet bevat, wat men de zeeen aan deed, oftewel liever gezegd--- zijn bevolking. Alhoewel, nu vist men de zee met sleepnetten geheel leeg , zodat er bijna te weinig nageslacht is, om de bevolking der zee in stand te houden . En passant sleurt men de koralen ook mee. Met de sleepnetten worden tevens de grotere zeedieren om zeep geholpen, zoals de dolfijnen, de tonijnen, de prachtige schildpadden . (Hoe kan het hè , maar al tientallen jaren lang heb ik zelf zo 'n grote aan de muur hangen, weet niet eens meer, hoe ik er aan kom , dus wat moet ik nou toch met m'n ge-oreer?)
Daarna in mijn huis (wat je eigenlijk geen huis kon noemen , namelijk 2 kamertjes met een piepklein halletje , tegenover Artis) vele dingen , welke overgebleven waren van de walvisjacht . De grote zwarte harde balijnen ,( dus van die soort, die geheel en al leefde van de piepkleine garnaaltjes, ik geloof krill hè?) met de lange keiharde soort haren er aan, die wij aan de muur hingen met de foto's er op , die allen gemaakt waren op de Willem Barendsz --.Potvis-tanden en wat dies meer zij. Bij de scheiding liet ik dat allemaal achter, want het was immers van hem , maar vreemden hebben het ingepikt met nog veel meer dingen . Had ik het maar allemaal meegenomen, want we zijn eigenlijk op een paar jaar na , nimmer boos op elkaar geweest. Ik heb zijn leven , waarin hij 5 maal trouwde etc. etc. op de voet gevolgd en zelfs nog altijd meegemaakt , want bij alle echtgenoten (op eentje na, die ik niet kende,) was ik welkom . Een paar jaar geleden is hij gestorven , moederziel alleen , waarvan wij te laat bericht kregen en waardoor ik met de oudste meiden zelfs nog te laat bij het graf kwam .Ja ja dass war einmal
Ga ik mij nu toch in herinneringen verdiepen? Tja, als ik toch niet heen en weer kan lopen . Dochter eventjes op MSN tussendoor, dat het zo zielig voor mijn hondje was, dat ik zo helemaal niet bewegen WIL , dus hetzelfde , als waar ik het pas over had. Men weet het niet, men ziet het niet , nou ja, dat is maar goed ook.

17 februari 2004

Volgens mij ga ik veel te veel schrijven, maar dat kan mij eigenlijk niets schelen, want gelukkig doet mijn printer het weer , dus mijn eigen lieve boekje gaat groeien en ach, het was weer even heel erg met me vannacht , dus ik zit verplicht gelukzalig hier.Ik heb er nu al aldoor (ach en met mij duizenden anderen hoor) een vaste metgezel bij, n.l. een diep uit de keel of bronchien ( 1 of 2 e's?) komend hatelijk gebrom en gepiep , hetgeen ik niet meer wegkrijg , heel soms nog wel even. Ook sinds maanden weer het sissen in mijn oren als een malloot .Ga ook nooit meer met iemand in de lift staan en ben zo blij , dat ik geen partner heb en haast ook nooit heb gehad, want ik zou me rot schamen .Het doet mij wel even (fl) denken aan iets , ik meen 1953 en doet mij glimlachen . Ik was al van mijn man gescheiden , maar zoals bij bijna alle scheidingen worden toenaderingen vaak nog gehonoreerd en ik was toen een paar maanden bij mijn moeder in huis .
Daar ga ik ook nog wel eens op in, maar anders wordt alles te onsamenhangend . In ieder geval , man weer even terug, maar goede raad duur , want de huizen in Amsterdam waren klein en die van mijn moeder vooral . Wij moesten dus samen deze hernieuwde poging vieren op de grond in de huiskamer, zonder matras en de hele familie ging in bed. Wij zakten naar beneden en gleden neer op de grond en probeerden zo gemakkelijk mogelijk te gaan liggen tussen de tafels en de stoelen in . Erotisch dachten wij natuurlijk nergens aan , want buiten, dat je door mensen omgeven was , was er tussen ons nimmer eigenlijk een sexuele vonk .
Het moest in ons huwelijk dus altijd , van mij uit zeer zeker, zonder vonk .Hij was ontieglijk knap, ik heb haast nog nooit van mijn leven een knappere man, dan de mijne gezien, hij was een soort , ja eh- eh Errol Flynn , echt waar , maar van sexueel een vrouw inpalmen, daar had hij echt geen kaas van gegeten (Waar al die vele vrouwen van hem daarna dan op vielen weet ik niet, ja het uiterlijk dus ).Niet èèn soort kaasje heb ik bij deze lieve, altijd destijds tegenover mij nette vent ooit kunnen ontdekken , maar wij hebben elkaar ons hele leven erg knap gevonden en elkaar zeer gewaardeerd .Het was ook leuk voor mij, dat hij tot aan zijn dood verliefd op me is gebleven en welke vrouw kan daar tot 70 op bogen hè? Niet velen dus.
In ieder geval, zeker door de ongemakkelijke ligging , begon plotseling een hevig gepiep uit mijn keel te komen en voor uren , zo leek het voor mij althans , heeft de gehele familie , pa, ma, 2 broers en onze 2 meiden , niet kunnen slapen , omdat wij totaal in een slappe lach zijn terecht gekomen, waar we haast onmogelijk uit kwamen .Misschien door het totale gebrek aan romantiek , is deze poging van hereniging dus op niets uit gelopen. Ach gossie.
Daarnet verdiepte ik me wèl in een soort romantiek . Romantiek is echt veel en veel fijner dan de sex en de porno, waar ze tegenwoordig zo gek op zijn (denken ze ). Mijn zoon heeft namelijk voor mij heerlijke muziek gedownload en heus , ik ben best modern , in die zin ,ik ben heel erg gek op salsa (o.a. Gloria Estafan) en merengue ,vele bands brengen dat , ook reggae kan ik zeer waarderen en goeie jazzmuziek , vooral van Rita Reys en nog èèn of 2 zangeressen zijn erg goed hier in Nederland. Nee, hij heeft voor me gedownload --- ja, kent U ze nog allemaal ?---------------(ik heb ze nog op 78-toeren platen en op de langspeelplaten en op de singles en op de cassettes, daar niet van )---------------o.a. dus The Inkspots---------the Platters-----------Dutch Swingcollege----veel dixyland --------veel met sax heb ik en clarinet ( op de langspeel) qua zangers en zangeressen , ach, ik noem er maar een paar , als favoriet natuurlijk Ella Fitzgerald-----Ray Charles----------Brook Benton----------daarvoor dus nog Frankie Lane -----Charli Rich .. De nummers desafinado ---George on my mind (waarbij ik altijd bijna huilen moet , ik de kouwe ! ) en vele nummers meer van vlak na de oorlog , zoals sentimental journey etc. wat een heerlijkheid om daarin te kunnen graaien. Daarom, die computer kan zijn , ik zeg kàn zijn, want mijn kunnen is beperkt , gelijk een grote koek- of snoeptrommel met oneindig veel varianten. Nee , ik blijf het zeggen ---op ontzettend veel punten is de wereld er echt niet beter op geworden en wenste ik mijn eigen tijd terug ECHTER , dan moest de computer mee.

20 februari 2004

Lichamelijk stil , maar qua geluid kreunend en piepend , zet ik mij neer voor weer een stukje.- Mensenkinderen, wat erger ik me aan mezelf , vooral 's nachts houd ik mijn vrij stille ruimte nog levendig. Ik denk, dat zelfs de vissen er wakker van blijven , buren niet, die zijn allemaal --hieronder en hiernaast-- denk ik dovig. Stil, ja tot er IEDERE OCHTEND KWART OVER 6 met knallende deuren , ik denk , een soort ronde wordt gemaakt , terwijl in wezen niemand bij deze slechts 3 zelfstandige wezens op deze gang behoeft te zijn. Ik verwonder mij er steeds weer over. Echter door de benauwdheid en door fel lamplicht en veel boekjes naast me al sinds , weet ik veel.( zo ik reeds meldde,) 30 à 40 jaar , heb ik er niet de minste last van , dan alleen de er door opgewekte verbazing om het totale negeren van de voor die ouderen toch z.g. gerespecteerde nachtrust.
Het blijft in zijn geheel een bijenkorf hoor , waarin een ieder zijn celletje metselt in een vastgeroest patroon ., sedert bijna eeuwen . Ieder zijn (natuurlijk wel betaalde ) bezigheid uitoefenend , het is n.l. geen liefdewerk-oud papier , want ondanks alle ophef-- zwaar werk , is er in alle branches natuurlijk zwaar werk , of je nu (niet meer door buitenlanders gedaan hoor)) putjes-schepper bent of vuilnisman of glazenwasser of stratenmaker , er is veel zwaar werk , maar net zoals schilders en bouwvakkers e.d. menen een all-round recht te hebben op schallende niet aan te horen muziek (zelfs hier) , zo heeft verzorgend personeel altijd recht op slaande deuren en schallende stemmen. Nimmer zal dat verbeteren .
Hetgeen ook nooit zal verbeteren , is, dat ook al heb je geen zorg , dan alleen maar 2 uurtjes wat zuigen of strijken , want meer wil je niet , dat je TOCH ALTIJD DOORGESPROKEN WORDT . Je bent voor dat beetje zuigen al jaren gemeenschappelijk bezit geworden . Ik blijf het onverteerbaar vinden , dat je geen eigen klein beknopt leventje meer helemaal voor jezelf hebt . O ja, ik geef het hierop ook prijs , maar dat is anders, heel anders. IK bepaal dan, wat ik zeg --en dat is een geheel andere visie, als je ZELF bepaalt , wat je kwijt wilt of niet. Het is niet eens kwaadwillig bedoeld , maar sinds decennia is vergaderen onder het genot van thee of koffie met een KOEKIE overal een zeer zeer geliefde sport geworden .Overal worden uren, dagen, maanden en jaren verluld (sorry , maar het is wel zo ), voor veel geld en evengoed fraude opleverend,. waar je U tegen zegt en echt niet alleen in het groot hoor, echt niet , maar denkelijk nog veel en veel meer in het klein.
Het --die appelen vaart-die appelen eet_ zal altijd opgang blijven vinden en dat zal nimmer veranderen , is in wezen ook niet belangrijk, het zijn zulke kleine leventjes ook. Apropos, het leven lijkt leuker nu , alhoewel berekoud met gure wind , maar mijn stralende zon is present , alles in een lieflijk opwekkend licht zettend . Het fleurt mij zittend en wel -op. Ik ben benieuwd, of diegene, die direct zal komen van de woningbouw eindelijk een oplossing zal vinden voor het verschrikkelijke hier , al sinds ik hier verblijf , nu eh , jee, al 8 maanden.
De afgrijselijke rioollucht van de stomadragende buurman heb ik een halfjaar , sproeiend met mijn aanwezige parfumverzameling verdrongen , (door de parfum denkelijk mijn longkwaal ook verergerend ), maar wilde die buurman geen pijn doen met iets, wat hij niet helpen kon en heb er vanzelfsprekend niemand bijgehaald . Respect voor je medemens hoef je niet op een groot bord in een hal te schrijven, nee, dat moet je gewoon van jezelf bezitten. Echter, toen buurman onlangs met vacantie ging , waren nog wel de etterige vliegjes ook bij mij, die hij met honderden in zijn woning had , maar de poeplucht was voor weken weg. Ik waande mij in het paradijs .
Nu echter het vrouwtje haar intrede heeft gedaan , heb ik op gezette tijden hier (het lichaam kent niet speciaal geregeldheid, wat dat betreft ) een doordingende poeplucht wederom . Als de deur van de berging (dus niet de badkamer) openstaat , val je van de stoel van de afgrijselijke lucht, welke de kamer in walmt . Heeft nou niemand dat ooit bemerkt ?Nou, ik denk van wel hoor, want ik hoorde het van andere personen ook, maar schijnbaar niet van leiding of woningbouw. Ja, ik ga zo ziek en wel niet meer verhuizen, maar ik word er gek van . Als mij iets ontsnapt , dan is het van mezelf, maar van de buurvrouw vind ik het niet aangenaam en ik word er zo verward (nou ja) van, dat ik dat al driekwartjaar heb moeten verdragen, mijzelf op de tocht zettend en in de parfumverzameling graaiend en ermee sproeiend , mijn longen erger makend, dat het mij tot hier zit en nog veel verder ook. De meneer heeft inmiddels zijn intrede gedaan, ik hoop er het beste van.

22 februari 2004

Na een onthutsende afgrijselijke dag met momenten van echt totale ademnood , die mij met grote schrik de toekomst naderbij doet zien komen ,.voeg ik me weer bij mijn grote vriend, mijn echte kameraad. Hij laat me weliswaar soms in de steek , maar dan is daar oudste zoon, die moes te hulp snelt om de vriendschap tussen mij en de toch warme techniek weer te herstellen . Ik wil , als het moment daar is niets , absoluut niets , dan enkel een uurtje aula en dan crematie , maar wel allèèn, dus niet zo.n z.g. begrafenis .Ik hoop, dat men zich daaraan houdt , maar wat ik wilde zeggen was , dat waar de Egyptische goden altijd goud bij zich hadden, dat ze wat mij betreft mijn computer met me mee mogen verbranden en alles over mijn lieflijke Ijselmeer moeten uitstrooien. Ik ga daar dan verder met surfen , waar ik er 11 jaar geleden mee ben gestopt, echt en alleen door omstandigheden van een vent,. die op MIJN plek surfplanken ging verhuren en mij echt, ongelogen, verjoeg. Zal hij nog de kouwe koorts krijgen, ja sorry hoor.
Deze man heeft niet beseft , wat hij mij heeft ontnomen daar. Die plek, waar ik bij een voor MIJ gunstige wind , iedere ochtend , echt waar, present was om half acht, jaar in jaar uit. Natuurlijk niet in de winter, maar al bij zeer vroege lente en late herfst wel, altijd samen met een platonische kameraad , waarmee ik dus een intens plezier al die jaren heb gehad . Zaterdagsavonds zagen wij elkaar zijdelings dan weer op die z.g. vrijgezellen-dansavonden, waar ik dan met een vriendin was en hijzelf altijd met èèn of andere scharrel .Nog zie ik hem wel eens in zo'n scootmobiel , waarin hij dan met glinsterende ogen mij toevoegt--ach, poppie, wat hadden wij toch een lol samen hè met dat surfen altijd. --Hetgeen ik dan uit volle borst be-aam en ons weer even samen geheel alleen op dat ijselmeer zie. Nou wat je gehad hebt kunnen ze je niet meer afnemen en dat ontzaglijk fijne surfen in je eentje op dat wijde water, dat is echt en echt waar niet in woorden uit te drukken, zo geweldig fijn was dat. Ze konden me uittekenen met bovenop de auto mijn surfplank , welke er altijd op bleef liggen met slot en al (gekocht van St/ v.d. Berg , de kampioen , had hij zelf altijd op gesurfd ) in mijn surfpak, want dat trok ik altijd thuis al aan om daarna soppend en kletsnat dan weer thuis te komen. Wat een geweldige tijd eigenlijk, bij nader inzien.
En nu?-----je moet je vermaken met wat dan ook . Ik ben na de grote schrik, die nu geregeld terug komt (maar ik troost me met de hoop, dat ik verkouden ben misschien ) me gaan realiseren, dat ik mijn gedachten op een zijspoor moet proberen te krijgen door middel van dingen, die totale afleiding bezorgen . En dat heb ik denkelijk wel gevonden . Ten eerste strijd ik nu al iet of wat met kroost + aanhang om het volgende.::::Mijn autotje is 20 jaar oud , is nog goed, maar ziet er niet uit .Dit komt omdat ik hem 3 jaar geleden voor f.800 heb gekocht, nee, niet daardoor , maar door de geschonden staat , waarin hij zich bevond . Nu maakt mij dat niet veel uit , want bij mij gaat het eigenlijk alleen maar om de motor , om de techniek . Als dat in orde is, is het mij best . Ik rijd ook maar hooguit 2 maal per jaar door die wasserette . Hij heeft een kleur, waar je gelukkig niet veel op ziet. Tevens had ik zelf met een spuitbus in dezelfde kleur ,beschadigingen zogenaamd weggewerkt. Nu echter is dat dingetje al 20 jaar dus en moet hoognodig weer gekeurd worden . Er kan niet veel mee zijn, want immer doe ik zo , dat vòòr de keuring , mijn zoon het luchtfilter , de verdeelkap , de bougies en de contactpuntjes op mijn verzoek vervangt en ikzelf de olie laat verversen, waarbij dus ook het oliefilter wordt vervangen. Daardoor heb ik eigenlijk nimmer met mijn tweedehandsjes pech . Ik werk altijd preventief .Kijk (maar nu door mijn bijna-invaliditeit niet meer ) altijd om de paar weken de olie na en de bandenspanning . Het is wel zo, dat ik nu nieuwe bougies en contactpuntjes over heb , omdat zoon het dan niet nodig vond . Echter, dat geeft niet, gezien het volgende.-----------------
Even weer koffie tussendoor.Het is nu zondag , om 7 uur er uit gegaan , dus ja, dan maar wat meer koffie, is goed voor de adem , zegt andere zoon . Rondom me liggen de gelezen boekjes van vannacht op de grond , komt strakkies wel. , hè.
Als ik nu de keuring laat doen , zal wagentje 20 jaar oud , wel dingen erbij behoeven en dan kom je qua euro's een heel end. Echter , als ik nu een net-gekeurd autotje koop van 10 jaar oud, 1e eigenaresse , dan is hij 10 jaar nieuwer dande mijne , maar te oud om er erg veel voor te vragen en die combinatie (ik heb al wat op het oog) is geknipt voor mij . Ja en dan zeggen de kinderen (en ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen ) ach zou U dat nu wel doen ?U rijdt toch niet veel ? Nee, niet in de winter, ook niet na een alles opslorpende (ook mentaal )verhuizing ! Maar het kost niet veel meer dan de keuring eigenlijk, zelfde merk dan maar (ik nam altijd een ander merk , als dat niet anders kon ) en dan kan nog van alles van de mijne gebruikt worden , nietwaar ?
Ik vind het echter dom , deze negatieve reactie ,want ik berust al aldoor in een niet te ontwijken loop van het leven, zo het nu op mijn pad komt , maar vind dan wel , dat ik moedig doe om te doen alsof het nog langer kan zijn , dan eigenlijk zal blijken , maar hoop doet leven toch ? En wat maakt dan € 300 of € 400 meer dan uit? Nee dat begrijpt moe dan even niet. Weet nog meer als afleiding , maar dat komt wel.

24 februari 2004

Half zes 's ochtends. Langzaam en bevend en trillend doe ik verslag van iets , wat ik niet meer mee WIL-- of haast KAN meemaken .. Werd wakker half 4 in echt totale ademnood , probeerde te gaan zitten , maar bleek me niet te kunnen bewegen , kon me geen cm inspanning veroorloven .Geinhaleerd , ligt naast me altijd, maar werd zo erg , dus voor 't allereerst op rode knop gedrukt .Iemand gaf antwoord , hoorde zacht lachje (maar dat moet van TV geweest zijn , werd mij later gezegd ) en er zou iemand komen. Het ergste (en ik heb heus erg veel meegemaakt ) van mijn leven bleef aan de gang , maar na een uur was er nog niemand en heb ik mijn kinderen uit bed gebeld en de fysiotherapeut ingesproken om dit kenbaar te maken . Spreken lukte in wezen niet ,maar het hijgend fluisteren moet de situatie helder hebben gemaakt. Ja ik kon niet bij de knop meer komen , maar heb mijn mobiel naast me, dus overwoog 112 te bellen.. Mijn zoon werd boos, omdat ik opperde . of ik weer werd geplaagd..Hij zal gelijk hebben , maar er is zoveel gebeurd in deze 8 maanden , wat ook steeds niet te verklaren was en ik ben nog zeer helder van geest .
Uiteindelijk lukte het me om bij de knop te komen en om kwart voor vijf kwam er iemand , maar ze zei, dat de nummers verwisseld waren , want dat er iemand ""met dezelfde nummers in omgekeerde volgorde ""ook had gebeld .Dat was in deze nacht dan iets wat eens in de honderd of duizend jaar voor komt , dat 2 gelijke nummers in andere volgorde ---tegelijk bellen in nood in dezelfde nacht , maar ik heb geen zin me er in te verdiepen. Gewoon een lief vrouwtje kwam , maar ze heeft gelijk , want ik moet aangemeld worden blijkbaar naar een andere zorg , zodat men alert kan zijn in mijn geval , dus een reeds 12 jaar durende longemfyseem met afsterven van longinhoud , hetgeen aan haar dus niet bekend was .
Dit hele erge heb ik echter zo in de nacht nog nooit meegemaakt, maar alhoewel de dokter er 's middags was , praatte ik wel wat hijgend met hem , maar uit niet veel blijkt bij mij , dat ik soms bijna echt stikkende ben.Zij drong hevig aan op melden voor het zorgenpakket, waar een andere financiele kant aan zal zitten , zal niet meevallen met enkel aow, dus zonder pensioen , maar dat kan je overleven, maar ademgebrek niet. Het is echter beter, dat er dan iemand komt , die dan wel weet , wat ik heb en wat te doen , want dat is inderdaad nu niet het geval . Maar ja het ging nu ook eigenlijk om het pakken van de zwaardere inhalator (die nu veel te veel gebruikt wordt ) en water en medicijnen, ja , en dat had ik nu dus ook een uur niet binnen bereik .
Zo , ik word wat rustiger , want in zo'n situatie ligt die nare hyperventilatie op de loer , ik zit te denken, wat moet ik toch? Ik ben verhuisd naar iets , waarin ik dacht, dat mijn redding lag in moeilijke situaties , maar ik twijfel en word wanhopig , ik wil zo niet Ik zou die pil van Drion (heet hij zo ?) niet meteen innemen , heus niet, maar ik vind wel, dat wij eigenlijk het recht moeten hebben er eentje in ons bezit te krijgen . De man, die hier voor me woonde, blijkt ook een heel vreselijke lijdensweg gehad te hebben hier hoorde ik nu en die lijdensweg duurde heel erg lang , ja, sorry , maar dat wil ik voor zijn .

25 februari

Als een schaduw, sluipend en stil, begeleidt me de angst. Dat lijkt wat poetisch gezegd , maar het is absoluut zo . Het allerergste is, dat niet veel mogelijk is . Voor de tweede maal kwam nu dus een dokter, een plaatsvervanger , die ik ook goed ken, maar er is helemaal geen oplossing , waardoor ik in grote nood hulp zou kunnen krijgen en dat boezemt mij de grootste angst in natuurlijk. De dokter vertelde mij namelijk , dat ik absoluut in nood geen zuurstof MAG , omdat ik momenteel een astma-aanval bovenop de longemfyseem heb en zou ik dan zuivere zuurstof in dat kleine beetje overgebleven longinhoud krijgen , hij zegt, U zou het ternauwernood overleefd hebben zo;n toediening .
Het nare is en zoon zegt het mij net nog, dat de kinderen denken, dat het bij mama overwegend paniek is ,maar god zij dank constateert dokter dus deze zware aanval , maar ook hij zegt, dat paniek bij stikgevoel bij NIEMAND te vermijden is . Het is een reactie komende uit het allesoverheersende gevoel van te willen blijven leven. Maar ja ,daar zit ik dan hè. Zal prednison krijgen , nou en dat is dan maar afwachten, want de prednisoninjectie, die ik in normale toestand (na een jaarlijks bijhoudend bezoek ) van de longarts plompverloren kreeg na een opmerking van mij, dat ik toch wel een beetje was achteruit gegaan , heugt mij nog steeds. want 's nachts zakte ik in elkaar en ben bijna 3 maanden de bank niet afgeweest , viel bijna 10 pond af , doordat eten en drinken praktisch niet mogelijk was Of ik allergisch was of ben voor prednison ? Wie weet . Ik heb er geen antwoord op .
Ik hoop, dat ik niet bezit , wat mijn tante en moeder hadden . Mijn tante was namelijk een zeer bekende ( zeer goede ) waarzegster en mijn moeder in mindere mate . Ik heb nu geen goed gevoel over alles , ik ben te zeer bezig met gevoel van, --er kan niets meer --en dat had ik nooit vòòr en aleer ik hier kwam, al was ik nog zo ziek .Ik bekijk meerdere dingen en dan denk ik, ach waarom ? Het komt toch niet af , ja , en dat is wat gevaarlijk natuurlijk. Het is een beetje afglijden . (Niemand moet het mij kwalijk nemen dit zelfmedelijden , het gaat er om , dat ik het ALLEEN doorsta , want dat uur in de nacht stokstijf zittend , niet in staat tot het pakken van water of een reddende tweede inhalatie --het is bijna als sterven alleen , want ik besef heus wel , dat er honderdduizenden zielige -ook jonge mensen een longkwaal hebben . Ik bedoel het ook niet zo , echt niet ,maar het IS er en IK doorsta het , hoe dan ook! Ik kan het niet feestelijk doorstaan in het besef van dat ik toch de jaren al heb en jongens, laat maar komen die hap hè?
Ik heb die uren schijnbaar met open wanhopige mond ontieglijk veel lucht gehapt , want in de loop van de dag kwam als een soort verlossing een zeer langdurende , veelvuldige ontlading van lucht vanuit, ja waaruit? In ieder geval voelde ik mij toen al een ietsje beter .Tevens bij dat luchthappen werd in dat eenzame angstige uur mijn mond kurkdroog , keel leek dicht te zittend en alles kleefde aan elkaar . Brrrrrrrr. Men heeft hier dit verschrikkelijke uur, wat nooit had mogen gebeuren , wel genoteerd blijkbaar , want in de loop van de ochtend , kwam een mevrouw in het wit .Nou , als Loes Luca , zo heet ze geloof ik voor die advertentie , waarin een bejaardenverzorgster naar binnen stormt , keihard schreeuwend , een vervangster zoekt , deze dekt haar voor 100 % en zelfs nog meer. Dat is niet naar gezegd hoor heus niet ,want ze bedoelt het uit hoofde van haar functie misschien goed, maar door het briefje op mijn deur gelukkig , werd er nu dus wel netjes aangebeld , maar daarna echt keihard schreeuwend naar binnen gegaan op mijn verzoek. Er werd NIET geluisterd , ik zakte neer naar een kind van 3 jaar of een demente 80-jariger met Alzheimer .
Je bekijkt het met een mengeling van intense verbazing en in wezen, als je het vertelt in huiselijke kring is het een grote bron van vermaak .Ik probeerde, echt probeerde haar ervan te overtuigen, dat ik niet doof was en dat ik een normaal mens was, die ja, echt wel een dokter alleen kon ontvangen , maar het bleef niet echt tot haar doordingen.Dat is het verschrikkele van zo'n huis, als je er normaal binnenkomt . Het zou zo moeten zijn -----Ze moeten IN EERSTE INSTANTIE je proberen te behandelen , alsof je hun gerespecteerde buurvrouw bent en DAARNA pas de kind-schooljuffrouw houding aannemen , als zou blijken , dat je hersenfuncties niet meer normaal zouden werken..Daarna kwam 's middags een vreselijk nette man , die zich voorstelde als een broeder en die niet te geloven, op een zeer normale menselijke manier met me sprak , gewoon met het respect, wat er tussen 2 mensen zou moeten zijn . Deze man herinner ik me dus wel, maar al geef je me een millioen, dan kan ik het gezicht van de witte tornado (So Sorry) niet meer voor me halen .

Nog 25 februari 2004

Inplaats van rustig zittend op de stoel weer de nacht te gaan doorbrengen , want in bed durf ik niet , ga ik dit weer , nu in een boze bui typen. Wat moet men toch met mij hier? Gister hier dus gehad de dokter, de verpleegster en de broeder en andere dokter de dag ervoor .Het is dus hier bekend , dat ik erg ziek was. Nu werden mij gister diverse medicijnen voorgeschreven, waaronder prednison , die ik dringend moest innemen, of ik het nu wel durf of niet .
Zeer vreemd kwamen er helemaal geen medicijnen .Om lucht te krijgen zit ik al 2 dagen uren op de gang met soms een kiertje raam open , omdat het binnen erg benauwd is . Ik besluit de apotheek te bellen om naar mijn medicijnen te vragen , pak een leeg medicijnendoosje voor het nummer en hoor dat ze , inmiddels nu avond al geworden -- al voor twaalven waren gebracht bij de balie.Ik neem echt aan, dat men daar , waar toch alles altijd bekend is , wel wist , dat ik ziek was , maar ja , ik belde toch maar, of ze gebracht konden worden. Het doosje zette ik even bij mijn rollator , waar ik op zat, toen ik belde . Uren daarna, dochter net gekomen , deze wilde ze gaan halen , wordt er aangebeld en NOG GEEN MINUUT ERNA wordt de deur weer met de sleutel geopend, ONDANKS DE BRIEF OP DE DEUR ""SLECHTS IN NOOD DE DEUR MET EEN SLEUTEL TE OPENEN "". De hele dag durfde ik weer niet naar de WC, omdat ik weet, dat ze het toch flikken, als ze maar in de buurt van de deur moeten zijn.
Ik zeg mevrouw, U kunt toch wachten, tot ik open doe . Zeer woest, --ja als ik medicijnen moet brengen, maak ik de deur open .-- Ja sorry, daar ben ik het dus niet mee eens, ze kan even wachten, of ik dus wel de deur open doe. Gebeurt dat niet, dan kan ze het eventueel nog doen. Ze staat voor de deur met beschuldigend het lege medicijnendoosje in de hand en zegt ""en wat heeft dat te betekenen ?"" met een vreselijke blik in haar ogen , waarop ik zei , ja, wat bedoelt U ?. ""Ja, waarom wordt daar een leeg doosje neergezet ?"", ze bleef erover aan de gang. Ik weet al zijn leven niet wat of ze bedoelde , want ik zweer op alles , dat ik vanaf dat doosje een nummer belde voor mijn deur op de gang, zittende op mijn rollator .
Woest, woest was ze. Jesie , zijn ze hier nou getroubeleerd ( in de Dikke van Dalen staat getroebleerd en daar ben ik het niet mee eens )geworden, of hoe zit dat? Wie verbiedt mij een doosje daar neer te zetten voor mijn raam bij de rollator dan? Ik ben het vergeten mee naar binnen te nemen, maar een dekentje lag ook nog op mijn rollator, dus wat mankeert ze , wat is hier toch? Ze moeten mij echt wèl hebben hoor.

27 februari 2004

Gek is het hè, maar eigenlijk ook weer niet, hoe stiekemweg , zonder het voor de volle 100% te bemerken , een mens zijn grenzen verlegt .Het nu hijgende , alhoewel toch nog wel wat zwoegende ademhalen, aanvaard ik zelfs nu als een godsgeschenk , enkel en alleen al, omdat dat kleine beetje nog enigzins functioneert . . Blijft een mens zich dan tot het uiterste aan het leven vastklampen? Nou nee, dat heet ik toch te betwijfelen ---.In dit huis zeker niet (ik denk Planet Internet) Ik heb net de fysiotherapeut verteld , dat na mijn ervaringen hier , ik er uit zal willen stappen, zodra ik meer dan normaal aan hen overgeleverd zal zijn. Hij zegt echter, dat er nog wel een enkele goede tussenloopt .Echter, waar ik nu niet eens water en een inhalator kon bemachtigen in een waarachtige doodsnood , zo zal het mij dan ook niet mogelijk zijn, een vuilniszak te bemachtigen en ja ik vrees de toorn van een opperwezen.
Wat ik mij echter ook realiseer is, wat meerdere mensen mij steeds weeraan toevoegen , dat waar ik al 55 jaar mijn lichaam door omstandigheden meestal, maar ook vaak met mijn volle verstand , verwaarloos , dit dus ook mede-verantwoordelijk is voor deze aanval en meer.
Ik zit trouwens te denken , dat ik helemaal niet in een duur kostenpakket hier hoef, hetgeen die verpleegster mij gelukkig wel vertelde. Ik hoef toch niet gewassen , (alhoewel ik nu , vergeef mij , even 2 dagen niet heb gedurfd mij om te kleden of wat dan ook) of opgetild etc etc etc niets niets niets , enkel en alleen dus komen, wanneer ik op DE knop druk en dat is dus na 8 maanden voor de allereerste keer gebeurd ---maar het is het Huis niet gelukt om dat te kunnen volbrengen.
Waar ik ook achter ben is, dat er druk geconverseerd wordt over het feit, dat deze mevrouw ( ik dus ) niet wil, dat er met de sleutel naar binnen wordt gestormd . Waarom is daar dan vergaderen voor nodig ??!! Ik woon hier volkomen zelfstandig , heb geen andere zorg dan 2 uur zuigen en dweilen PER WEEK , (had ik thuis ook gewoon ) dus echt niets anders en wil men daaraan dan de vrijheid (of brutaliteit) ontlenen om te pas en te onpas mijn huis met de sleutel binnen te stormen ? Ook dus als ik er niet ben hè, hetgeen niet altijd merkbaar is, als de rollator nog voor de deur staat en ja, dat is toch schandalig ? Helemaal nu, waar men dus incapabel blijkt te zijn in doodsnood !.En trouwens , op wat voor gronden dan in godsnaam? Het ridicule is, dat men niet eens aan het feit schijnt te denken, dat ik hier gewoon 24 uur dag en nacht alleen ben (ja, soms eens een kind) en dat ik dan toch ook naar keuken en kamer loop?????!!!!!!!!Waarom neemt men dan aan, dat ik niet naar de deur kan lopen ???????!!!!!!!!!!! En waarom wordt een patient daarbij nog er bovenop gebrutaliseerd en onbeschoft behandeld??!! Wat een raar geschapen situatie heeft men hier aangenomen, zeg. Trouwens , de eerste grondbeginselen heeft men niet geleerd hier bkijkbaar , want waar een in ademnood verkerende patient gaat hyperventileren , is, ondanks het feit, dan men misschien niets anders kan doen , het eerste wat men leert in een burgermans EHBO-cursusje, dat men moet trachten de ademhaling in betere banen te leiden . De patient trachten gerust te stellen en wat hemzelf in zijn doodsnood ontgaat , hem weer bijbrengen , even de adem proberen vast te houden. Zal misschien niet lukken , natuurlijk niet , wie weet, maar ik denk, als ik niet een uur alleen was gelaten in deze toestand en er zou een ECHT mens zijn gekomen,-- zoals deze broeder zopas geleden hier even aan de deur informeerde naar de stand van zaken --dat dit 50 % op die ontzettende niet meer te vergeten toestand had gescheeld.