Het bejaardenhuis December 2009
1 december 2009
Zo, dit wordt een beetje vervelend eigenlijk en dat is het volgende:: Een tijdje geleden ben ik er 's nachts maar weer uit gegaan, omdat ik toch niet slapen kon en ook niet meer lezen wilde . Echter , sindsdien heeft mijn lichaam zich daar zeker op in gesteld en het staat er op , dat ik me midden in (elke) nacht dus , ermee verhef om een paar uur in de nacht aan de computer door te brengen.
Her en der zie ik t.v.'s oplichten in de huizen aan de overkant, waarvan ik dus zeker weet, dat de pornografische beelden zeer wellustig bekeken worden . Zielig, zielig ! Als je het daarvan toch moet hebben om normaal te kunnen functioneren ( ook zonder viagra e.d.) , nou, ik vind het maar een armzalige bedoening hoor, sorry, maar ja, wie ben ik he?
Ja , een ouwe uit de vroege vorige eeuw . Nou, ik ga daar allemaal maar niet verder op in, want heel toevallig lees ik nu even 's nachts een loei-dik boek weer opnieuw over, t.w. '''de porseleinboom'' , waarin een heel gelovige vader met een kinderaantal , behorend bij een gelovig gezin, de strenge dienst uitmaakt , kijk en zo ben ik nou toch ook weer niet.
((m'n chihuahuatje ligt me ernstig aan te kijken , iet of wat verwijtend, denk ik , want om mij gade te slaan , ergo te bewaken , verheft hij zich nu iedere nacht moeizaam , want hij is ook al bijna 12 om zich dan in de stoel naast me maar weer neer te leggen , onderwijl honds mompelend, dat het zo toch maar geen doen meer is , zo midden in de nacht aldoor . Hij neemt daarna de ene stoel na de andere , want eigenlijk echt zijn eigen plannetje was het toch niet , naja.))
Ik heb nu al alles achter de rug qua computer . Ik heb de mails beantwoord ,(meerdere malen zit jongste dochter in een ander dorp ook op de nachtelijke uren aan de PC , zodat we samen op MSN de nieuwtjes en gebeurtenissen uitwisselen, waaraan we op de drukke uren overdag niet toekwamen , dus is het zelfs wel eens gezellig ook .
Verder heb ik de 10 kranten bekeken , de buurt-berichten , de weerberichten ontrafeld , hier en ook die van spanje , waar dochter dus een huis heeften waar meestal wel mensen in zijn. Dan had ik vele foto's gemaakt van te verkopen objecten , die ik dan ga bekijken en ze vervolgens ga schiften .
Onderwijl zie je dat er alweer advertentie's verwijderd zijn , waarvan je maar besluit om dat dan maar overdag weer te gaan doen , als je daar even tijd voor zal nemen . Je sorteert je mails , die je overwegend bijna allemaal iedere dag verwijderd , want een mens kan niet alles bewaren .
Je gaat de dingen doorzenden naar de mensen die daarvoor geschikt zijn . Er komen soms doorgezonden --bijna schuine dingen binnen , dus die doorstuur-dingen worden door mij zorgvuldig gesorteerd naar de aard van de personen , die ze gaan ontvangen.
Ja , gut , ik heb de mail-vrienden van jong naar oud . De jongste is een 11-jarige zoon van de voormalige directrice van hier en de oudste is een heer van wat jaren over de 80 ( die zelf ook mails doorzendt, die er maar net, nou eh maar net-net aan mee door kunnen hoor .
Dus eh, ik bedoel , in dat alles gaat ook veel (onnuttige) tijd zitten he . Alhoewel, wat is onnuttig? Ieder mens besteedt in de ogen van een ander onbenullige tijd in zaken, die in andermans ogen vergooid is, maar gelukkig heeft een ieder, die niet volgzaam is, een andere opinie over allerlei dingen.
Mij interesseert dat niet . ( o jee , daar komt even dat draaierige weer , volgens mij komt het door studie-aan op die (grootbeeld) TV te kijken, waarover mijn computer loopt , naja, zal wel weer overgaan ). Nee, geen interesse , maar wèl, wanneer het mijzelf raakt natuurlijk, dan kan ik meer dan boos worden .
Een voorbeeld:::::Van de week koop ik van een vrouw via marktplaats een paar prachtige lappen met afbeeldingen van olifanten om er gordijnen van te maken .Ten eerste laat ze me al zitten op een afspraak , want ja, ze zat in een vergadering van het ''dienstencentrum'' .
Ik spitste meteen al m'n oren, want zorg e.d. ligt bij mij na de intrede alhier niet meer lekker in de markt, maar enfin, we maken een andere afspraak .Zij hield zich bezig met het bezoeken van bejaarden , tja eh eh , nou ja , eh tja.
De vrouw komt binnen en ja hoor, gedachtig mijn al van tevoren berekening , ging dat aldus:::
Het is bekend reeds, dat mijn 'huis' (tw , nu afgezakt dus naar 2 kamers) , overvol is , want ja, daar besta ik mee , ik ga er het leven mee door . Ik houd niet van --------bankstelletje -tafeltje -schilderijtje -1 of 2 boekies , kortom het ge-ijkte , dus ik geef gerede toe, dat er meer dan wat ook te bekijken is .
Beslist niet oubollig, want alles is verantwoord , nou ja, bijna alles, laat zeggen 90% .De vrouw valt meteen in mijn stoel neer onder het slaken van kreten en roept, dat de hulp dat niet aan kan .(de hulp mag van mij enkel maar zuigen en dweilen , want dat is voor de longen belangrijk en ze behoeft geen zorg te wijten aan mijn diverse objecten , dit even tussendoor ).
Vervolgens staat ze weer op , loopt zonder een woord te vragen mijn slaapkamer binnen , daarna gaat ze naar de keuken , alsmaar kreten slakend . Ze spreekt me ondertussen aan met vele je en jij's , waar ik een bloedhekel aan heb van een vreemd iemand en zegt vervolgens 'nou eh , je stoft zeker ook nooit af dan?'
M/n hulp en ik moesten er naderhand om lachen, want juist die middag hadden we besloten op dit gebied eens even de tijd te besteden , voor zover iemand van mij MAG afstoffen. Dat was dus zeer komisch .
Zet zich weer in MIJN stoel en pakt vervolgens flesjes , die daar staan en draait ze open. Ofschoon ik nu die mensen uit de z.g. zorg ken en ze echt niet ambieer, steeg nu mijn verbazing toch tot een hoogtepunt.
Dit soort mensen zien bejaarden als een object , niet als volwaardige mensenlijke wezens. Ik schrijf het hier al 7 jaar lang. Na haar vertrek heb ik een mail gezonden naar haar dochter van 42 om haar te zeggen, dat ze haar moeder moet terug-houden voor al te vrij , kwetsend gedrag .
Kreeg begrijpende mails terug , er hadden zich al vele discussies voorgedaan tussen moeder en dochter!!
In ieder geval, o o o , mensen uit de zorg , schakel jullie hersenen toch ook eens in.
17 december 2009
Het is weer in de nacht , om 3 uur er uit ,tja , het is niet anders.Ik vergenoeg me er maar mee en zal straks wel gaan proberen er nog een uurtje in te gaan , maar inmiddels is het al 4.30 , dus veel tijd zal daar niet voor zijn.
Ik zit vlak naast het raam en de wereld blijkt weer betoverend mooi te zijn geworden , want het sneeuwt gestâag . Echter, zoals aan alle episodes van het leven, kleeft aan dit zo prachtige verschijnsel van de wereld, wat alleen maar in de niet-tropische landen voorvalt , ook een keerzijde.
Het aller-allergrootste obstakel is natuurlijk het verkeer en met schrik denk ik aan m'n kinderen en kleinkinderen, die zich bijna allemaal op zeer vroege tijden op weg naar werk moeten begeven.
Tuurlijk, wij nederlanders zijn de sneeuw gewend , maar desalniettemin , tja, gevaar blijft gevaar en
vooral de gladheid is een element , wat constant blijft bedreigen .1 dochter woont in een dorpje aan een grote vaart en 1 zoon is onlangs ook naar een klein dorp verhuisd .
Daar wordt echt nog niet of niet vlug gestrooid , dus eh, je houdt je hart vast , als zij en ook hun partners in de nog zeer verse sneeuw naar hun werk gaan. Wel brengt de sneeuw ook veel vertier aan de kinderen en ook aan de volwassenen, alhoewel......?
O jee, diegenen, die zich verheugden op het ijs , wat al bijna tot wasdom kwam, zullen knarsen-tandend deze sneeuw er op zien dwarrelen .(ik zie dat ik ook geen internet ff heb, dus zal dit stukje eerst maar even opslaan)
Nou ja , dan ga ik maar eerst even nog liggen lezen alvorens verder te gaan . Nog even naar buiten kijken ( ik heb hier op 3 hoog geen overgordijnen en nee , behalve een zeer klein kantje , ook geen vitrage )en zal nog even de sneeuw bewonderen .
De auto's zijn met een wollig wit kleed bedekt , de mijne ook , maarre , ik hoef gelukkig niet naar m'n werk . De mijne roest alleen maar gelukzalig verder , want dat begin is er al , maar ja , ik ben zelf ook al behoorlijk aan het roesten, eh , ik bedoel rimpelen , tja , alles moet een keertje vergaan hè, ik verzet me er maar niet tegen .Crêmes heb ik m'n hele leven vies vet en zonde van m'n geld gevonden
En eh als ik het eens wèl probeerde , dan hielp het toch geen moer . Ik wilde namelijk snel resultaat zien altijd , maar nee hoor. Maar ja , nu sta ik op 81 jaar op een you-tube filmpje van de consumentengids ''de gouwe ouwe'' (neehee , daar bedoelen ze niet mij mee , maar m'n naaimachine) en zowaar , zonder crême en toevoegingen valt het eigenlijk nog best mee.
Ach wat maakt het eigenlijk uit, zulk soort dingen . Ik was vroeger, echt echt erg mooi, maar om dan zo krampachtig te proberen dat vast te houden, zoals La Paay dat doet, nee ik heb altijd gedacht , geef mijn portie dan maar aan fikkie ) als ie dat hebben wilde dan he.
26 december 2009
Tja , daar zijn ze, die feestdagen. Ik heb er echt toch zo'n hekel aan! Ik breng ze al tientallen jaren alleen door .Dat komt zo, ik had destijds ,( voor deze chihuahua, die ik nu heb ), een soort boeren foxterrier ,die een krankzinnige angst ontwikkelde na een hevig onweer .
Deze kon dus niet alleen zijn met het lawaai van oud en nieuw en ook ervoor was het vreselijk, omdat de jongeren al weken dan vuurwerk afstaken. En tja, omdat hij al nooit mee mocht naar mijn kinderen , ook gewoon al niet, daarom ben ik dus sindsdien alleen met de feestdagen.
Ook vakantie was altijd erg duur voor mij , want niemand wilde mijn hond 14 dagen hebben. Ja, wel een keer mijn oudste kleinzoon, de schat . Die was weer veeeeeeel te lief voor mijn hond , want die nam hem lange einden mee op de fiets , zodat ik hem met kapotte voetzolen terug kreeg .
Ja gut, met mij werd ie alleen maar bedaard een stukje uitgelaten. ff kijken ik ben nu 81 , dit hondje van nu is bijna 12. Het fokkie is 13 geworden , dus inderdaad , ik was zoiets van 55 , dat ik die kreeg. Naja , ik kan verbazingwekkend goed tegen alleen zijn , (mijn leven stond een beetje in het teken daarvan), dus feestdagen alleen doorbrengen is nimmer een probleem voor me geweest .
Wel heb ik er een hekel aan gekregen , dat wel hoor. Gister was mijn op 1 na oudste allerliefste kleinzoon bij me . Hij kwam me lekker-bekjes brengen , want ja, die vis vitaminen zijn voor het oudje nog erg goed he , het helpt de laatste paar jaartjes garant te stellen, nietwaar?
Hij zou daarna naar zijn ouders gaan , want zijn vrouw, die in de zorg werkt , had dienst tot 23 uur . Nu heb ik heel veel opgeslagen van you tube en ik krijg heel veel dingen doorgespeeld , dus deze oma kon zowaar verbazing en interesse nog ontlokken aan deze kleinzoon .
Wel zei hij opeens, toen ik hem zei naar mijn dochter al te gaan, alwaar hij zou gaan eten, dat hij eigenlijk nog even naar huis wilde. Op mijn getoonde verbazing , antwoordde hij, dat hij nog even wilde ''gamen''.
Ik moest er om glimlachen , want dit fenomeen is me reeds langer bekend . Mijn oudste zoon , mijn jongste kleinzoon en de broer van de kleinzoon, die bij me was ----het zijn gamers, zonder meer en ja, ik beweer het , ze zijn er echt aan verslaafd .
Ik kan het begrijpen, ook ik ben verslaafd aan de computer, reken maar van Jetje (amsterdamse uitdrukking ). Echter, toen hij me uitnodigde om me te halen van de week om er aan deel te nemen, o gos nee hoor.
Ik weet nog toen ik 20 , nee eh 25 jaar of meer terug , toen al dat soort spelletjes met auto-racen e.d. zag van de jongens en als ze dan zeiden :: ''ma, doe ff mee'' , dat ik dan krijste als een gek , als ik virtueel aan het racen was en dan uit de bocht raakte of op de andere weghelft terecht kwam .
O ja , dat was op die kermis-dingen ook , een soort juke-boxen. Afgrijselijk vind ik het, dus hartgrondig wees ik de lieve uitnodiging af. Ligt niet aan de bedaarde leeftijd van 81 hoor , want ik ben alleen maar bedaard, doordat ik praktisch geen adem meer heb door 2 decennia longemfyseem, maar anders had ik ze nog wel 'een poepie laten ruiken hoor '.
Zelfs nu nog , met 25% inhoud longen probeer ik me te verzetten tegen de onvermijdelijke afgrond .Weliswaar ben ik gestopt met fitness dus , maar heb me een apparaat aangeschaft , hetgeen bijna midden in mijn kamer staat .
Ik was aan het kijken naar een roeiapparaat op marktplaats , maar die zijn allemaal zo allemachtig groot . Toch vond ik een SOORT roei-apparaat , hetgeen een opera-zangeres , die in het opera-gebouw in Amsterdam zingt , te koop had .
Hij beviel me meteen , was erg goedkoop , ze hebben hem in m'n auto gezet en m'n dochter heeft hem samen met een kleindochter naar boven gebracht. Is het eigenlijk niet verschrikkelijk lollig, dat geen , niet eentje van mijn intelligente kinderen , met hun aanhang , of de kleinkinderen , heeft gevraagd of deze (o)ma gek geworden was?
Ze aanvaarden het bij dit persoontje als de normaalste gang van zaken schijnbaar . Niemand zou er ook maar iets van zeggen. Leuk is dat he ? Mijn oudste zoon glimlachte steels , toen hij zei,
ja eh zeg nou maar wat U heeft gekocht, toen ik het hem wilde vertellen .
Wel is het nu zo, dat IEDEREEN , die er komt hier, toch op dit apparaat gaat zitten om hem te proberen . Hij tilt in wezen je eigen lichaamsgewicht op , want je trekt je zelf omhoog . Uitmuntend voor de arm- been- en buikspieren. Ik vind hem geweldig en door hem belet ik mijn spieren om geheel en al weg te lopen , ja zeker zeg, nog ff!
Ik ga maar eindigen , dan heb ik nog wat van m'n gedachten voor een volgend stukje, want ja, eerlijk is eerlijk , erg veel valt er natuurlijk niet meer voor he, zeg nou zelf.