Het bejaardenhuis December 2003
1 dec.2003
hallo, hier het toch wel hijgend oud verschrompeld hertje . Echter nu toch in een goede bui. Het is nu maandag , de beruchte vuilnisdag en bijkans de allereerste keer, dat er geen stank hing .
Bij mijn weten moet ik dat wijten aan de afzuiger, die dus al bijna een week voor het eerst aan is in de gang . Ook in het huis zelf deed hij het maanden niet , tijdens mijn felle benauwdheid , tot ik er achter kwam, dat dat ding moest werken en er een monteur voor kwam .Het zit niet tussen mijn oren ,nee hoor , want de lucht op de gang lijkt een zuivering te hebben ondergaan . Wel moet ik nu uitkijken , dat ik er niet te lovend over ben , want ja, het alarmsysteem doet het nu toch ook niet meer en dat is al de 5e maal, NADAT er dus iets gebeurd was, maar dat zou best wel eens toeval kunnen zijn hoor.
Het heeft een psychologisch effect gehad , het toch wel zeer gefundeerde leuteren hier op mijn mechanische vriend , want ik voel me zo opgelucht , dat ik heb kunnen zeggen, al is het maar op mijn PC , hoe ik onder de stank heb geleden (en lijd). Hoe ik hoop , dat ik over dit half jaar heen kom, een half jaar, dat mij in wezen zo afgeschrikt heeft door de bijna onnatuurlijke tegenwerkingen , onmiddellijk vanaf mijn intrede hier.
De niet te geloven verandering van een normaal mens in de maatschappij naar een soort regiem , waarin je verandert naar een wezen, dat toujours aan op zijn qui vive moet zijn..
Het begon met--
-----er mocht niets verhuisd worden op zondag vanwege de rust.
( de deuren zonder langzame dranger slaan met enorme slagen al vanaf 6 uur 's ochtends dicht ,maar allà) ---Ook het op vòòr zessen op Zondag zeer zeer luidruchtige mechanische neerlaten toen van de zware zonneschermen deed daar dan ook niets aan af. --Of is het een zeer tegenstrijdig iets, wat men door een dagelijks mechanisme niet meer in de gaten heeft ?
-----Nà de mededeling van de bijna 90-jarige buurman van zijn naakte zonnen op het balcon , hetgeen open was naar mij toe , heb ik er behalve een onbedaarlijke lachbui aan overgehouden , ook een plan dus om ons te scheiden , mede ook door meer reeds voornoemde dingen.
Evengoed moest zeer vol, maar harmonieus balcon dus weer in zekere zin worden afgebroken . Aan de andere dingen werd dus niets gedaan, enfin.
-----Het blijde voorland van in het restaurant eten , omdat ik nimmer na vertrek van laatste 5e kind meer heb gekookt (lege-nest syndroom ) is de mist ingegaan door zeer verstoord reageren op de door mij meegenomen dochters , die blijkbaar te vrolijk waren.
(Alhoewel, ze zijn al 54 en 53 jaar oud, maar wij zijn n.l. geen kliemers)
------Het luidruchtig aan balie vermelden van mijn bijstand (maar dat is natuurlijk gewoon AOW )en subsidie eventueel op de maaltijden .
-------3 maal achterhaald iets door administratieve fouten bij betalen van maaltijden en zelfs zeggen van niet betaald hebben.
-------2 maal slechts heb ik eten laten brengen , waarvan 1 maal fout en 1 maal koud + het beruchte naar binnen rennen , zonder te wachten , of bewoners niet bloot staan eventueel. --Ergo, onmiddellijk moest ik daar van mezelf dan ook mee stoppen , want koude patat wordt in magnetron kleine zeemlapjes.
-----Het bijna DAG IN DAG UIT stiekeme dichtdoen van het raam op de gang tijdens de hittegolf , (met bovenklauw) maandenlang , dus eigenlijk echt nòg niet te geloven en ik spreek de waarheid , echt waar , zelfs de grote deuren zijn paar maal dichtgedaan. Het INDIVIDUELE OPHALEN van het zonnescherm bij 30 graden bijna de gehele middag, als zijnde een toevalligheid , tja. Het was allemaal geen harden meer en ik denk, dat ik daarvan dan dus ook zo heel erg ziek hier ben geworden .Mentaal is het erg zwaar voor me geweest , nadat IK altijd mensen heb geholpen met nederlandse taal begeleiden of buitenlandse mensen helpen met administratieve beslommernissen tot ik hier naartoe ging verhuizen , om hier dan te vervallen naar een niet meer functionerend individu , neerbuigend bekeken door personeel e.d.. Kunnen zij ook 4 talen spreken, zoals ik en eigen electra repareren , keyboard spelen , auto niet zelf repareren, maar terdege wetend, wat er aan gedaan moet worden , alle kleding reparerend op industriemachine, gordijnen naaiend en moet ik nog even doorgaan ?
------Het door alleen maar ZUIGEN EN DWEILEN èèn keertje in de week, genoodzaakt worden tot wekelijks besproken iemand (en dan te VERworden )in vergaderingetjes en plotseling door bewoners aangesproken te worden op dingen, die alleen binnenshuis bij mij zijn en ik die bewoners niet eens ken??:!!
Men suggereerde, dat IK lastig was en ik werd zeer onbehoorlijk bejegend door meerdere personeelsleden , zeer onbehoorlijk en daar ga ik niet meer op in, want aan het hoofd staat een lieflijk persoon , maar die kan ook niet helpen , dat zij dergelijke dingen, die hier gaande waren , niet weet en dus ook niet weet, hòe dan NIET-DEMENTE bewoners hier op reageren .
Er is echt nog veel meer, maar ik wil het vergeten , wil vergeten, dat ik HIER ben en wil voor mijzelf doen , of ik nog (voor hetzelfde geld ) op mijn 2 verdiepingen huis woon.
Ik wil vergeten, dat de woningstichting NOG NIET mijn huursubsidie heeft geregeld , ik wil even vergeten, dat NUON meerdere dubbele betalingen heeft afgehouden en plotseling met € 7 de rekening verhoogt. Ik moet alles regelen dus nog en o ja, ook autokeuring , maar ---omdat ik daar altijd bij blijf staan ---( geen mens houdt me daar bij vandaan )moet ik wel even in goede conditie zijn . Rijbewijs heb ik net al verlengd, ja, ook een oudje heeft het druk hoor.Ik stop maar even, ga er van hijgen .
2 december 2003
Tja , ik zit zeer rustig proberen te zijn met onrustig kloppend hart en wat bangig.
Zeer onlogisch volgens middelste dochter , die dat flauwekul vindt . Zij is al sinds jaar en dag een zeer gewilde bloeddonor , hetgeen ze na extra oproepen dus erg veel beantwoordt.Waar ze de moed vandaan haalt mag joost weten, ikzelf heb een erge fobie namelijk voor bloed .
Nu heb ik bij tijd en wijle last van bloedneuzen , welke gelukkig niet lang aanhouden . Heb volgens dokter last van een hardnekkige bacterie in neus , dus denkelijk heeft dichtbranden ook geen effect .
Het door een opperwezen zeer alarmerend gemaakte rode kleureffect werkt dus op mij als de symbolische rode lap op de stier .Ik kon het echter met wel vreselijke angst aldoor toch de baas. Echter gisteravond , na nog NIET geinhaleerd te hebben , spoot echt met kracht opeens het bloed uit de neus .
Benauwd en wel moet je dan die neus dichthouden, zowat snakkend naar adem , zag het onderwijl op kleding spetteren (verdorie net een
toch wel mooi vest aangetrokken, wat uit zuinigte meestal in de kast hangt , dus dat mocht kennismaken met een andere kleur ) en wist in barre angst eigenlijk niet wat te doen.
Dat alarmding hier werkt al een half jaar niet goed en sinds een week helemaal niet , dus met èèn hand borrelende neus met kleenex vasthoudend , met andere hand dus bibberend de mobile telefoon naar kroost gedraaid ( ach nee, draaien is het niet meer , maar aantikken , want vergeet ingesteld cijfer van betreffende zoon of dochter toch meestal , doordat ik meerdere nummers heb).
En trouwens , ik weet zelf wel door ervaring en meerdere cursussen EHBO , wat ik doen moet , maar aan dat diepe angstgevoel, daar doet niemand iets tegen . Je MOET dan ook een intens vertrouwen hebben in de te hulp gesnelde persoon (en na de fors opgedrukte pleister heb ik ook dat hier niet meer zo )en in kalmerende liefheid , (die erg AFwezig was en is (?)hier altoos ). .Zoon op snelweg , andere 3 meiden weg ----
deze de andere zoon opgeroepen , welke na 10 minuten arriveerde , een beetje medelijdend naar slappe moeder met rode handen kijkend . Komt eigenlijk door druk leven praktisch nooit---een ieder is in contact met e-mail of MSN --- maar bleef zeer lief kalm bij zeer bang moesje zitten.
Hè ja, ik weet het , talloze mensen hebben last van bloedneuzen , maar juist deze zoon , heeft het 10 jaar minstens gehad bij mij ,( we zijn destijds samen aangereden door zeer snelle brommer en vele hoofdfoto's werden gemaakt , daarna is dat begonnen ) aldoor weeraan moesten we naar het ziekenhuis , s'nachts niet durven slapen met hem , 10 jaar heeft het een onuitwisbare indruk op me gemaakt en een 10 jaar lang zeer bang leven .heeft het me gegeven , ik lieg daar niets aan. Hij zal het nog wel hebben , want de vader van mijn kinderen had het ook zo erg , maar nu als moeder steek je dan je kop in het zand en vraagt er zelfs in angst niet naar. Andere jongste dochter had het destijds ook een paar maal , maar bij beiden was het dan onstelpbaar , vandaar mijn hardnekkige vreselijke fobie.
Het nare is , dat waar je snakt naar adem --je dan aan de andere kant beland , n.l. hyperventilatie -alwaar je eigenlijk teveel adem gebruikt. Tussen beiden is geen alternatief eigenlijk. Enfin , ik voel me loodzwaar van angsten en kinderen vragen nu , of ik meega naar tuincentrum of zo en dan durf je je eigenlijk haast niet te bewegen, allemaal zeer l...... hoor, maar ja .Zal wel weer overgaan , vòòr ik een (oud) jongetje word.
6 december 2003
Dit is wat eigenlijk dus niemand weet, de eigenlijke verjaardag van onze Sinterklaas , alhoewel 5 december wel de pakjesavond is .Gistermorgen vrij vroeg, half negen was er wel iets leuks .Met forse slagen op de deur, meldde zich iemand , maar ik ben praktisch altijd hier om vòòr achten op om het journaal te zien , dus opende niet geschrokken nieuwsgierig de deur . Daar stond een echt prachtige zwarte Piet , heel perfect en zeer mooi gekleed met een , wat ik heerlijk vind , (en ik lust haast niets )een banketstaaf uitnodigend in de hand. Dat was wel een leuke verrassing .
Ikzelf ben een paar dagen geleden al begonnen met de kerstdingen op te zoeken, hetgeen ik thuis ongeinteresseerd de laatste jaren op het laatste nippertje altijd deed en het overal maar een beetje neersmeet, ieder jaar uitzoekend, wat weggegeven kon worden er van. Tevens had ik ook zo gedaan, dat ik toch op het voorstel van de jongste dochter ben ingegaan en naar een zeer groot plantencentrum ben meegegaan en lang geslenterd heb .
Wederom ondanks de teruglopende en nu sterk becritiseerde economie gestruikeld op erg opbeurende hebbedingetjes . Ik ben een heel heel erge fan van Charles Dickens , heb alle (die ik dus fijn vind welteverstaan ) boeken van hem , zijn portretje in een zilver antiek lijstje en nu werd daar een groep neergezet met bijna € 100 korting, de laatste groep , dus eigenlijk is dat f.200 minder , allen echte kleding aan , absoluut echt , hard gemaakt met was , ach , men kent ze wel .Zoals een mens kan kwijlen zowat bij heerlijke spijzen , zo liep mij nu het water in de mond en ach, het is misschien wel mijn laatste kerst en 2 kinderen houden hier sowieso van , dus het vindt wel een nieuwe eigenaar .
Tevens een beeldig kerstgroepje gevat in een glazen bol (want eigen grote groepen weggedaan ) in wezen zo kitserig als het maar kan, maar op de keeper beschouwd is alles, wat verkocht wordt met de Kerst kitserig , nietwaar ?
Thuisgekomen kom je dan in een hevig dilemma , want het lijkt hier wel een propvol museumpje en waar moet dat dan weer staan ??Het moet tevens erg gecamoufleerd worden , in die zin , dat het propvolle niet erg in het oog valt bij de kinderen , dus zeer strategisch wordt wederom, voor de zoveelste keer, alles veranderd , terdege rekening houdend met de diverse stijlen van oftewel meubelen of siervoorwerpen.
Tussen de overwegend buitenlandse stijl(en) is er dus nu weer een oud-(nog geen antiek dus) hoekje bijgekomen , hetgeen behelst een laag boekenmolentje met daarop de oude grammafoon , een zeer oud gehavend aangeschaft album, waarin perfect de 78 toeren-platen eindelijk hun plaatsje kregen , erboven de heel erg oude scheepjesklok van opoe en nu daar heel triomphantelijk (moet met een f hè?) mijn Charles Dickens groepje naast , beschenen door een inderhaast tweedehands aangeschafte staande schemerlamp van € 5 en ja hoor , een eye-catcher van jewelste (door mij althans dan dus zeer zeker).
Voel me een gelukkig mens daarbij, zeer gelukkig, wel gehinderd door de (eveneens ) gehinderde ademhaling . Het lijkt een beetje op het volgende .---Je bent door een straat aan het wandelen met links en rechts allerlei leuke winkeltjes , alles is de moeite waard om te kijken , steeds weeraan en dan ben je opeens het midden van de straat gepasseerd , ja een stuk na het midden al.
Echter, nog steeds lokt dus die straat , links en rechts nog steeds van alles en je wilt verder naar het eind . Je ziet dat eind nog niet, dat niet , maar je ziet wel, dat die straat nog verder gaat en de winkeltjes lokken , maar er trekt iets aan je , je gaat steeds langzamer , steeds langzamer , maar je ogen registreren nog steeds die verlokkende dingen , dingen , die je WILT en MOET zien, volgens jou, maar je voelt, dat het haast niet meer mogelijk is. Je wordt er ballorig en in wezen zeer kwaad om, je WILT NIET berusten, maar je moet!
En tja, het is echt niet onrechtvaardig , dat niet , maar het voelt wel zo-- verdorie nog aan toe.(Och ja , dat zei Toon Hermans ook in een show van hem) Echter ik brei niet, ik borduur niet , ik doe geen dutjes , ik houd niet van kletspraatjes , ik houd niet van bingo , ik zing niet, ach al die truttige melogem , ikzelf houd er niet van en dan staken die longen, het is toch niet te geloven !
Hè nou ja , we blijven verrukt gebogen slenteren achter die vermaledijde rollator (maar toch zo behulpzaam is hij bij de nog resterende tijd , dus ik geef me over en ben blij met hem )
We houden de moed er maar in , holadiee.
13 december 2003
Kom , kom , ik moet een beetje meer afleveren , vind ik. Gelukkig heb ik temidden van vele mappen (en ik moet er nog zoveel nakijken) de map gevonden van mijn povere beschrijving over de oorlog van 40-45 en kan deze op mijn website dus gaan afmaken .
Heel veel eigen meningen dwalen ook alsmaar door mijn hoofd, maar vaak toch te gevaarlijk om te vermelden , omdat zovelen het vaak oneens zijn met me .
Het is nu 's morgens met een storm van hier tot gunter en alhoewel ik het balcon op de vaste planten na heb leeggemaakt en in mijn ogen ook stormvast, blijkt dat een volkomen misrekening te zijn .>br>
Een behoorlijk grote kunstplant met zeer veel bloemen, bedoeld als vrolijk aspect in de naargeestige winter (en de voorgevel) , blijkt gehalveerd te zijn, zodat ik vrees, dat meerdere buren in het klein nu ook een vrolijk aspectje kunnen geven .Een grote witgroene soort heester , al vele jaren mijn trots op het balcon ligt zeer gevaarlijk om, echt om , op het krukje waarop hij stond . Als deze er af zou vallen heb ik een troep van jewelste natuurlijk . Echter het krukje heeft een ietsje opstaande randen, waardoor de plant bij iedere rukwind van de ene kant naar de andere rolt , dus met een deskundig oog stel ik vast, dat ik hevig mazzel heb gehad denkelijk . Heb mij een beetje op het balcon gewaagd om te kijken of ik aan de situatie iets kon veranderen, maar mijn kracht, waar ik tot 4 jaar geleden nog supertrots op was , want zelfs armdrukken had ik nog geen moeite mee , is totaal verdwenen . Nee hoor , glimlach maar niet, want dat deed ik echt nog en niet met zwakke kinderen .
Enfin , daar hoeft een mens niet om te treuren, want met armdrukken, daar leef je niet mee. In ieder geval woei ik zowat weg , het hoosde ook nog, maar het lukte me èèn van de spaanse ronde stenen te pakken en de pot dus iet of wat klem te zetten..
Dit lijkt een verhaaltje, zo ver weg van de eigenlijke wereld , dat is waar, maar zal ik nou vertellen, dat het echt zo gaat . Het is een beetje zoals Marijke Hilhorst haar symphatieke simplistische stukjes in Elzevier schrijft . Echter zij maakt meer mee natuurlijk en mijn grenzen daarentegen krimpen gigantisch in .
En toch hè, nu in dit superkleine wereldje kan je je soms heel tevreden voelen. Ja, ze moeten niets van me en bij me weghalen , want dat kan ook weer niet , maar zoals nu gaat het best wel in dit wereldje gekrompen tot, met zal ik schatten? toch nog ongeveer, dacht ik zoiets van 70 vierkante meter . Doe ik dat nou goed? ff kijken.
Kamer + slaapkamer , 2 breedtes , ik denk 7 m., kamer + keuken , ik schat samen de lengte van ongeveer 9 m , dus ja, het klopt wel zo'n beetje . Het is echt nog wel een groot gerieflijk klein-wereldje .Daar doet zich best nog wel veel voor -- in miniatuur natuurlijk .>br>
Ik ben n.l. ook mijn hele leven gek geweest op poppenhuizen , heb van de laatste 2 er eentje weggegeven aan oudste dochter , met digitale foto's erbij hoe de verschillende kamers ingericht moesten worden , maar het verdriet was van de poppengezichtjes af te lezen , hoe de verschillende stijlen inboedel neergezet waren , oi oi oi .Die kleine ruimtetjes, die je kunt inrichten naar eigen inrichting . Ik heb hier mijn laatste mooie poppenhuis , nog steeds afgedekt met doorzichtig plastic met daarachter de omgevallen inboedel nog steeds van de verhuizing .
Het was echter zo , dat de piepkleine zeer duur aangeschafte dingetjes met de tientallen verschillende hulpen verdwenen als sneeuw voor de zon . Dat heeft me veel verdriet gedaan .Grote dingen verdwijnen niet , ja , eens de dubbeltjes armband van mijn moeder, maar voor de rest geloof ik niets, maar dat poppenhuis!!Dat moest je echt met je leven beschermen, in dit geval dus met plastic , maar nu heb ik mijn beeldig huisje zelf al bijna 2 jaar haast niet kunnen zien , ja en wat heb je er dan aan hè?
Eerstdaags, als ik tijd heb, kan ik het wederom op orde maken, want ik heb nu een vaste hulp . Zij is al 2 maal op vacantie geweest in die 4 en een halve maand, dat ik hulp heb hier , maar de invalshulpen ging ik maar weer weigeren , want 4 hulpen zouden het dan al weer worden in ruim 4 maanden en dat is steeds maar weeraan uitleggen etc etc etc , dus dan liever 3 à 4 weken geen hulp . Met Kerst en Oud en Nieuw zal het ook wel weer even stagneren , denk ik. Sinds de aanvaring wordt de gang ook niet meer gedaan , maar dat stoort mij niet . Er is nog erg veel geloop hier, dat wel , sta daar erg verbaasd over, want er woont niemand eigenlijk , maar er is nog wel een ruimte waar de clienten komen voor het èèn of ander , maar ach, er zit op de derde verdieping niet veel vuil meer aan de schoenen dan en samen met de ramen valt dat toch niet op. Het is echt gewoon schoon hier wel hoor .
Wat ik niet zo erg leuk vind, is dat er opeens al voor de 4e maal post gaat komen voor de dode man, die hier heeft gewoond . Heb daarop al meerdere malen geattendeerd , maar dat gaat door. Ik kreeg nu ook een nieuwjaarswens voor mijn dode voorganger en hoop, dat hij het nog vanaf boven heeft gezien , maar als je wat bang bent ingesteld (en dat ben ik in het dagelijks leven verre van dat ) , dan is die gewaarwording niet zo prettig. enfin.
Ik eindig maar weer even.
28 dec.2003
Zo, 2004 zit er aan te komen en daar zal ik erg blij om zijn .Ik heb de laatste 15 à 20 jaar zo'n enorme hekel aan Kerstmis en Oud en Nieuw. Sinterklaas hebben we geloof ik ook al zo'n 10 à 15 jaar niet gevierd .Natuurlijk heb ik alle kleinkinderen altijd nog cadeaux gegeven en hoe het zat met de getrouwde kinderen weet ik eigenlijk niet meer zo zeer .
Al gaf ik de kleinkinderen destijds best allemaal wel f.50 (zal niemand haast meer weten) , dan was het toch wel altijd zo'n f.400 of f.500 per gelegenheid , en de jongsten kregen altijd iets groters .
De verjaardagen , ach , je gaf altijd oftewel een cadeau of f.15 of f.20, maar pas zo'n 3 jaar geleden kreeg ik zelf een bloemetje van een werkend kleinkind .Nu hoef je haast niet eens natuurlijk met € 10 aan te komen, maar het is wel f.22, dus maak je er € 15 van en dat is f.33 , maar meer dan een paar honderd gulden per jaar ben je altijd kwijt met destijds al 10 kleinkinderen. AOW zonder pensioen is ook geen vetpot .
Met een rijbewijs halen door hen ben ik begonnen met veel geld per keer te geven, maar toen begonnen meerdere ( soms is dit woord een moeilijk begrip , want eerst zette ik 'meerderen' , maar als je bedoelt meerdere kleinkinderen , dan moet de 'n' er natuurlijk niet bij ) een rijbewijs te halen , ja en toen ben ik daar maar mee gestopt .Daarom heb ik denkelijk zo'n hekel aan al die feestelijkheden ook .Je hebt niets meer om er TE ZIJN .Ik weet het niet precies uit te drukken .
Tevens was er een andere reden bij, die menigeen overdreven zal vinden . Afgelopen 24 november was het 18 jaar geleden, dat mijn moeder stierf en daar heb ik ongelogen 15 jaar om gerouwd . Dat is niet goed , maar daar kon ik niets aan doen .Bij haar sterven met mijn handen om haar hoofd , voelde ik niets, geen herkenning, geen besef .Het volgend half jaar was zeer en zeer vreemd en ik begon pas toen te beseffen, wat er gebeurd was en kon het leven niet meer aan haast geestelijk en leefde in een shocktoestand . Ben toen verhuisd uit het huis vandaan, waar zij ook veel kwam en toen ging het wat beter .
Ik zal er niet verder op in gaan , het verdriet was niet te dragen, alhoewel alle 5 de kinderen er niet veel van hebben bemerkt , denk ik . God zij dank had ik de eenzame sport , het surfen en deed dat to 62 jaar , hetgeen mij veel geholpen heeft .Tot zover maar , dit is niet mijn levensverhaal hier , maar het bejaardenhuis, dus de eindfase.
Echt die achterlijke eindfase ja , want nu , gezien in het licht van bijvoorbeeld de ontzettende catastrofe van de aardbeving in Iran , moet je je eigen gedachtes naar de achtergrond schuiven. Je moet dat niet eens, dat gaat vanzelf .Mijn hart huilt mee met de schreeuwende kinderen, mannen en vrouwen om het verlies van soms totale families.
Dit is niet te beschrijven zo erg. Het is een niet te overzien verdriet , wat blijft bestaan , jaren en jaren lang , gevoegd bij het verlies van huis en haard ook jaren lang nog .Deze tienduizenden nabestaanden zijn niet te helpen. Ze zullen er mee blijven zitten . Kon een mens maar wat doen , je kan ze zelfs niet eens troosten .Ik ben er totaal ontdaan van . Wilde het laten blijken bij de afdeling oproepen , maar internet weigerde het, weet niet waarom . Ik troost de hele Iraanse gemeenschap in gedachten .
30 december 2003
Sommige dingen vind ik soms haast onbegrijpelijk . Mijn buurman was dus nu voor 3 maanden vertrokken en trouw verzorgde ik zijn planten al. Verving lief de lelijke bakken voor andere bloempotten.
Maakte mij evenwel toch echt wel zorgen over zijn terugkomst , over het vreselijke , wat weer zou komen. Pleegde al overleg en we waren tot de conclusie gekomen , dat het afzuigsysteem tussen mij en de buurman dan schijnbaar niet deugde . Zo tegen maart zou ik dat dan gaan regelen.
En dan gebeurt het ongelovelijke , n.l., dat de buurman niet meer zal terugkomen, omdat hij naar elders verhuist . Het was niet voor de buurman , maar mijn grootste wens van het moment is dus nu vervuld. Mijn huis stinkt nu al 14 dagen niet meer en dat zal gelukkig dan zo blijven.
Natuurlijk, maar dat ben ik inmiddels gewend, vallen er nog schijnbare toevalligheden voor, zoals nu net, waar mijn gang verlaten is , er is n.l. niemand nu, geen medewerksters , niets en dan loop je hijgend door de gang in je eentje en dan zijn de zware branddeuren op jouw eenzame gang gesloten wederom, (het is n.l. al een paar maal gebeurd) Na bellen bleek er voor de zoveelste maal weer een storing geweest te zijn en bleek de monteur die fout niet hersteld te hebben ?!
Enkele dagen geleden op dezelfde eenzame gang met nachtvorst paar weken geleden , was de enige verwarming hier op de gang echt dichtgedraaid , zodat de bijna 35 graden van enkele maanden geleden met raam aldoor (potdicht gedaan zonder enig systeem ), + de opgehaalde zonneweringen ENKEL EN ALLEEN BIJ MIJ , --en dat was nu dan vervangen door een ijzige koude met een dichtgedraaide verwarming , tja .
Het zijn dingen, waar ik echt aan wennen moet blijkbaar , aan deze vele storingen , maar daar is blijkbaar niets aan te doen. De dingen buiten het huis vallende waren wel leuk . 3 vrouwen kwamen een kaars met een goede wens voor 2003 brengen.
Tevens kwamen 3 vrouwen een doos Belgische overheerlijke bonbons brengen met de beste wensen , ach ja, dat zijn lieve dingen , die alleen met Kerst gebeuren, dat is waar .
In de lift las ik de borden met wat er zou te gebeuren zijn (rare zin hoor) in het huis en las over een mannenkoor met zeer zware haast onverteerbare muziek , hetgeen niet strookte met de daarvoor aangekondigde dik- trom filmpjes van weken geleden .
Het was Bach etc, wat de klok sloeg .Ja, wie ben ik, maar ik vind het niet stroken met welk niveau hier dan ook. Enerzijds wordt men infantiel aangeslagen, anderzijds wordt men geacht zijn klassieken te kennen.
Ach, wat kan mij het schelen, het liefste zit ik zonder die rare storingen .
Heb nu weer 3 weken geen hulp , dus kan heerlijk aan scharrelen zijn zonder dat iemand het ziet. Is dat niet het einde ? Vind ik wel hoor . Mijn vader heeft nimmer hulp gehad , wenste geen vreemden in zijn huis. Hetzelfde zei deze buurman hier . Ik wil hetzelfde ook zeggen , maar ik kan me dat niet permiteren met die doorgerookte longen , goddorie .
Enfin, mijn erg lieve lezers , het is maar shit natuurlijk die verhaaltjes, maar wat maakt het uit op een eeuwigheid hè?
Ik wens U een gezond en financieel haalbaar 2004 met vriendelijkheid alom, niet geveinsd ,maar echt .
Tot volgend jaar.