Het bejaardenhuis April 2009
5 april 2009
Nee, nee, het duurt nu al aldoor wat langer dan normaal , maar ik keer nog steeds terug, ben dus nog niet dood . Dat gebeurt niet zo vlug in die tehuizen , men wordt daar nog altijd bere-oud . Of men
daar zelf nu zo vreselijk blij mee is , weet ik niet , maar ja, mentaal ontgaat het toch het merendeel der bewoners hè .
Ik moet mezelf bekennen , dat ik altijd de long-inhoud , die nog maar tussen de 20% en 30% is , overal de schuld van gaf , maar nee, dat is niet meer helemaal waar hoor. Ik raak hoe langer hoe meer verkreukt , oud perkament is er niets bij , maar dat is eigen schuld , want eventuele wèl aangeschafte crêmetjes blijven merendeels bijna ongebruikt staan .
Dat is door de jaren heen al altijd zo geweest . Zo was mijn moeder ( maar die bleef lang knap hoor) en zo zijn mijn dochters ook , maar dan bedoel ik meer van make-up , want met creme insmeren doen ze geloof ik wel , dus ik ben de allerergste , ik verdroog bij het leven .
Dat is een term eigenlijk, maar bij mij kan hij reëel gebruikt worden . Het is niet anders , ik houd niet van die vette troep aan mijn handen en in wezen heeft het me nooit erg ge-interesseerd , of ik nu iet of wat verschrompelde--- ja, dan te nee.
Het nare is wel , dat ik zwak ga worden . Enen-deels is dat ook wel te wijten aan decennia te weinig zuurstof , maar aan de andere kant kan 80 jaar ook wel meespelen , ik word daar woest om. Ik sleep graag met meubelen om toujours aan te veranderen etc etc.
En dan sta je daar , hulpeloos de hulp of zoon aankijkend in huis , als je weer wat van z'n plaats wil hebben en op de volkstuin hulpeloos de middelste dochter aankijkend , als ik ouwe dorre troep weg wil hebben of een hele rij dahlia's en margrieten wil hebben langs de hele rand van de tuin .
Het mooiste is ::Ik hoef niet eens erg hulpeloos te kijken, want men beijvert zich altijd om me ter wille te zijn , ik heb daar werkelijk geen klagen over hoor . Ik zanik niet vrij veel , maar ja, het leven gaat door hè en ach , ach , die arme koters , deze ouwe hobbelt nog met alles mee.
En echt , alhoewel wat spastisch toch nog meedoen . Nu was er weer in de aanbieding een USB-platenspeler , nou die moest het oudje ook hebben hoor. Er zijn namelijk nog meerdere L.P's , single's en 78-toeren-platen , nou en die wilde ik best weer horen .
Tuurlijk heb ik hier van Pioneer nog een stereo-toren met grote boxen staan , maar net als de rest van de wereld heb ik deze verraden ( zo zie ik dat eigenlijk, want ze doen het nog prachtig alle ouderwetse dingen )en staat hij verloren in de hoek van de slaapkamer , als zijnde ouderwets .
Ja kijk, en nu heeft deze 80er dus een zeer groot TV-beeld , waar de computer overheen loopt en deswege de you-tube muziek-filmpjes op een fantastische wijze weergeeft . ( ik heb er best al over de 100 opgeslagen) De tranen schieten je toch in de ogen , als je de mannelijke stukken van weleer weer over het scherm ziet draven hè.
Ja , ja, ik heb dat zeer sterk , sorry . Onmiddellijk vergeet ik 8 maal tien en voel me 4 maal tien en ben geneigd hysterisch mee te deinen .Ja , nogmaals sorry hoor .
Echter, aangezien ik nog maar een paar minuten
(want meer trekken die longen niet) jazz-dansend door de kamer kan en dan amechtig zowat in elkaar zak , (bezorgd gadegeslagen met grote ogen door het kleine chihuahuatje , die denkt of ik gek geworden ben , want soms probeer ik er zelfs nog schor bij te galmen ook, omdat dat goed voor de longen is ) , heb ik er wel wat op gevonden .
Zoals je soms ziet op die ochtend-gym-melogem , dat men op een stoel mee doet , nou eh , je moet me zien op m'n bureau-stoel achter de computer , als er weer zalige blue's en jazz en salsa voorbij trekt en ach , het zal erg goed voor me zijn, die lichaamsbeweging en bovenal niet vergetend ---, de geest , die een injectie van euforie steeds krijgt en die dat volgens de wetenschap weer trouw doorgeeft aan het lichaam en zo snijdt het mes aan 2 kanten, ja, niet dan?
Die USB kan de muziek dus ook weer op de computer zetten . Maar ja --en daar gaat het generatie-verschil toch spreken-------------tuurlijk heb ik een digitale camera en nu dan deze USB en tuurlijk heb ik een mobieltje , waar je ook foto's mee kan nemen , maar daar gaat het dan mis , mensen.
Ik ben van goede wille (alhoewel ik daar toch wel soms aan twijfel) maar al dat gedoe er omheen , daar heb ik zeker niet zoveel zin in , dus het gevolg is zo::::::::::Er worden foto's genomen met de camera, maar omdat die weer een nieuwere was , kan ik daarna de foto's niet aan de digitale foto's toevoegen en wacht dan weer geduldig op zoon .
Bij prachtige eventuele foto-shots van iets of iemand op straat , sta ik met een verwezen gezicht naar m'n mobieltje te staren, hetgeen ik wel heel veel gebruik , maar ja eh, enkel om te praten, want ja, kijk, ik ben nog van de oude stempel, een zeer oude stempel , mag ik wel zeggen .
Wij vonden namelijk, dat brood bij de bakker moet , vlees bij de slager, groente bij de groenteman , maar nu heeft men de laatste tientallen jaren die hele zooi door elkaar gehusseld en eigenlijk hoort dat dus niet , maar , ik beken het , het is wel erg gemakkelijk, dat moet ik wel toegeven , ja.
In ieder geval, ik heb wel het nieuwste van het nieuwste , daar wil en moet en zal ik aan meedoen , maar qua gebruik ervan zitten m'n klein-kinderen ver over me heen. So what ? Je vindt niet veel 80 jarigen hoor , die een site hebben, een flatscreen , een PC, die levensgroot (nou ja, overdrijven is ook een vak) alles weergeeft , een mobieltje met vele functie's (portie mag naar fikkie) enz. enz.
Dus eh , ik ben met mijn huidige status zielstevreden hoor, qua plaats in de wereld , al is die wereld tastbaar natuurlijk erg klein geworden , want de auto doet het haast niet niet meer , verdulleme .Het stuur zit haast vast .
Ik heb een oproep geplaatst op markt-plaats aan de monteurs onder hen , informatie daarbij verstrekt en gevraagd, wat zij dachten , dat het euvel was. Hartveroverend , hoe uitgebreid je daar dan weer antwoord op krijgt . Nee , qua techniek is m'n wereldje toch wel erg groot hoor. Enne , echt zalig.